Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta G. orzekł o utracie przez S.H. statutu osoby bezrobotnej z dniem [...] 2010 r. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t. Dz. U. Nr 69 z 2008 r., poz. 415 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o promocji", oraz art. 104 kpa. Natomiast w jej uzasadnieniu podano, iż z posiadanych dokumentów wynika, że strona nie stawiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.
W odwołaniu S.H. zarzucił, że ustalenia organu I instancji są niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym, bowiem w przewidzianym terminie usprawiedliwił swoje niestawiennictwo w dniu [...] 2010 r., dołączając stosowne zaświadczenie lekarskie.
Zaskarżoną decyzją, podjętą w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu podstawowego stopnia. Wskazując na zawartą w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji podstawę pozbawienia strony statusu bezrobotnego Wojewoda stwierdził, że choroba może być uzasadnioną przyczyną niestawiennictwa w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy, jeżeli niezdolność do pracy z tytułu choroby, zgodnie z art. 80 ust. 2 tej ustawy, zostanie udokumentowane zaświadczeniem lekarskim na druku ZUS ZLA. Tymczasem przedstawione przez stronę zaświadczenie lekarskie, wystawione na obojga małżonków, nie odpowiada zaświadczeniu, o którym mowa w art. 80 ust.
- 2. Strona nie wykazała więc uzasadnionej przyczyny swojej absencji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. H. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając, że w czasie korzystania z pomocy lekarskiej zwracał uwagę na stan zdrowia, związany z ostrym bólem i wysoką gorączką, a nie na formę wystawianych zaświadczeń lekarskich.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się uzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, mającym wpływ na wynik sprawy. Otóż błędne jest stanowisko Wojewody, że art. 80 ust. 2 ustawy o promocji ma zastosowanie do dokumentowania uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa w urzędzie pracy, o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 tej ustawy. Tymczasem przepis ten (art. 80 ust. 2), odnosi się do sytuacji z ust. 1 tego artykułu, tj. do bezrobotnego mającego prawo do zasiłku lub stypendium. Wówczas bezrobotny zobowiązany jest do przedstawienia zaświadczenia o niezdolności do pracy wskutek choroby na określonym druku. Uchybienie temu obowiązkowi także skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego, ale nie na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4, lecz art. 33 ust. 4 pkt 10 i art. 80 ust. 2 ustawy o promocji. Takie stanowisko prezentuje też Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyroki z dnia 17.02.2011 r., sygn. akt I OSK 1780 i 1826/10).
Dodatkowo można zauważyć, że w przypadkach określonych w art. 80 cyt. ustawy bezrobotnego uprawnionego do zasiłku lub stypendium obowiązuje krótszy, 2-dniowy termin do zawiadomienia o niezdolności do pracy, przewidziany w § 7 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego z dnia 18 sierpnia 2009 r. (Dz. U. Nr 136, poz. 1118 ze zm.).
W tym stanie rzeczy, skoro treść zaskarżonej decyzji wynika wyłącznie z wadliwej interpretacji przepisów prawa materialnego, sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia w postępowaniu administracyjnym.
Ponieważ organy obu instancji w istocie nie oceniły, czy okoliczności przedstawione przez skarżącego stanowią uzasadnioną przyczyną jego niestawiennictwa w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, to właściwe jest rozpatrzenia sprawy w I instancji, zwłaszcza że decyzja pierwszoinstancyjna pozbawiona jest uzasadnienia odpowiadającego wymogom art. 107 § 3 kpa. Jak się zresztą wydaje – poza kwestią formy zaświadczenia lekarskiego – organy administracyjne nie kwestionują okoliczności powołanych przez skarżącego, co może skutkować umorzeniem postępowania już na poziomie pierwszej instancji. Z tych względów na mocy art. 135, 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.
SW