Uzasadnienie
Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] znak [...] wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) orzekł o utracie przez M.S. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że utrata prawa do zasiłku spowodowana została upływem maksymalnego okresu jego pobierania. Wskazana decyzja została stronie doręczona w dniu [...], a wynika to z jej podpisu na egzemplarzu decyzji znajdującym się w aktach sprawy.
Pismem procesowym z dnia [...], zatytułowanym skarga M.S. wniósł odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody S. W motywach tego odwołania przedstawił argumenty, które uzasadniają dalsze przyznawanie mu zasiłku dla bezrobotnych, a w szczególności wskazał na zły stan zdrowia potwierdzony orzeczeniem lekarskim o [...] stopniu niepełnosprawności.
Wojewoda S. postanowieniem z dnia [...] Nr [...] wydanym na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził uchybienie do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że strona decyzję odebrała w dniu [...] i została prawidłowo pouczona o terminie w jakim należy wnieść odwołanie, jednakże odwołanie takie złożyła osobiście w siedzibie organu pierwszej instancji w dniu [...], czyli w [...] dniu od dnia doręczenia decyzji, a więc z uchybieniem terminu do jego wniesienia.
Ze wskazanym rozstrzygnięciem nie zgodził się M.S., który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej wystąpił o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz o zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. W motywach skargi zasygnalizował, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania spowodowane zostało przyczynami niezawinionymi przez niego, ponieważ nastąpiło z powodu złego stanu zdrowia. Ponadto wskazał, że z uwagi na nieznajomość prawa nie był świadomy tego, że wraz z wniesionym odwołaniem zobowiązany był do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda S. wnosi o jej oddalenie i przywołuje analogiczną argumentację do tej, jaką zamieścił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) wykazała, że zaskarżone postanowienie odpowiada wymogom prawa. Stosownie do postanowień art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego względnie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpatrywanej sprawie sytuacja faktyczna nie wzbudza żadnych kontrowersji, ponieważ jak wynika to z akt administracyjnych skarżący decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] odebrał osobiście w dniu [...]. Decyzja ta zawiera prawidłowe pouczenie o sposobie wniesienia odwołania jak również, w jakim terminie można z tej możliwości skorzystać. Skarżący odwołanie złożył osobiście w dniu [...], zatem organ odwoławczy uznał, że z uchybieniem terminu do jego wniesienia. W tym miejscu przyjdzie dostrzec, że skarżący faktycznie w swoim odwołaniu nie zawarł żadnej informacji, która mogłaby sugerować, że jego odwołanie jest spóźnione i że występuje z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
W następstwie wniesionego odwołania organ wyższego stopnia zobowiązany był w pierwszej kolejności sprawdzić, czy odwołanie to spełnia wszystkie wymogi formalne związane z tym, czy zostało sporządzone przez uprawnioną osobę i czy zostało wniesione w terminie przewidzianym do jej dokonania. Warto w tym miejscu zasygnalizować, że gdyby organ administracji rozpatrzył merytorycznie przedmiotowe odwołanie, a okazałoby się, że zostało wniesione z uchybieniem terminu, to taka decyzja wydana zostałaby z rażącym naruszeniem prawa, a tym samym wyczerpana zostałaby przesłanka stwierdzenia jej nieważności.
Mając na uwadze przedstawione zagrożenie organ wyższego stopnia zobowiązany był w pierwszej kolejności do sprawdzenia prawidłowości wniesionego odwołania. Zatem, działania podjęte przez organ odwoławczy nie można odbierać czy ujmować jako wymierzonych przeciwko skarżącemu, lecz jako te, które spowodowane zostały brzmieniem obowiązujących unormowań prawnych.
Jak zostało to powyżej zaznaczone skarżący przedmiotową decyzję odebrał w dniu [...], zatem termin do wniesienia odwołania od tej decyzji upłynął w dniu [...], jednakże z uwagi na fakt, że [...] jest dniem wolnym od pracy to tym samym stosownie do postanowień art. 57 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. W [...] wypadł w [...], zatem pierwszym najbliższym dniem powszednim był [...]. Jak zostało to zaznaczone skarżący odwołanie złożył osobiście w dniu [...], a zatem trzy dni po upływie terminu do jego wniesienia.
W tym miejscu przyjdzie zauważyć, że strona w razie uchybienia terminu do dokonania określonej czynności procesowej posiada prawo zwrócenia się o jego przywrócenie, przy czym zobowiązana jest do uczynienia tego w ściśle określony sposób, gdyż ze stosownym wnioskiem należy wystąpić w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu z jednoczesnym uprawdopodobnieniem, że uchybienie nastąpiło bez jej winy oraz przy dokonaniu należnej czynności.
W rozpatrywanej sprawie strona ze stosownym wnioskiem o przywrócenie terminu nie wystąpiła, zatem organ wyższego stopnia nie dysponował możliwością przywrócenia stronie uchybionego terminu i był zobowiązany stosownie do postanowień art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego do stwierdzenia uchybienia do wniesienia odwołania i takie też rozstrzygnięcie podjął. W świetle przeprowadzonych czynności kontrolnych należy stwierdzić, że organ odwoławczy wydał postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania będąc do tego zobowiązanym ustalonym stanem faktycznym w sprawie i treścią odwołania strony i nie dopuścił się w tym zakresie żadnego uchybienia obowiązującym normom prawnym.
Podnoszone przez skarżącego argumenty nie mogły zostać uwzględnione, albowiem sąd administracyjny jest powołany do kontroli prawidłowości działań organów administracji, a zatem może jedynie kontrolować prawidłowość rozstrzygnięć podejmowanych przez te organy, natomiast nie dysponuje możliwościami ich weryfikacji, a zatem nie może ich zmieniać. Oznacza to, że zgłoszony w skardze wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie mógł zostać przez Sąd uwzględniony, ponieważ sąd administracyjny nie dysponuje możliwością pozwalającą mu na podjęcie takiego rozstrzygnięcia.
Natomiast podnoszony zły stan zdrowia mógłby stanowić przesłankę uprawdopodobnienia braku winy, ale jedynie wówczas, gdyby skarżący wystąpił do organu administracji z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, jednakże jak było to powyżej zaznaczone skarżący z takim wnioskiem nie wystąpił, a tym samym organ administracji nie mógł z urzędu podjąć działań uruchamiających tego typu postępowanie.
Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.
SW