Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta B. Kierownik Działu Wsparcia Rodziny Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. (MOPR), na podstawie art. 104, art. 108 K.p.a. w zw. z art. 32 ust. 2, art. 80, art. 87 ust. 1 i 4, art. 88 ust. 1 i 4, art. 89, art. 92 i art. 182 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz.U. z 2013 r. poz. 135 ze zm.) przyznał A.C. świadczenie na pokrycie kosztów utrzymania dziecka w rodzinie zastępczej od 1 stycznia 2015 r. do 10 czerwca 2030 r. w kwocie 1.000 zł miesięcznie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu odwołania A.C. oraz P.J., decyzją z dnia [...]r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchyliło w całości powyższe rozstrzygnięcie i przyznało A.C. świadczenie na pokrycie kosztów utrzymania dziecka w rodzinie zastępczej od 7 listopada 2014 r. do 30 listopada 2014 r. w kwocie 780 zł, od 1 grudnia 2014 r. do 31 maja 2030 r. w kwocie 1.000 zł miesięcznie, a od 1 czerwca 2030 r. do dnia 10 czerwca 2030 r. w kwocie 333,33 zł.
Pismem z dnia 11 czerwca 2015 r. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie (MOPR) w B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na wskazaną wyżej decyzję organu odwoławczego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej odrzucenie ze względu na zaskarżenie decyzji przez podmiot nieuprawniony do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto w oparciu o art. 50 § 2 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Regulacja ta wskazuje, że tylko dwie kategorie podmiotów mają prawo do wniesienia skargi. Pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje dla ochrony ich interesu prawnego. Druga kategoria natomiast to podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony obiektywnego porządku prawnego. Natomiast interes prawny jako legitymacja do wniesienia skargi, pozostaje w ścisłym związku z pojęciem strony postępowania, w ramach którego zaskarżony akt został wydany.
Miasto B. jest miastem na prawach powiatu zgodnie z art. 91 ustawy o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2013 r. poz. 595). Funkcje organów powiatu w miastach na prawach powiatu sprawuje rada miasta i prezydent miasta. Miasto na prawach powiatu jest gminą wykonującą zadania powiatu, natomiast ustrój i działanie organów miasta na prawach powiatu określa ustawa o samorządzie gminnym. Zgodnie z art. 182 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (t.j. D.U. z 2015 r. poz. 332 ze zm.) zadania powiatu w zakresie pieczy zastępczej starosta (w przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta B.) wykonuje za pośrednictwem powiatowego centrum pomocy rodzinie. Taką jednostką organizacyjną w przypadku Miasta B. jest MOPR w B. Dodatkowo w sprawach indywidualnych dotyczących świadczeń (...), o których mowa w art. 80 ust. 1 tej ustawy (a więc w sprawach świadczeń na pokrycie kosztów utrzymania dziecka w pieczy zastępczej) decyzje zgodnie z art. 182 ust. 3 wydaje starosta, upoważniony przez niego kierownik powiatowego centrum pomocy rodzinie lub inni pracownicy powiatowego centrum pomocy rodzinie upoważnieni przez starostę na wniosek kierownika.
Wnoszący skargę Dyrektor MOPR nie jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie przyznania świadczeń na pokrycie kosztów utrzymania dziecka w rodzinie zastępczej. Zgodnie bowiem z art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zatem stroną jest tylko podmiot występujący w danym stosunku administracyjnoprawnym w charakterze administrowanego. Pojęcia strony nie można więc odnieść do podmiotu występującego w charakterze organu administracyjnego wyposażonego w kompetencje do władczego rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy i wydania decyzji administracyjnej w pierwszej instancji (por. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 1997r. sygn. akt IV SA 802/95 publ. ONSA z 1997r., nr 4, poz. 179). Organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji nie jest więc uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, albowiem przedmiot sprawy rozstrzyganej decyzją nie dotyczy interesu prawnego tego organu, gdyż nie działa on jako nosiciel tegoż w rozumieniu art. 28 k.p.a. i art. 50 § 1 P.p.s.a., lecz jako podmiot wykonujący przyznane mu kompetencje (tak NSA w postanowieniu z dnia 2 marca 2006 r., II GSK 387/05 Lex nr 197511).
Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza więc możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, a tym samym wniesienie skargi do sądu administracyjnego.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż skarga Dyrektora MOPR w B. jest niedopuszczalna i orzekł o jej odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.