Uzasadnienie
W piśmie z dnia 16 grudnia 2014 r. M.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...]r. nr [...], orzekającą o zwrocie przez skarżącego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną A.K. świadczeń z funduszu alimentacyjnego za okres od 1 marca 2014 r. do 30 czerwca 2014 r. w wysokości 2000 zł wraz z ustawowymi odsetkami.
Do skargi został dołączony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu skarżący podniósł, że wspólnie z żoną wychowują dwóch synów – 8 letniego i 3 miesięcznego. Jego żona prowadzi działalność, która jednak nie przynosi wystarczających dochodów na pokrycie kosztów sądowych, natomiast skarżący zajmuję się dziećmi i nie posiada żadnego źródła utrzymania, jest od czerwca 2013 r. osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Ponadto M.K. wskazał, że korzysta wraz z żoną z Pomocy Opieki Społecznej w R. Dodał również, iż jest zobowiązany płacić miesięcznie alimenty w wysokości 700 zł na córkę.
Podsumowując w ocenie skarżącego konsekwencje egzekucji kwoty 2000 zł mogą być trudne do odwrócenia, a późniejszy zwrot tej kwoty może nie przywrócić stanu sprzed egzekucji z uwagi na fakt, że egzekucja pozbawi ich nie tylko płynności finansowej ale i znacząco uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych, codziennych wydatków również tych związanych z wychowywaniem dzieci.
Zarządzeniem z dnia 16 lutego 2015 r. skarżący został wezwany do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli powyższa decyzja nie zostanie wstrzymana.
W odpowiedzi na te wezwanie skarżący przedłożył stosowne dokumenty obrazujące jego trudną sytuację materialną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, zgodnie z którą wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednocześnie wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu.
Regulacja prawna powyższego przepisu, jak podnosi orzecznictwo i doktryna, wskazuje, iż wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
W przedmiotowej sprawie skarżący jako uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazuje na fakt, iż jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, pozostającą na utrzymaniu żony, której dochody nie są znaczne. Jednocześnie M.K. podkreśla trudności finansowe jego rodziny i problemy z utrzymaniem dwójki synów oraz córki, na którą płaci alimenty. We wniosku skarżący podnosi, że egzekucja spowoduje utratę płynności finansowej jego rodziny a zarazem uniemożliwi pokrywanie wydatków związanych z utrzymaniem i wychowaniem dzieci. Powyższe twierdzenia skarżący uprawdopodobnił stosownymi dokumentami.
Wobec powyższego można stwierdzić zaistnienie przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z art. 61 P.p.s.a. wykazano bowiem, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.