Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 maja 2014 r. W.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, na mocy której odmówiono skarżącej umorzenia nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych w kwocie [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami.
W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła, że konsekwencje zapłaty wskazanej kwoty mogą być trudne do odwrócenia, a późniejszy jej zwrot może nie przywrócić stanu sprzed jej spłaty. Wyjaśniła, że nie dysponuje taką kwotą, a branża w której powadzi działalność gospodarczą wymaga ciągłych nakładów finansowych. Uiszczenie należności pozbawiłoby skarżącą płynności finansowej i uniemożliwiłoby pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z uwagi na treść powyższych norm prawnych należy stwierdzić, że wstrzymaniu podlegają tylko takie akty i czynności organów, które posiadają przymiot wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie.
Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147; postanowienie NSA z dnia 24 września 2009r. II OZ 782/09 publ. Lex nr 629019).
W niniejszej sprawie W. K. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję o odmowie umorzenia należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych. Orzeczenie to ma charakter odmowny, dlatego jako takie nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt II GZ 190/07, Lex nr 1012127). Stwierdzić więc należy, że decyzja odmawiająca umorzenia należności, jako nienadająca się do wykonania, nie mieści się w zakresie przedmiotowym normy z art. 61 § 3 P.p.s.a.
Wobec powyższego, na podstawie 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.