Uzasadnienie
Wraz ze skargą z dnia 16 grudnia 2016 r. G.C. nadał do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym określił, iż żąda ustanowienia adwokata oraz zwolnienia od kosztów sądowych.
W treści wniosku skarżący podkreślił, że gospodaruje samotnie, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł ani nieruchomości (poza mieszkaniem o powierzchni 45 m2) i utrzymuje się z zasiłku stałego z pomocy społecznej, w kwocie 604 zł miesięcznie.
Następnie, odpowiadając na wezwanie do uprawdopodobnienia danych ujętych we wniosku, wyżej wymieniony między innymi podał wysokość ponoszonych kosztów utrzymania (w tym czynsz wraz z innymi należnościami za mieszkanie: 307,52 zł, opłata za prąd: 40 zł oraz wydatki na leki: 50-150 zł. Nadto wywiódł, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe albowiem konkubina, z którą uprzednio zamieszkiwał wyprowadziła się od niego w październiku 2016 r. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Stosownie do treści art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
W pierwszej kolejności należy odnotować, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja administracyjna wydana w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, które stanowią formę szeroko pojętej pomocy społecznej. Stwierdzić zatem przyjdzie, że skarżący jest w tej sprawie zwolniony od kosztów sądowych z mocy samego prawa, na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., a co za tym idzie, jego wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia tych kosztów jest od samego początku bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu (stanowisko zbieżne z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 stycznia 2017 r. - karta nr 1 akt sprawy).
Odnosząc się natomiast do wniosku G.C. o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika trzeba wskazać, że po myśli art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej, prawa pomocy w zakresie częściowym (zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a., mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania.
Z oświadczeń skarżącego wynika bowiem, że nie posiada on żadnych zasobów pieniężnych ani łatwego do spieniężenia majątku. Jest przy tym osobą niepełnosprawną utrzymującą się wyłącznie z zasiłku stałego z pomocy społecznej w kwocie 604 zł. Fakty te potwierdza dołączony do akt administracyjnych kwestionariusz wywiadu środowiskowego z dnia 28 lipca 2016 r., a równocześnie brak jest okoliczności mogących wskazywać, aby trudna sytuacja materialna i życiowa wyżej wymienionego miała ulec w międzyczasie istotnej poprawie.
W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości, że opłacenie fachowego pełnomocnika z wyboru przekracza możliwości wnioskodawcy, co mając na uwadze postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.