Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 grudnia 2015 r. A. H. reprezentowana przez adwokata M. F. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. z dnia [...] nr [...] ustalającą kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu Programu Rolnośrodowiskowego w wysokości 65 980, 92 zl.
W zawartym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pełnomocnik strony skarżącej stwierdził, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Wysokość należności pieniężnej, do której strona została zobowiązana, przekracza jej możliwości zarobkowe. W wyniku wykonania zaskarżonej decyzji A. H. znalazłaby się w przymusowym położeniu, rodzącym konieczność pilnej sprzedaży własnego majątku (w szczególności nieruchomości rolnej położone w województwie zachodniopomorskim w obrębie [...]i), celem uniknięcia przymusowego i dotkliwego postępowania egzekucyjnego. Pełnomocnik strony wskazał, że skarżąca nie dysponuje środkami pieniężnymi pozwalającymi na dobrowolną, jednorazową zapłatę należności tym bardziej, że zwrot obejmuje płatności pobrane za dwa kolejne lata 2011 i 2012. Następnie zakładając, że egzekucja niezapłaconych w terminie należności zostałby skierowana do nieruchomości A. H., spowodowałaby trudne do odwrócenia skutki, których odwrócenie byłoby niemożliwe, nawet w razie późniejszego uchylenia zaskarżonej decyzji, np. poprzez konieczność pokrycia kosztów egzekucyjnych czy utratę przysługujących praw majątkowych.
Ponadto skarżąca wskazała, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji, z uwagi na wysokość dochodów przez nią uzyskiwanych, oznaczałoby niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb związanych z codziennym utrzymaniem. W dalszej części wniosku wykazano, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest nieodzowne z uwagi na przyczynowy związek pomiędzy zarzutami wniesionymi w skardze Strony na Decyzję Nr [...] z dnia [...] a sprawą rozpoznawaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pod sygn.. akt III SA/G1 1092/15. Zdaniem pełnomocnika wniosek o wstrzymanie wykonania powinien zostać uwzględniony, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes publiczny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zasadą jest, iż Sąd w kwestii wstrzymania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to strona skarżąca zobowiązana jest do wykazania okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w powołanym wyżej przepisie. A zatem warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Stanowisko to znajduje potwierdzenie między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2014 r., II OZ 1013/14 (dostępnym w internetowej Bazie Orzeczeń NSA), w którym stwierdzono, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i podanie konkretnych faktów uniemożliwia jego merytoryczną ocenę, bowiem to na stronie ciąży obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących podstawę wniosku. Co więcej, twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi.
Skarżąca reprezentowana przez radcę prawnego nie wskazała na informacje istotne z punktu widzenia przesłanek wstrzymania z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie podała informacji dotyczących jej sytuacji majątkowej, posiadanych aktywów, czy stanu rachunków bankowych. Do wniosku nie zostały przy tym dołączone dokumenty, które umożliwiłyby Sądowi ocenę, czy dobrowolne bądź przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji, z uwagi na sytuację finansową skarżącej, spowoduje zaistnienie zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej. Skarżąca do skargi dołączyła jedynie kserokopie umów o dzieło, z których wynika wysokość dochodów osiąganych z tego źródła. Dane te nie wskazują na poziom dochodów jakie skarżąca uzyskuje oraz rodzaj i wysokość wydatków, przez nią ponoszonych.
Wniosek skarżącej, nie pozwala zatem ustalić, jak w rzeczywistości kształtuje się jej sytuacja majątkowa oraz, czy skarżąca rzeczywiście nie posiada i nie jest w stanie zdobyć środków pieniężnych. Materiał zgromadzony w sprawie również nie zawiera informacji umożliwiających Sądowi ocenę przedmiotowego wniosku.
Warto podkreślić, że ustawodawca zdecydował się na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od sądowej oceny okoliczności poszczególnych przypadków, ocena ta wymaga natomiast dla swej miarodajności dysponowania przez Sąd konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy (i poparcia ich - przez stronę - dowodami w postaci dokumentów źródłowych), dopiero bowiem ich konfrontacja np. z wysokością określonego zaskarżoną decyzją zobowiązania może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podsumowując, wskazać należy, że strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji winna przekonać Sąd o tym, że jej wykonanie, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie strona nie przedstawiła jednak takiej argumentacji.
Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.