Uzasadnienie
Pismem z dnia 16 czerwca 2016 r. P. G. powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm., dalej także u.s.g.) wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] nr [...] odmawiającą uwzględnienia wezwania do naruszenia prawa oraz uchylenia uchwały z dnia [...] nr [...]
Zaskarżonej uchwale zarzucił sprzeczność z prawem miejscowym – Statutem Sołectwa C. poprzez naruszenie § 8 ust. 1, 2 i 3 oraz § 20 tegoż Statutu.
W odpowiedzi na tę skargę Burmistrz B. wniósł o jej oddalenie w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm., dalej: P.p.s.a.) dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie zaś z art. 52 § 2 P.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie. Powołany przepis wprowadza zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, wprowadzonym w art. 52 § 3 P.p.s.a. w sytuacji gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia.
Jest to środek stanowiący niejako "surogat" środka zaskarżenia wynikającego z przepisów ustaw procesowych. Jego istotą i celem jest bowiem stworzenie dodatkowych możliwości autorewizji działania organu administracji publicznej, który podjął akt lub dokonał czynności, przeciwko którym ma być wniesiona skarga.
Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest "środkiem zaskarżenia", o jakim mowa w art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., lecz środkiem samoistnym, odrębnym i znamiennym tylko dla sytuacji ściśle określonych, mającym służyć realizacji zasady przedsądowej autokontroli administracji. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz ewentualna odpowiedź na to wezwanie należy do postępowania sądowoadministracyjnego, a nie do postępowania administracyjnego, podatkowego, czy też "interpretacyjnego".
Zgodnie z regulacją zawartą w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. skargi rozpatrywane przez sądy administracyjne mogą dotyczyć jedynie aktów podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej. Termin ten należy rozumieć ściśle. W odniesieniu do zaskarżonej uchwały wskazać należy zatem, iż skarga dotyczy uchwały załatwiającej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa do jakiego doszło wg skarżącego w innej uchwale z dnia [...] nr [...]
Zaskarżone uchwała ma więc charakter proceduralny (stanowi wyczerpanie trybu określonego w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym), i jako taka pozostaje poza kognicją sądu administracyjnego.
Z tego względu skarga, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi