Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta R. przyznał P.M. dodatek mieszkaniowy w kwocie 503,08 zł.
W odwołaniu wnioskodawca zakwestionował sposób obliczenia ryczałtu za brak centralnego ogrzewania i ciepłej wody.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie uznając wyliczenia przedstawione przez organ I instancji za prawidłowe, przytaczając przy tym przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz rozporządzenie z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.). Opierając się na piśmie organu I instancji przekazującym odwołanie Kolegium wskazało, że przy obliczaniu ryczałtów brana jest pod uwagę stawka określona przez dystrybutora energii, która od stycznia 2013 r. za 1 kWh wynosi 0,3392 zł.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P.M. powtórzył zarzut odwołania precyzując, że według informacji dystrybutora energii elektrycznej do wyliczenia ryczałtów organy administracyjne przyjęły nieprawidłową stawkę 0,3392 zł za 1 kWh, zamiast 0,5100 zł. Zarzucił nadto, że Kolegium nic nie uczyniło, by wyjaśnić sprawę.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Zdaniem Kolegium powinna być brana tylko stawka za sprzedaż 1 kWh, a podana przez skarżącego stawka zawiera również dystrybucję. Przytoczył przy tym brzmienie art. 6 ust. 4a ustawy o dodatkach mieszkaniowych i § 3 powołanego wyżej rozporządzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna, bowiem sprawa rzeczywiście nie została należycie wyjaśniona w postępowaniu administracyjnym. Poza sporem pozostawało, że skarżącemu przysługują ryczałty za brak instalacji wymienionych w § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie dodatków mieszkaniowych. Zgodnie z tymi przepisami za podstawę obliczenia ryczałtu uznaje się równowartość określonych ilości kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej i stałych opłat miesięcznych. Z akt sprawy nie wynika, by ustalenia organów zostały dokonane w oparciu o taki rachunek, lecz poczyniono je według ogólnych informacji internetowych, co w żaden sposób nie może być uznane za prawidłowe. Rachunek za energię dla konkretnego gospodarstwa domowego wystawiony jest bowiem na podstawie indywidualnej umowy, która może przewidywać różne stawki opłat, np. stosownie do wybranej taryfy.
Bez zindywidualizowanych danych odnoszących się do osoby skarżącego nie można ustalić, czy wyliczenia organów są zgodne z rachunkiem, o którym mowa w § 3 rozporządzenia. Wprawdzie skarżący w postępowaniu odwoławczym przedstawił pismo firmy "A" o stawkach obowiązujących przy jednej taryfie, ale nawet z niego nie wynika, że skarżący rozliczany jest według tych stawek. Pod tym kątem sprawa nie została wyjaśniona z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa, a więc musi to nastąpić przy ponownym jej rozpatrzeniu. O ile potwierdzone zostaną dane wymienione w powyższym piśmie firmy "A", to organ winien wyjaśnić te składniki rachunku za energię elektryczną, które są istotne w świetle § 3 cyt. rozporządzenia. Nakazuje on wyłączenie z rachunku jedynie opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych. Tymczasem z owego pisma wynika, że odjęty przez organy składnik w postaci dystrybucji usytuowany jest poza opłatami stałymi i nie wchodzi też w skład opłaty abonamentowej.
Kolegium nie wyjaśniło też, jaki upatruje związek między tą kwestią, a powoływanym przez nie przepisem art. 6 ust. 4a ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Odnosi się on do wydatków mieszkaniowych, a nie do wyliczenia przedmiotowego ryczałtu. To, że wymienione w art. 6 ust. 4a wydatki, w tym za energię elektryczną, nie stanowią wydatków mieszkaniowych uwzględnianych przy wyliczaniu dodatku mieszkaniowego, nie przesądza o zakwalifikowaniu opłaty dystrybucyjnej zawartej w stawce za 1 kWh do składników podlegających wyłączeniu z rachunku za energię zgodnie z § 3 rozporządzenia. O ile organy prezentują odmienne stanowisko, to nie odpowiada ono obowiązującej regulacji materialnoprawnej.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.
sw