Uzasadnienie
W dniu [...] r. Komendant Miejski Policji w K. wydał decyzję o przyznaniu byłemu policjantowi G. G. nagrody rocznej za 2013 r. i jeden miesiąc 2014 r.
Na skutek odwołania strony, zaskarżonym postanowieniem Komendant Wojewódzki Policji w K. w trybie art. 134 Kpa stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Rozstrzygnięcie to oparto na ustaleniu, że decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 18 kwietnia 2016 r., w związku z czym termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 2 maja 2016 r. Tymczasem skarżący sporządził odwołanie w dniu 7 maja 2016 r., a nadał je w placówce pocztowej w dniu następnym. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że bez znaczenia dla sprawy ma wniesienie przez skarżącego w dniu 21 kwietnia 2016 r. wniosku o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji I instancji. Wniosek taki nie przesuwa terminu do wniesienia odwołania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego G. G. zarzucił naruszenie art. 134 i n. Kpa poprzez wadliwą wykładnię art. 111 § 1 Kpa i przyjęcie w konsekwencji, że doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia. W motywach skargi wywodził, że organ I instancji wydał w dniu [...] r. postanowienie w trybie art. 113 § 2 Kpa, ale był to wybieg organu w przedmiocie załatwienia wniosku z art. 111 § 1 Kpa. Odmienne kwalifikowanie tego wniosku przez organy było niedopuszczalne a popełnione przez nie błędy nie mogą powodować szkody dla obywatela. W skardze zawarto również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wskazał nadto, że wniosek skarżącego o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji, zgodnie z jego brzmieniem został rozpatrzony przez organ I instancji w trybie art. 113 § 2 Kpa, a na wydane w tym przedmiocie postanowienie skarżący nie wniósł zażalenia.
Po wniesieniu skargi postanowieniem z dnia [...] r. organ odwoławczy odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji I instancji, a pismem z dnia 27 października 2016 r. poinformował Sąd, że skarżący nie zaskarżył tego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem. Skarżący nie kwestionuje przedstawionych w nim ustaleń co do daty doręczenia decyzji I instancji oraz wniesienia odwołania. Terminowość odwołania skarżący upatruje w tym, że złożył wniosek oparty na podstawie z art. 111 § 1 Kpa. W istocie chodzi mu zatem o zastosowanie art. 111 § 2 Kpa, zgodnie z którym w przypadku wydania postanowienia w przedmiocie uzupełnienia decyzji, termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia lub ogłoszenia takiego postanowienia. Jego stanowiska nie sposób jednak podzielić z dwóch powodów. Pierwszy ma charakter formalny. Mianowicie w rozpatrywanym przypadku nie zostało wydane postanowienie w przedmiocie uzupełnienia decyzji, w związku z czym nie było przesłanek do stosowania art. 111 § 2 Kpa. Postanowienie organu I instancji z dnia [...] r. nie budzi w tym względzie żadnych wątpliwości.
Zarówno powołana w nim podstawa prawna, jak i treść sentencji i uzasadnienia oraz pouczenie jednoznacznie kwalifikują to postanowienie jako wydane w trybie art. 113 § 2 Kpa w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji. Jeżeli skarżący uważa, że jego intencją było uzupełnienie decyzji, a nie jej wykładnia, to mógł to postanowienie zaskarżyć zażaleniem, czego jednak nie uczynił. Tak więc jego wniosek z dnia [...] r. został załatwiony powyższym postanowieniem, które nie powoduje zmiany sposobu liczenia terminu do wniesienia odwołania określonego w art. 138 § 2 Kpa. Organ odwoławczy prawidłowo wykazał fakt przekroczenia tego terminu, a prawomocnym postanowieniem z dnia [...] r. odmówił jego przywrócenia. Tym samym wydanie postanowienia o uchybieniu terminu na podstawie art. 134 Kpa było konieczne.
Po drugie – chybione są merytoryczne wywody skarżącego co do charakteru jego wniosku z dnia [...] r. Wyraźnie sformułował w nim żądanie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji I instancji, a w uzasadnieniu wniosku te wątpliwości skonkretyzował. W żadnym fragmencie wniosku nie można się dopatrzyć żądania uzupełnienia decyzji. Nie zmienia tego stanu rzeczy powołanie przez skarżącego na art. 111 § 1 Kpa, gdyż o charakterze podania decyduje jego treść, a nie przytoczona podstawa prawna. Zauważyć przy tym można, że omawiany wniosek powołał art. 111 § 1 razem z przepisami następującymi po nim (art. 111 § 1 i nast.), co dodatkowo przemawia za brakiem konieczności wyjaśnienia charakteru wniosku, skoro art. 113 Kpa można zaliczyć do tych przepisów następujących po art. 111 § 1 Kpa, a – co już zaznaczono – treść żądania i jego motywy były jednoznaczne.
Mając powyższe względy na uwadze z mocy art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.
ec