Uzasadnienie
W treści skargi z dnia 23 czerwca 2017 r. U.G. wniosła o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika procesowego powołując się na okoliczność niskich dochodów.
Następnie, w odpowiedzi na stosowne wezwanie, skarżąca nadesłała do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym oznaczyła, iż domaga się nie tylko ustanowienia pełnomocnika (adwokat lub radca prawny), lecz nadto także zwolnienia od kosztów sądowych. Wnioskodawczyni oświadczyła, że gospodaruje samotnie, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości - poza mieszkaniem o powierzchni 55 m2, które otrzymała w spadku i utrzymuje się z emerytury, w kwocie 819,98 zł, ponosząc koszty z tytułu opłat stałych związanych z zamieszkiwanym lokalem, w kwocie ogółem 693,25 zł.
Odpowiadając na wezwanie do uprawdopodobnienia danych ujętych we wniosku (zarządzenie z dnia 22 sierpnia 2017 r.) strona nadesłała dokumenty źródłowe potwierdzające wysokość pobieranej emerytury (kwota netto 781,39 zł) oraz obrazujące wydatki ponoszone przez nią z tytułu czynszu i opłat za tzw. media.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 § 1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
W pierwszej kolejności należy odnotować, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja administracyjna wydana w przedmiocie choroby zawodowej. Stwierdzić zatem przyjdzie, że skarżąca jest w tej sprawie zwolniona od kosztów sądowych z mocy samego prawa, na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., a co za tym idzie, jej wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia tych kosztów jest od samego początku bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu (stanowisko zgodne z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 16 sierpnia 2017 r. - karta nr 20 akt sprawy).
Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącej o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika trzeba wskazać, że po myśli art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej, prawa pomocy w zakresie częściowym (zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a., mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zdaniem rozpoznającego wniosek, wymóg ten został przez stronę zachowany. Z oświadczeń wyżej wymienionej wynika bowiem, że nie posiada ona żadnych zasobów pieniężnych ani łatwego do spieniężenia majątku, z kolei nadesłane przez nią dokumenty źródłowe potwierdzają, że utrzymuje się z emerytury, w kwocie netto zaledwie 781,39 zł, co zważywszy wysokość obciążających ją kosztów utrzymania, do których należy przecież doliczyć wydatki na wyżywienie i zakup niezbędnych środków czystości oraz odzieży, nie wystarcza na dokonanie w zasadzie jakichkolwiek oszczędności, bez uszczerbku dla jej koniecznych potrzeb życiowych.
Mając na względzie powyższe postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.
Przyznając prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego wzięto nadto pod uwagę obciążenie poszczególnych korporacji zawodowych, w tym adwokackiej i radcowskiej, sprawami, w których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ustanawia profesjonalnych pełnomocników.