Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 16 sierpnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 590/16

Uzasadnienie

Pismem datowanym na 10 czerwca 2016 r. i nadanym 13 czerwca 2016 r. P. P. wniósł skargę na pismo Komendanta Powiatowego Policji w Ż. Z[...] znak [...] odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wystosowane pismem z 29 kwietnia 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, gdyż nie podlega kognicji sądów administracyjnych.

Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Poddanie w przepisie art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli przez sądy administracyjne.

W myśl art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W rozpatrywanej sprawie zasadniczym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia było to, czy udzielona przez Komendanta Powiatowego Policji w Ż. odpowiedź na wniesione w trybie art. 52 p.p.s.a. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi jedną z prawnych form działania administracji, wyszczególnionych w art. 3 p.p.s.a.

Wskazać w tym miejscu należy, iż wezwanie stanowi wyłącznie warunek formalny dopuszczalności skargi do sądu, a odpowiedź na nie jest wyrazem stanowiska organu w sprawie. Odpowiedź ta ma wyłącznie informacyjny charakter. Odpowiedź organu nie rozstrzyga o żadnych uprawnieniach lub obowiązkach osoby, która wystąpiła z wezwaniem, a zatem nie może być potraktowana, jako decyzja, postanowienie, czy też inna czynność (lub akt) z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że udzielenie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa następuje w drodze czynności materialno-technicznej, która nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego.

Sąd podziela w tym względzie pogląd wyrażony w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 361/14 (dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, w skardze błędnie odznaczono przedmiot zaskarżenia. Objęcie skargą odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa powoduje odrzucenie tego pisma procesowego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 1051/12, dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uznając w konsekwencji niedopuszczalność skargi P. P., na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.