Uzasadnienie
W piśmie z dnia 29 kwietnia 2013 r. C. N., reprezentowany przez adwokata R. M., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na pismo [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] w którym został poinformowany o braku możliwości wydania przez organ decyzji dotyczącej zrzeczenia się prawa dyspozycji do zajmowanego przez skarżącego służbowego lokalu mieszkalnego. W treści skargi pełnomocnik skarżącego podniósł przede wszystkim, że zaskarżone pismo jest decyzją oraz, że nie zgadza się ze stanowiskiem strony przeciwnej jakoby wyrażenie zgody na zrzeczenie się dyspozycyjności służbowego lokalu mieszkalnego następowało wyłącznie w drodze oświadczenia woli uprawnionego organu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż zrzeczenie się prawa do dysponowania lokalem nie następuje w drodze decyzji ani postanowienia tylko oświadczenia woli, które ma charakter cywilnoprawny i dlatego nie podlega kontroli sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach ze skarg na: 1/ decyzje administracyjne, 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4/ inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a/ pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5/ akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6/ akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7/ akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8/ bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a.
Z analizy akt sprawy wynika, iż przedmiotem skargi jest pismo [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., informujące C. N. o braku możliwości wydania przez organ decyzji dotyczącej zrzeczenia się prawa dyspozycji do zajmowanego przez skarżącego, służbowego lokalu mieszkalnego.
Jak trafnie wskazał organ, w przepisach prawa, w szczególności w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz.1687 ze zm.) i w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.), nie ma regulacji określającej tryb i zasady zrzekania się prawa dyspozycji lokalu.
Ponadto żaden przepis nie przewiduje uprawnienia policjanta do żądania od organów policji zrzeczenia się prawa dyspozycji do lokalu pozostającego w jego zasobie. W szczególności przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie warunków najmu lokali mieszkalnych pozostających w zarządzie jednostek organizacyjnych Policji (Dz. U. Nr 167, poz. 1754), nie przewidują takiego uprawnienia dla policjanta, czy też obowiązku organu Policji do zrzeczenia się dyspozycji lokalu.
W związku z tym - w powyższym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 kwietnia 2011 r. stwierdził, że dysponowanie lokalami zarówno w stosunkach z organami państwowymi bądź samorządowymi jak i osobami fizycznymi odbywa się w drodze umownej, a więc czynności cywilnoprawnej (postanowienie NSA z dnia 1 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 869/10).
Uwzględniając powyższe, stwierdzić należało, że zaskarżone pismo [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nie jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a
Zrzeczenie się przez komendanta Policji dyspozycji do lokalu ma charakter czynności cywilnoprawnej i wobec tego – jak podkreślił NSA w cytowanym postanowieniu - w braku porozumienia stron, mogą one żądać rozstrzygnięcia powstałych sporów przez sąd powszechny.
Na podstawie zatem art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., według którego sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, należało orzec jak w sentencji.
Ponadto zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., należało zwrócić stronie skarżącej kwotę uiszczoną tytułem wpisu od skargi.