Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta B. odmówił przyznania J. K. dodatku mieszkaniowego. Rozstrzygnięcie to zostało oparte na ustaleniu, że wnioskodawca nie ma tytułu prawnego do zajmowanego lokalu i nie oczekuje na lokal zamienny lub socjalny, w związku z czym nie mieści się w kręgu osób uprawnionych, określonym w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 966 ze zm.).
W odwołaniu wnioskodawca zarzucił, że Sąd Rejonowy w B. orzekł o jego prawie do lokalu zamiennego.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję I instancji. Kolegium ustaliło, że wyrok orzekający eksmisję strony z przedmiotowego lokalu zapadł 27.03.2014 r., a zatem w chwili złożenia wniosku o dodatek nie należała ona do osób oczekujących na przysługujący lokal zamienny lub socjalny. Tymczasem zgodnie z art. 7 ust. 5 powołanej ustawy dodatek mieszkaniowy przyznaje się na 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. K. domagał się zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarzucił jej naruszenie art. 7, 9, 10 § 1, 77 § 1, 80 i 107 § 4 kpa. Odnośnie meritum sprawy skarżący przyznał, że zajmuje lokal bez tytułu prawnego, ale złożył wniosek o wpis na listę osób oczekujących na lokal. Jego zdaniem spełnia wszystkie warunki do nabycia prawa do dodatku mieszkaniowego.
Organ odwoławczy postulował oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyjaśniając przy tym, że rozstrzygało sprawę na podstawie akt przedstawionych przez organ I instancji, w związku z czym nie informowało skarżącego o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Co prawda wyrok eksmisyjny został włączony do akt administracyjnych już po wydaniu decyzji I instancji, jednak okoliczność ta nie ma istotnego znaczenia, skoro skarżący był stroną tego postępowania cywilnego, w związku z czym zbędne było zapoznawanie go z treścią tego wyroku w trybie art. 10 § 1 kpa. Wyrok ten nie miał zresztą wpływu na wynik sprawy z powodów trafnie przedstawionych przez organ odwoławczy. Mianowicie potwierdza on jedynie ustalenie o zajmowaniu przez skarżącego lokalu bez tytułu prawnego. Natomiast ustalenie zawarte w punkcie 2 wyroku o przysługiwaniu skarżącemu uprawnienia do lokalu socjalnego ma charakter konstytutywny i – wobec braku określenia innego terminu – obowiązuje dopiero od chwili uprawomocnienia się tego wyroku sądu powszechnego, co nie nastąpiło do czasu orzekania w instancji odwoławczej. Trafnie przy tym Kolegium zauważa, że dysponowanie prawem do lokalu socjalnego lub zamiennego musi już występować przy składaniu wniosku o dodatek, a w każdym razie nie później niż w pierwszym dniu miesiąca początkującego okres, na jaki przyznany jest dodatek.
Późniejsze nabycie prawa do lokalu socjalnego lub zamiennego upoważnia stronę do złożenia nowego wniosku o to świadczenie. Ponieważ w niniejszym przypadku skarżący jeszcze w chwili orzekania przez Kolegium nie dysponował prawem do lokalu socjalnego (wniosek o uzasadnienie wyroku Sądu Rejonowego złożono 2.04.2014 r.), to ustalenie, że skarżący nie należał do kręgu osób z art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych było prawidłowe. W konsekwencji odmowa przyznania dodatku nie narusza prawa materialnego.
Z tych względów na mocy art.. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.