Uzasadnienie
Decyzją z [...]r. Prezydent Miasta Z. odmówił przyznania D.M. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem K. w okresie od 1 stycznia 2017 r. do 31 grudnia 2019 r. Rozstrzygnięcie to oparto na ustaleniu, że nie zostały spełnione przesłanki art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1952 ze zm.). W szczególności syn wnioskodawczyni nie legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności zawierającym wskazania co do konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz koniecznością stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Mianowicie został on zaliczony do osób niepełnosprawnych wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia [...]r. sygn. akt [...] na okres do 31 grudnia 2019 r., ale w wyroku tym orzeczono jedynie o konieczności zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne ułatwiające funkcjonowanie danej osoby oraz, że syn wnioskodawczyni wymaga korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji.
W odwołaniu wnioskodawczyni zarzuciła, że zapisy powyższego wyroku odpowiadają przesłankom z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Powołała się nadto na stan zdrowia syna.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach w trybie art. 13 § 1 pkt 1 Kpa utrzymało w mocy decyzję I instancji, całkowicie podzielając jej ustalenia i wnioski.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego D.M. podniosła, że ze względu na występujące u syna schorzenia potrzebuje on w całości pomocy rodzica.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującym prawem. Prawidłowo wskazano w niej, że jednym z obligatoryjnych wymogów do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest posiadanie przez osobę, nad którą ma być sprawowana opieka, orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczenia o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami o konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Poza sporem pozostawało, że syn skarżącej został zaliczony do osób niepełnosprawnych na mocy orzeczenia sądowego, w którym takich wskazań nie zamieszczono.
Natomiast chybiony jest pogląd skarżącej, jasno sformułowany tylko w odwołaniu, że wskazania zawarte w owym wyroku odpowiadają przesłankom z art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Otóż należy zauważyć, że wymienione w art. 17 ust. 1 tej ustawy wskazania, jakie muszą wynikać z orzeczenia o niepełnosprawności, nawiązują do treści art. 6b ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 511 ze zm.). Przepis ten określa właśnie, jakie wskazania powinny być zawarte w orzeczeniach ustalających niepełnosprawność lub stopień niepełnosprawności: I tak wskazania określone w wyroku Sądu Rejonowego w R. względem syna skarżącej ujęte są w punktach 5 i 6 tego przepisu, a wskazania wymagane art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych - w punktach 7 i 8. Nie można zatem mówić o tożsamości obu tych grup wskazań.
W tej sytuacji trafnie organy odmówiły przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego. Dlatego też na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.
ec