Uzasadnienie
W dniu 18 lipca 2018 r. M. C. nadała do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym określiła, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.
Strona powołała się na trudną sytuację materialną i życiową podkreślając, że samotnie wychowuje małoletniego, niepełnosprawnego syna, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości (zamieszkuje w lokalu komunalnym), zaś źródłem dochodu jej dwuosobowego gospodarstwa domowego są: świadczenie pielęgnacyjne (1.477 zł), zasiłek pielęgnacyjny (153 zł), świadczenie z funduszu alimentacyjnego (500 zł), dodatek mieszkaniowy (349,01 zł) oraz zasiłek rodzinny wraz z dodatkiem z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego (234 zł).
Dodatkowo strona wyszczególniła ponoszone miesięczne koszty utrzymania, wymieniając wśród nich czynsz (696,73 zł), opłaty za tzw. media (ogółem 325 zł), wizyty lekarskie (200 zł), obiady w szkole (50 zł) oraz wyżywienie (1.200 zł), zakup środków czystości (150 zł), środków higienicznych (100 zł), odzieży (100 zł) i leków.
Następnie, odpowiadając na wezwanie do uzupełnienia wniosku, strona nadesłała miedzy innymi kopie decyzji, na mocy których przyznano jej pobierane świadczenia oraz dokumenty potwierdzające wysokość kosztów utrzymania, w tym wydatków ponoszonych w związku z zamieszkiwanym lokalem oraz z zakupem leków.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje.
W pierwszej kolejności należy odnotować, że przedmiotem skargi M.C. jest decyzja administracyjna wydana w przedmiocie specjalistycznych usług opiekuńczych, a zatem obejmuje problematykę należącą do zakresu szeroko pojętej pomocy społecznej. Wnioskodawczyni jest więc w niniejszej sprawie objęta zwolnieniem od kosztów sądowych z mocy samego prawa na podstawie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - zwanej dalej "p.p.s.a.", a w konsekwencji, jej wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia rzeczonych kosztów jest od samego początku bezprzedmiotowy i dlatego nie podlega rozpoznaniu (stanowisko zgodne z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 lipca 2018 r. - karta nr 6 załącznika do akt sprawy).
Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącej o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika trzeba wskazać, iż po myśli art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej, prawa pomocy w zakresie częściowym (zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a., mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń skarżącej wynika, iż nie posiada ona żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Jest przy tym matką samotnie wychowującą niepełnosprawne dziecko, zaś jedynym źródłem utrzymania są dla nich świadczenia z zakresu szeroko pojętej pomocy społecznej, których suma - uwzględniwszy wysokość ponoszonych koniecznych kosztów utrzymania (warto zwrócić uwagę, że same przedstawione przez skarżącą faktury za zakup leków w sierpniu 2018 r. opiewają ogółem na ponad 300 zł) - nie umożliwia dokonania oszczędności wystarczających na opłacenie adwokata z wyboru, bez uszczerbku w niezbędnych potrzebach tej rodziny.
Mając na względzie powyższe postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.