Uzasadnienie
K. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] w sprawie odmowy przyznania prawa do zaliczki alimentacyjnej na N. K. W skardze strona zakwestionowała stwierdzenie organu, zgodnie z którym nie jest osobą samotnie wychowującą dziecko w rozumieniu art. 3 pkt 17a ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi argumentując, że K. K. nie spełnia warunków ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej. Nie jest bowiem osobą samotnie wychowującą dziecko w rozumieniu art. 3 pkt 17a ustawy o świadczeniach rodzinnych, gdyż wychowuje wspólnie z ojcem dziecka – A. J. ich wspólnego syna M. J. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Przy rozstrzyganiu wyżej opisanej skargi powstały wątpliwości, czy art. 2 pkt 5 lit.a ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz.U. Nr 86, poz.732 ze zm.) związku z art. 3 pkt 17a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.) w zakresie, w jakim pozbawia prawa do zaliczki alimentacyjnej osoby, które są wychowywane przez panny, kawalerów, wdowy, wdowców, osoby pozostające w separacji orzeczonej prawomocnym wyrokiem sądu lub osoby rozwiedzione, wychowujące co najmniej jedno inne dziecko wspólnie z jego rodzicem, jest zgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej.
Powyższe zagadnienie stanowi przedmiot pytania prawnego, skierowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku do Trybunału Konstytucyjnego postanowieniem z dnia 13 grudnia 2006 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 374/06.
Jak podkreśla się w piśmiennictwie – rozszerzenie zawieszenia prejudycjalnego na przypadki wszczęcia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym zostało podyktowane doświadczeniami praktyki. Możliwość zawieszenia z tego powodu powinna przyczynić się do ujednolicenia orzecznictwa, ale przede wszystkim stwarza podstawę do zapobiegnięcia późniejszemu wznowieniu postępowania (J. P. Tarno, Zawieszenie i podjęcie postępowania, (w:) J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2006, s.282).
Wobec skierowania przez wyżej wymieniony Sąd, pytania prawnego odnośnie konstytucyjności przepisu art. 2 pkt 5 lit. a ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej w związku z art. 3 pkt 17a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, uzasadnione było zawieszenie postępowania sądowego również w niniejszej sprawie – z uwagi na wyżej opisany przedmiot skargi w tej sprawie.
Zawieszenie postępowania uzasadnia wzgląd na zapewnienie jednolitości orzecznictwa sądowoadministracyjnego w sprawach o podobnym przedmiocie skargi.
Wobec powyższego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.