Uzasadnienie
W dniu 7 maja 2015 r. M. K. zwrócił się do Zarządu Dróg Powiatowych w T. o udzielenie informacji publicznej poprzez udostępnienie protokołów z przeglądów okresowych wszystkich obiektów drogowych i wszystkich obiektów mostowych z ostatnich 24 miesięcy oraz wykazu wszystkich robót z podaniem ich lokalizacji prowadzonych pod zarządem Zarządu Dróg Powiatowych w T. z ostatnich 36 miesięcy.
Pismem z dnia 22 maja 2015 r. Dyrektor Zarządu Dróg Powiatowych w T. poinformował M. K., iż za przygotowanie informacji publicznej, w zakresie protokołów z przeglądów okresowych wszystkich obiektów drogowych i wszystkich obiektów mostowych z ostatnich 24 miesięcy zostanie naliczona opłata w wysokości 23,90 zł (koszt wykonania kserokopii 478 stron w formacie A4). Odnośnie udostępnienia wykazu wszystkich robót z podaniem ich lokalizacji prowadzonych na obiektach pod zarządem Zarządu Dróg Powiatowych w T. z ostatnich 36 miesięcy poinformowano wnioskodawcę, że informacja ta zostanie udostępniona w terminie 2 miesięcy.
Jako podstawę naliczenia opłaty organ wskazał art. 15 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Pismem z dnia 12 czerwca 2015 r. M. K. wniósł skargę na akt Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w T. z dnia [...] polegający na ustaleniu opłaty za udostępnienie informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że w pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.).
W orzecznictwie sądów administracyjnych pojawiły się rozbieżności czy powiadomienia, o których mowa w art 15 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej stanowią akt lub czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem czy podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko zgodnie, z którym ustalenie wysokości opłaty za udostępnienie informacji publicznej w postaci np. kserokopii czy skanu dokumentu następuje w formie aktu, stwierdzającego obowiązek poniesienia opłaty. Akt ten może być określony przykładowo jako: "zarządzenie", "zawiadomienie", "wezwanie", czy "informacja", jak również może nie zawierać określenia formy i stanowić pismo skierowane do wnioskodawcy. Samo zawarcie w treści pisma informacji o wysokości opłaty za udostępnienie informacji publicznej wypełnia dyspozycję normy z art. 15 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przyjęta nazwa pisma nie ma jednak znaczenia, gdyż nie jest to decyzja czy postanowienie, lecz akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2012 r. o sygn. akt I OSK 2359/12).
Akt ten ma charakter publicznoprawny, gdyż wpływa w sposób prawnie wiążący na sytuację określonego podmiotu prawa. Co prawda organ nie może uzależnić udzielenia informacji publicznej od uprzedniego zapłacenia kwoty wynikającej z powiadomienia, ale powiadomienie może być przedmiotem roszczenia wobec wnioskodawcy ze strony organu. Nie ulega też wątpliwości, że akt dotyczy uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej przepisami prawa, z których mogą wypływać uprawnienia lub obowiązki są przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z przepisów tych wynika obowiązek skierowany do podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 i 2 tej ustawy udostępnienia informacji publicznej, z kolei art. 2 ust. 1 ustawy daje każdemu uprawnienie żądania udostępnienia tej informacji. Stwierdzić zatem należy, iż skarga do sądu administracyjnego na akt – powiadomienie wnioskodawcy o wysokości opłaty związanej z udzieleniem informacji publicznej jest dopuszczalna.
Kwestię trybu i terminu wnoszenia skargi na akty określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. uregulowano w art. 52 § 3 i 53 § 2 p.p.s.a. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarżący nie spełnił powyższego warunku, bowiem przed wniesieniem skargi do tutejszego Sądu nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa.
Podsumowując powyższe stwierdzić należało, że skoro w niniejszej sprawie skarga powinna zostać poprzedzona wezwaniem Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w T. do usunięcia naruszenia prawa, to brak podjęcia przez stronę tej czynności skutkować musiał odrzuceniem skargi, jako niedopuszczalnej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.