Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] wydanym na podstawie art. 61a § 1 i 2 K.p.a. w związku z art. 6b ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 2046 ze zm.) oraz § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. po rozpatrzeniu wniosku K. K. z dnia 13 lutego 2017r. w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie ponownego wydania orzeczenia o niepełnosprawności odmówił wszczęcia wnioskowanego postępowania. Postanowienie to podpisane zostało przez Przewodniczącą Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. Wyjaśniając motywy swego działania organ wskazał, że prowadzone jest postępowanie w sprawie wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności dla wnioskodawcy, które było zainicjowane jego wnioskiem z dnia 23 stycznia 2017r., a zatem brak jest podstaw do wszczęcia kolejnego postępowania w tej samej sprawie.
Prowadzenie dwóch postępowań równolegle z wniosku tego samego podmiotu i w tym samym zasadniczo przedmiocie prowadziłoby do wystąpienia w obrocie prawnym dwóch decyzji dotyczących statusu osoby niepełnosprawnej, a w konsekwencji oznaczałoby nieważność decyzji późniejszej, co wynika z reguł postępowania określonych w przepisach procedury administracyjnej. Zauważono nadto, że prowadzenie postępowania zmierzającego do merytorycznego rozpoznania, w sytuacji świadomości organu, że rozstrzygnięcie to może zostać uchylone, byłoby sprzeczne z zasadą szybkości i prostoty postępowania wynikającą z art. 12 K.p.a., a także z zasadą trwałości decyzji.
W zażaleniu na opisane postanowienie wnioskodawca zarzucił naruszenie prawa materialnego i procesowego wnosząc o jego uchylenie.
Zdaniem żalącego się, w sprawie nie występują przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego. Orzeczenie o niepełnosprawności z dnia [...] które było orzeczeniem ostatecznym i wykonalnym utraciło bowiem ważność z upływem 31 stycznia 2017r., a więc od 1 lutego 2017r. nie pozostaje w obrocie prawnym. Żalący przywołał stanowisko piśmiennictwa prawniczego, zgodnie z którym decyzja zawierająca termin końcowy traci moc wiążącą z jego upływem. Po upływie okresu ważności decyzji nie mogą być realizowane uprawnienia z niej wynikające.
Żalący zauważył nadto, że złożenie odwołania do sądu powszechnego w trybie art. 6c ust 8 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej (...) nie powoduje, że rozstrzygnięcie tego sądu stanowi zagadnienie wstępne. Jego wniosek złożony w dniu 18 stycznia 2017r., miał inny zakres przedmiotowy (wydanie orzeczenia ze względu na zmianę stanu zdrowia i wydanie nowego orzeczenia) i złożony został w dacie, w której obowiązywało jeszcze orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] Kolejny natomiast wniosek z dnia 10 lutego 2017r. nie ma związku z orzeczeniem wydanym uprzednio, które w tym czasie już wygasło. Brak jest zatem, jego zdaniem, możliwości odmowy wszczęcia postępowania z powodów określonych w art. 61a § 1 K.p.a.
Dodatkowo żalący wskazał, że żaden przepis nie zabrania posiadania w tym samym czasie więcej niż jednego orzeczenia o niepełnosprawności. Zgodnie ze stanowiskiem Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej, w przypadku zmiany stanu zdrowia, osoba niepełnosprawna posiadająca orzeczenie o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności może w każdym czasie wystąpić z wnioskiem o ponowne wydanie orzeczenia uwzględniającego zmianę stanu zdrowia. Efektem tego może być nowe orzeczenie.
Ponad powyższe w zażaleniu podniesiono, że zaskarżone postanowienie obarczone jest wadą nieważności ze względu na podpisanie go jedynie przez jedną osobę mimo, że Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności jest organem kolegialnym. Na poparcie swego zarzutu żalący przywołał wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim sygn. akt II SA/Go760/14 z dnia 20 listopada 2014r. cytując motywy przedstawione w uzasadnieniu tego wyroku.
Strona podniosła, że szczegółowe zasady orzekania o stopniu niepełnosprawności uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. z 2003 r., Nr 139. poz. 1328 ze zm.). Zgodnie z § 2 powołanego rozporządzenia, powiatowe i wojewódzkie zespoły wydają orzeczenia o niepełnosprawności osób które nie ukończyły 16 lat, o stopniu niepełnosprawności osób, które ukończyły 16 lat oraz o wskazaniach do ulg i uprawnień osób posiadających orzeczenia o inwalidztwie lub niezdolności do pracy o których mowa w art. 5 i 62 ustawy, przy czym wniosek o wydanie orzeczeń dotyczących niepełnosprawności rozpoznaje co najmniej dwuosobowy zespół orzekający, a wniosek o wydanie orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień rozpatruje jednoosobowo lekarz członek zespołu.
Omawiane rozporządzenie zawiera odrębne regulacje dotyczące składu orzekającego zespołów powiatowego i wojewódzkiego przy wydawaniu orzeczenia o umorzeniu postępowania i innych orzeczeń o charakterze procesowym. Zgodnie bowiem § 19 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia powiatowy zespół i wojewódzki zespół wydaje orzeczenie o umorzeniu postępowania oraz postanowienie w sprawie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz niedopuszczalności wniesienia odwołania, w składzie - przewodniczący zespołu oraz sekretarz lub wyznaczony przez przewodniczącego zespołu członek zespołu.
Również zawiadomienia o niezałatwieniu sprawy w terminie oraz o wyznaczeniu nowego terminu do jej załatwienia dokonywane są we wskazanym składzie (§ 19 ust. 3 pkt 3). Stosownie do pkt 4 ust. 3 § 19 rozporządzenia przewodniczący powiatowego zespołu oraz wojewódzkiego zespołu mogą w formie pisemnej upoważnić członka zespołu do załatwiania spraw w jego imieniu w zakresie określonym przepisami niniejszego rozporządzenia. Jak zaś stanowi ust. 5 § 19 przewodniczący powiatowego zespołu oraz wojewódzkiego zespołu reprezentują zespół na zewnątrz i organizują jego obsługę administracyjno-biurową.
Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie[...], postanowieniem z dnia [...] nr [...] działając na podstawie art. 61a §1 i art. 123 K.p.a. w związku z art. 6c ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych uznał zażalenie za bezzasadne.
Odnosząc się do zarzutów strony wyjaśniono, że szczegółowe zasady orzekania o stopniu niepełnosprawności uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Gospodarski, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności. W rozdziale trzecim tego aktu określono szczegółowo jakie wymogi kwalifikacyjne powinni spełniać członkowie składów orzekających i wolą ustawodawcy było, by merytoryczne rozstrzygnięcia w zakresie niepełnosprawności dokonywane były przez specjalistyczne i wykwalifikowane składy orzekające.
Natomiast w § 19 ust. 3 wymieniono akty prawne, które wojewódzki i powiatowy zespół wydają w składzie przewodniczącego i sekretarza lub członka zespołu wyznaczonego przez przewodniczącego. Są to rozstrzygnięcia wydawane w toku postępowania nie posiadające charakteru merytorycznych. W przepisie tym nie zostało wymienione postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W tym przypadku należy odwołać się do art. 66 ustawy o rehabilitacji, zgodnie z którym w sprawach nieunormowanych przepisami ustawy stosuje się kodeks postępowania administracyjnego, Kodeks cywilny oraz Kodeks pracy.
Organ zauważył nadto, że przewodniczący powiatowego oraz wojewódzkiego zespołu reprezentują zespół na zewnątrz i organizują obsługę administracyjno-biurową zatem w przedmiotowej sprawie działanie składu orzekającego stałoby w sprzeczności z wolą ustawodawcy. Cytując wyrok NSA z dnia 21 września 2012r. wskazano, że Przewodnicząca Wojewódzkiego Zespołu pracownik [...] Urzędu Wojewódzkiego, na podstawie upoważnienia z dnia 17 lutego 2011 r. została przez Wojewodę [...] umocowana do załatwiania w jego imieniu spraw, które stosownie do ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej, a także rozporządzenia w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności przypisane zostały właściwości tego organu.
Odpowiadając natomiast na zarzut bezzasadności odmowy wszczęcia postępowania podniesiono tożsame okoliczności, które przedstawione zostały w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Zwrócono uwagę na fakt prowadzenia nadal postępowania w sprawie wydania żalącemu się orzeczenia o stopniu niepełnosprawności zainicjowanego wnioskiem z 23 stycznia 2017r., które na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. zostało zawieszone i w świetle tego na brak możliwości wszczęcia kolejnego postępowania.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach K. K. wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia organu I i II instancji ze względu na przyczyny określone w art. 156 ust. 1 pkt 2 K.p.a.
Alternatywnie natomiast wniósł o uchylenie obu zaskarżonych aktów ze względu na naruszenie art. 6 – 9, art. 11, art. 12, art. 19, art. 61a, art. 75, art. 77, art. 80, art. 124 ust. 2 w zw. z art. 107 ust. 3 K.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP.
Skarżący zwrócił uwagę, że wydane w jego sprawie postanowienia wydane zostały przez zespoły orzekające w sprawie niepełnosprawności, jednak podpisane wyłącznie jednoosobowo. Tymczasem przepisy procedury administracyjnej, do których w zakresie nieuregulowanym odsyła art. 66 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej wskazują na konieczność ich wydania przez organ kolegialny, a zatem również podpisania przez członków tego organu.
Skarżący, tak jak w zażaleniu, stwierdził, że podpisanie postanowienia wydawanego przez organ kolegialny wyłącznie przez jego przewodniczącego stanowi o nieważności tego aktu. Przewodniczący czy to powiatowego zespołu czy wojewódzkiego zespołu nie posiadają kompetencji do orzekania w charakterze organu czy też samodzielnego podpisywania orzeczeń pochodzących od zespołów.
W uzasadnieniu skargi zamieszczone zostały obszerne fragmenty uzasadnień wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych, w których zaprezentowano stanowisko zbieżne z przedstawionym w skardze.
Skarżący uznał za nietrafną argumentację organu, co do możliwości upoważnienia przewodniczących zespołu do jednoosobowego podejmowania rozstrzygnięć administracyjnych. Rozumowanie organu oparte o wyrok NSA z dnia 21 września 2012r. skarżący uznał, jako nietrafne, a przedstawiane argumenty jako "wyjęte z kontekstu".
Dalej skarżący wskazał, że tryb orzekania w przedmiotowej sprawie podlega przepisom ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. nr 123, poz. 776 ze zm.) Jest to postępowanie dwuinstancyjne, w którym w I instancji orzekają powiatowe zespoły, a w II instancji wojewódzkie zespoły, w myśl zaś art. 6c ust. 8 tej ustawy orzeczenia wojewódzkiego zespołu przysługuje odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Z kolei art. 66 omawianej ustawy odsyła w sprawach nie uregulowanych jej przepisami do stosowania Kodeksu postępowania administracyjnego, kodeksu cywilnego i kodeksu pracy.
Skarżący zauważył, że przepisy ustawy i rozporządzenia wykonawczego regulują tryb wydawania orzeczeń w postępowaniu przed zespołami do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności. Z przepisów tych wynika, że formę orzeczenia nadano różnorakim rozstrzygnięciom, jakie mogą zapaść w tym postępowaniu. Mogą być to orzeczenia zawierające rozstrzygnięcia zarówno co do meritum sprawy, jak i tylko procesowe. Powyższe unormowania uzasadniają stwierdzenie, że orzeczenia wydawane w postępowaniu przed zespołami do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności są decyzjami w rozumieniu przepisów K.p.a
Ze względu na wskazane odesłanie do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego skarżący przyjął, że formę "orzeczenia" będzie miało każde rozstrzygnięcie zespołu do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności, dla którego procedura administracyjna przewiduje formę decyzji (art. 104 § 2 K.p.a) bez względu na fakt, czy rozstrzygnięcie to wywołuje jednocześnie skutki materialnoprawne i procesowe, czy też ogranicza się jedynie do zakończenia postępowania w danej instancji (skutek procesowy). Omawiane przepisy bowiem nie dają najmniejszych podstaw do przyjęcia, że zespoły do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności orzekają w drodze orzeczenia, gdy orzekają według przepisów procesowych zawartych w rozporządzaniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej, a decyzje wydają wówczas, gdy orzekają według przepisów zawartych w K.p.a. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, że "decyzja" i "orzeczenie" to dwa różnego rodzaju indywidualne akty administracyjne.
Zdaniem skarżącego, orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności o stopniu niepełnosprawności [...] z dnia [...] jest orzeczeniem ostatecznym i wykonalnym, bowiem w administracyjnym toku instancji nie ma możliwości odwołania się od niego.
Następnie skarżący zaznaczył, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, a tą instancją w przypadku PZON w B. jest tylko i wyłącznie WZON w Województwie [...].
W ocenie skarżącego ustawodawca jest racjonalny. Skoro zatem ustawodawca przewidział w art. 477 tiret 13 ust. 1 K.p.c. możliwość umorzenia odpowiednio w całości lub w części postępowania toczącego się przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych w trybie art. 6c ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w przypadku, gdy przed rozstrzygnięciem sprawy zawisłej przed tym sądem wojewódzki zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności wyda orzeczenie uwzględniające odpowiednio w całości lub w części żądanie strony, którym to orzeczeniem zmieni swoje uprzednio wydane orzeczenie stanowiące asumpt do wszczęcia postępowania sądowego przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych, to logicznym jest, że orzeczenie wydane przez wojewódzki zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności jest decyzją administracyjną posiadającą przymiot ostateczności i wykonalności, do której ma zastosowanie rozdział 13 k.p.a.
Skarżący podkreślił, że uprawnienie wynikające z wydanego orzeczenia [...] z dnia [...] straciło ważność z upływem dnia 31 stycznia 2017r., a zatem należy uznać, że od dnia 1 lutego 2017r. uprawnienie to nie istnieje. Istotne, w ocenie skarżącego, jest to, że pomimo wygaśnięcia uprawnienia, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności nie wygasło, znajduje się ono w obrocie prawnym. Zatem w każdej chwili - ale zanim zapadnie rozstrzygniecie przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych - może ono zostać przez WZON zmienione poprzez wydanie orzeczenia uwzględniającego w całości lub w części żądanie strony.
Skarżący podniósł ponadto, że obecnie żaden przepis prawa nic zabrania posiadania przez stronę postępowania w tym samym czasie więcej niż jednego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.
Dalej skarżący zaznaczył, że stanowisko Przewodniczącej PZON w kwestii odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego jest nieprawidłowe, bowiem wniosek z dnia 18 stycznia 2017r. złożony za pośrednictwem poczty - data wpływu do PZON 23 stycznia 2017r. - ma inny zakres przedmiotowy (wydanie orzeczenia ze względu na zmianę stanu zdrowia i wydanie nowego orzeczenia) i złożony został w dacie, w której obowiązywało jeszcze orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności o stopniu niepełnosprawności [...] z dnia[...] Z kolei wniosek z daty 10 lutego 2017r. złożony w dniu 13 lutego 2017r. dotyczy wydania innego, nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, niezależnego od orzeczenia wydanego uprzednio, które wygasło.
Na koniec skarżący oświadczył, że w jego sprawie, pomimo nieposiadania jakiegokolwiek orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, Przewodniczące PZON w B. i WZON w Województwie [...] uniemożliwiają w ogóle uzyskanie właściwego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, czym ograniczają jego prawa obywatelskie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując się na dotychczasowo przedstawioną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli wyznacza natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej P.p.s.a.
Przedmiotem kontroli Sądu wskutek wniesionej skargi jest postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania w B. wydane w sprawie odmowy wszczęcia postępowania.
W pierwszej kolejności Sąd uznał za konieczne dokonanie kontroli zaskarżonych aktów biorąc pod uwagę zarzut nieważności. Potwierdzenie się stanowiska skarżącego skutkowałoby bowiem bezprzedmiotowością dalszej ich oceny.
Kwestią kluczową było zatem ocenić, w jakim składzie osobowym powinno być wydane postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania orzeczenia o niepełnosprawności, wskazujące w swojej podstawie prawnej art. 61a K.p.a.
Ustawodawca w art. 6c ust. 9 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej powierzył właściwemu Ministrowi określenie w drodze rozporządzenia: szczegółowe zasady wydawania orzeczeń, o niepełnosprawności i o stopniu niepełnosprawności, uwzględniając tryb postępowania przy orzekaniu oraz skład i sposób powoływania i odwoływania członków zespołów orzekających, a także sposób działania tych zespołów.
Wykonując w/w delegację Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej wydał rozporządzenie regulujące zasady orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (dalej "rozporządzenie"). W jego art. 19 ust. 3 wskazał skład w jakim powiatowy zespół i wojewódzki zespół wydaje wymienione w pkt 1 do 3 rodzaje aktów. Wszystkie z nich wydawane są w składzie dwuosobowym.
W katalogu tym nie występuje postanowienie stanowiące przedmiot skargi. Oznacza to, że kontrola jego legalności odbywać się musi w świetle procedury administracyjnej, do której odsyła art. 66 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej.
Zgodnie z art. 124 K.p.a. postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania.
W orzecznictwie sądowym jednolicie przyjęto jako zasadę, że decyzja wydawana przez organy kolegialne powinna być podpisana przez wszystkich członków organu biorących udział w jej podjęciu (por. wyroki NSA z dnia 31 stycznia 1991 r. sygn. akt SA/Kr 1304/90, ONSA 1991/1/18, z dnia 27 lutego 2000 r. sygn. akt II SA 455/02, Wokanda 2003/7-8/76, z dnia 22 listopada 2000 r. sygn. akt I SA 1109/00 zamieszczony w Lex nr 55019, a także wyrok WSA w Warszawie z dnia z dnia 29 września 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 1235/04 zamieszczony w Lex nr 192956). Decyzja podpisana przez niektórych tylko członków składu orzekającego rażąco narusza art. 107 § 1 k.p.a. (tak w powołanych wyżej wyrokach: NSA z dnia 31 stycznia 1991 r. sygn. akt SA/Kr 1304/90, ONSA 1991/1/18, a także WSA w Warszawie z dnia 29 września 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 1235/04 Lex nr 192956).
Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie stanowisko to podziela. Dodać należy, że wprawdzie zostało ono wyrażone w stosunku do decyzji organów kolegialnych, ale bez wątpienia dotyczą także postanowień ze względu na analogiczne wymogi konstrukcyjne określone w art. 107 § 1 oraz w art. 124 K.p.a.
Nie do zaakceptowania jest pogląd organu, z którego miałoby wynikać, że przewodniczący zespołu, jako pracownik [...] Urzędu Wojewódzkiego jest umocowany przez Wojewodę [...] do wydawania orzeczeń na podstawie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej. Umknęło bowiem organowi, że przedmiotem sprawy poddanej kontroli sądowoadministracyjnej była sprawa załatwienia wniosku o udzielenie informacji publicznej w zakresie wykorzystania systemów teleinformatycznych do obsługi prac Zespołu. Umknęło także, że Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym wyroku odniósł się do "innych spraw", które stosownie do ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej, a także rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności przypisane zostały właściwości tego organu. Na mocy bowiem § 19 ust. 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 2003 r. Przewodniczący wojewódzkiego zespołu ma niezależnie od tego zadania własne - reprezentuje Zespół na zewnątrz i organizuje jego obsługę administracyjno - biurową.
Natomiast zespoły powiatowe i wojewódzkie do spraw orzekania o niepełnosprawności działające jako organ administracji publicznej w sprawach indywidualnych są organami kolegialnymi.
Oznacza to, że postanowienie organu pierwszej instancji, jak też drugiej instancji, podjęte na podstawie art. 61a Kpa, wobec braku regulacji szczególnej, powinno być wydane ze wskazaniem personalnie członków składu orzekającego zespołu i podpisane przez wszystkich członków składów orzekających tych zespołów. Wyjątki od zasady podpisywania aktów administracyjnych (decyzji, postanowień) przez wszystkich członków organu kolegialnego muszą mieć bowiem wyraźne umocowanie ustawowe.
Przedmiotem skargi są postanowienia wydane w sprawie indywidualnej, w której oba zespoły działały jako kolegialny organ administracji publicznej. Podpisane zostały jednak jedynie przez Przewodniczącego, a więc wadliwie.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym brak pełnej zgodności co do tego, czy braki w zakresie prawidłowego składu organów kolegialnych powinny wywoływać nieważność z racji rażącego naruszenia prawa czy naruszenia właściwości
Sąd orzekający opowiada się za tym poglądem, zgodnie z którym orzeczenia podpisane tylko przez niektórych członków organów kolegialnych, w przypadku braku przepisów szczególnych stanowiących o innych dopuszczalnych konfiguracjach organu, są dotknięte wadą nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.).
Skoro kontrolowane postanowienia podpisali jedynie przewodniczący poszczególnych zespołów, oznacza to, że zostały one wydane z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a w związku z art. 124 § 1 K.p.a.
Usuwając z obrotu kwestionowane przez skarżącego postanowienia z powodu ich nieważności Sąd uznaje za przedwczesną ocenę pozostałych zarzutów skargi.
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 P.p.s.a.