Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą przyznania skarżącemu pomocy na zakup leków i dojazdy na rehabilitację. Decyzję tą W.R. w dniu [...] zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Sprawa zawisła przed tut. Sądem pod sygn.akt IV SA/Gl 494/04. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze sprostowało oczywista pomyłkę w uprzednio wydanej decyzji dot. W.R. a polegająca na mylnym użyciu wyrazów "[...]" miast "[...]". Po otrzymaniu ww. postanowienia skarżący złożył kolejną skargę do tut. Sądu, w której ponownie opisał stan sprawy dotyczącej odmowy przyznania mu pomocy na zakup leków i dojazdy na rehabilitację. Podobnie, jak w poprzedniej skardze W.R. wskazał na swoją trudną sytuację życiową, kwestionując nade wszystko ustalenia organu zawarte w decyzji zaskarżonej już wcześniej do Sądu Administracyjnego w Gliwicach, a dotyczące posiadania przez niego środków finansowych na zaspokojenie zgłoszonych przez niego potrzeb.
Skarżący podkreślił, iż nie mógł – wbrew stanowisku SKO wyrażonemu w decyzji ostatecznej z [...] – posiadać żadnych dochodów z tytułu świadczenia pracy, albowiem nie pracował z powodu [...], nie mógł również mieć żadnych środków z [...], bowiem w porze zimowej nie mógł [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zarządzeniem z dnia [...] wezwał skarżącego do wskazania w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi czy jej przedmiotem jest: postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] o sprostowaniu oczywistej omyłki w decyzji ostatecznej z dnia [...] w przedmiocie pomocy na zakup leków, czy też sprostowana tym postanowieniem decyzja ostateczna Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję o odmowie przyznania skaranemu pomocy na zakup leków i dojazdy na rehabilitację (która jest już przedmiotem sprawy prowadzonej w tut. Sądzie pod sygn.akt IV SA/Gl 494/04). Odpowiadając na wezwanie Sądu W.R. nie sprecyzował zadania i ponownie poprosił o pomoc w tej sprawie, kwestionując sposób obliczania dochodu przez SKO.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z pisma procesowego skarżacego datowanego [...] wynika, iż skarżący domaga się rozstrzygnięcia zażalenia z dnia [...] na postanowienie organu o sprostowaniu oczywistej pomyłki w zaskarżonej również do tut. Sądu decyzji ostatecznej. Takie żądanie nie może zostać uwzględnione, gdyż jest niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 113 § 3 kpa na postanowienie w sprawie sprostowania służy zażalenie. Wszak w ocenie Sądu nie dotyczy to postanowień wydanych przez druga instancję i obejmujących rozstrzygnięcia odwoławcze. W takiej sytuacji na postanowienie o sprostowaniu zażalenie nie służy, a zatem nie służy odrębna skarga w tej materii. Jednakowoż nawet gdyby stanąć na odmiennym stanowisku, wówczas stosując art. 127§3 kpa w związku z art. 144 kpa, należałoby dojść do wniosku, iż strona niezadowolona z rozstrzygnięcia winna je kwestionować w formie złożenia orzekającemu organowi administracji publicznej środka w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (tak. NSA w postanowieniu z dnia 9 maja 2001 r. sygn.akt IV SA 696/99 nie publ.) Skarżący z niego nie skorzystał mimo pouczenia.
Tymczasem, stosownie do brzmienia art. 3§2 pkt.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U, nr 153, poz. 1270) skarga służy na postanowienia, od których przysługuje zażalenie, zaś w myśl art. 52§1 i 2 tej ustawy wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest dopuszczalne "po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie", przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy przewidziany w ustawie.
Również z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy należy traktować jako środek odwoławczy, a tym samym środek zaskarżenia w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu. Wykorzystanie zatem tego środka jest warunkiem dopuszczalności złożenia skargi w postępowaniu sądowo-administracyjnym (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 9 grudnia 1996 r. OSP 4/96, ONSA 1997 Nr 2 poz. 44).
Niedopuszczalność skargi w postępowaniu sądowo-administracyjnym prowadzi do jej odrzucenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny z mocy art. 58§ 1 pkt.6 i §3 oraz art. 52§1 i §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Na marginesie należy dodać, iż kwestia sprostowania zaskarżonej przez niego decyzji SKO z [...] będzie z urzędu rozważana przez Sąd przy rozpoznawaniu sprawy w przedmiocie odmowy udzielenia pomocy na zakup leków i dojazdy na rehabilitację. Nadto, że potraktowanie skargi złożonej w niniejszej sprawie jako skargi na tę decyzję uzasadniałoby również jej odrzucenie z powodu zawiśnięcia sprawy.
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny, opierając się na powołanych wyżej przepisach orzekł jak w sentencji postanowienia.