Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 25 lipca 2011 r., sygn. akt IV SA/Gl 564/11

Uzasadnienie

Pismem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. zwróciło się do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z prośbą o przekazanie akt sprawy G. P. w przedmiocie odmowy świadczenia pielęgnacyjnego, w związku z pismem strony złożonym w Kolegium w dniu [...]

Pismem nadanym w dniu [...] G. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na wyżej opisane pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. wskazujac, iż stanowi ono odmowę organu administracji w sprawie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. Opisała swoje ciężką sytuację materialną oraz wniosła o przyznanie wskazanego na wstępie świadczenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że z treści pisma skarżącej z dnia [...] wynikało, że stanowi ono odwołanie od decyzji odmawiającej jej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Jednakże Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. wskazał, że G. P. nie składała wniosku do tego Ośrodka w sprawie ustalenia uprawnień do wskazanego świadczenia.

Nadto wyjaśnił, że strona pobiera rentę inwalidzką z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz zasiłek pielęgnacyjny, jak również świadczenia rodzinne na córkę A. w postaci zasiłku rodzinnego i dodatku do zasiłku rodzinnego. Organ wskazał więc, że w sprawie zainicjowanej wyżej opisanym pismem G. P. nie została przez organ wydana żadna decyzja administracyjna, a skarżone pismo przesłane było skarżącej jedynie do wiadomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Na wstępie wskazać należy, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, Sąd bada jej dopuszczalność, przede wszystkim w aspekcie kognicji sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku, nr. 53, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. stanowi, że kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1. decyzje administracyjne;
2. 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie;
4. 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt 5 podejmowane z zakresu administracji publicznej;
3. 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8. bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a.

Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż zasadą jest dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej jedynie wówczas, gdy organy administracyjne realizują zadania administracji publicznej w formach władczych lub stanowiących, a więc właściwych dla działania administracyjnoprawnego.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi było w istocie pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. przesłane do wiadomości skarżącej, a wzywające organ I instancji do nadesłania akt administracyjnych sprawy.

Zatem stwierdzić przyjdzie, iż przedmiotem zaskarżenia nie uczyniono w niniejszym postępowaniu żadnego z wyżej wskazanych aktów lub czynności organów administracji, które poddane zostały kontroli sądów administracyjnych. Skarżone pismo ma jedynie charakter informacyjny, nie rozstrzyga w sposób władczy o prawach lub obowiązkach strony postępowania.

Skoro zatem przedmiotowa skarga nie podlega rozpatrzeniu przez sąd administracyjny, to skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.