Uzasadnienie
W sprawie ze skargi W.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 16 maja 2013 r. oddalił skargę.
Postanowieniem z dnia 20 maja 2013 r. Sąd przyznał radcy prawnemu K.P. kwotę 295,20 zł za reprezentowanie strony w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.
W dniu 31 lipca 2013 r. pełnomocnik przekazał Sądowi sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną od opisanego wyroku wraz z wnioskiem o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 150% stawki minimalnej oraz oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.
Pełnomocnik skarżącego nie stawił się na rozprawę w dniu 25 marca 2015 r. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie I OSK 2259/13, który wyrokiem z tej samej daty oddalił skargę kasacyjną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. wyznaczony radca prawny ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 P.p.s.a. w związku z faktycznym udzielaniem pomocy prawnej.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.), zwane dalej rozporządzeniem.
Stosownie do regulacji § 15 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 - 5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
W myśl § 14 ust. 2 pkt 2 lit "b" przywołanego aktu, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej – 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W przedmiotowej sprawie stawka minimalna określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" cytowanego rozporządzenia wynosi 240 zł, zatem wynagrodzenie należne radcy prawnemu za dokonaną czynność wynosi 120 zł.
Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie nie zaistniały podstawy do przyznania przedmiotowego wynagrodzenia w wysokości żądanej przez pełnomocnika, tj. w wysokości 150% stawki minimalnej. W ocenie Sądu charakter oraz zawiłość sprawy, a także nakład pracy pełnomocnika uzasadnia przyznanie radcy prawnemu K.P. za sporządzenie skargi kasacyjnej wynagrodzenie w wysokości 120 zł, a więc w stawce minimalnej, którą zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia należało powiększyć o 23% podatku VAT.
Mając wszystko powyższe na uwadze Sad orzekł, jak w sentencji.