Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta S. przyznał Panu H.J. dodatek mieszkaniowy w wysokości [...] zł miesięcznie na okres od [...] do [...]. W podstawie prawnej wskazano art. 7 ust. 1 i 5 oraz art. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., zaś w uzasadnieniu podano, iż skarżący spełnia kryteria określone w ustawie o dodatkach mieszkaniowych.
Od powyższej decyzji H.J. wniósł odwołanie, w którym stwierdził, iż nie zgadza się z decyzją Prezydenta Miasta, uważa ją za wadliwą, błędną, niezgodną ze stanem faktycznym i prawnym oraz krzywdzącą go.
Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. Nr. 79, poz. 856), art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu przytaczając treść art. 3 powołanej ustawy o dodatkach mieszkaniowych wskazało, iż dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom mieszkającym w lokalach, do których posiadają tytuł prawny a średni miesięczny dochód na jednego członka w gospodarstwie domowym w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku nie przekracza 175 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125 % tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym. Wysokość dodatku stanowi różnicę między wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15 % dochodów w gospodarstwie jednoosobowym. Reasumując organ stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami regulującymi tryb i zasady przyznawania dodatków mieszkaniowych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H.J. powtórzył argumenty podniesione w odwołaniu wskazując na swą [...], spowodowaną [...], podkreślił, że przysługująca mu [...] w wysokości [...] zł jest bardzo niska, w zaistniałej sytuacji czuje się on oszukany i pokrzywdzony.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczas prezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że tylko w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części. Gdy zaś ustali istnienie przesłanek z art. 156 k.p.a., wówczas stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Jednocześnie na mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanymi normami Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż zarzuty skargi nie są zasadne. Skarga nie zasługuje również na jej uwzględnienie z przyczyn, które Sąd obowiązany był wziąć pod uwagę działając z urzędu.
Stosownie do przepisu art. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych dodatek ten przysługuje osobom, które na podstawie jednego z wymienionych w art. 2 ust. 1 tytułów prawnych zajmują mieszkanie oraz gdy średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125 % tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Art. 5 wyżej wymienionej ustawy określa normatywną powierzchnię użytkową w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego, uprawniającą do przyznania dodatku mieszkaniowego - w przypadku gospodarstwa jednoosobowego wynosi ona 35 m2. W rozpatrywanej sprawie skarżący bezspornie spełnia tzw. kryterium powierzchniowe oraz dochodowe do przyznania dodatku mieszkaniowego. Zajmuje on bowiem mieszkanie o powierzchni [...] m2 na podstawie [...] prawa do lokalu. Średni miesięczny dochód brutto na osobę wynosi [...] zł, jest więc niższy od kwoty określonej w art. 3.
Istotą sporu w tej sprawie zdaje się być wysokość przyznanego skarżącemu świadczenia. Wysokość dodatku mieszkaniowego jest uregulowana w art. 6 ust. 1 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, zgodnie z jego brzmieniem stanowi ona różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a udziałem własnym wynoszącym 15% dla osób, których dochód jest niższy od 150 % emerytury, w przypadku prowadzenia przez te osoby gospodarstwa jednoosobowego.
Mając na uwadze powyższe zasady, organy prawidłowo ustaliły dochody wnioskującego, na które składa się [...] oraz [...], stanowiące kwotę [...] miesięcznie. Prawidłowo także ustalono wydatki wnioskującego związane z utrzymaniem posiadanego mieszkania, które wynoszą [...] zł. Skarżący nie wnosił zresztą żadnych zastrzeżeń co do powyższych ustaleń. Uwzględniając zapisy przedstawionej wyżej ustawy o dodatkach mieszkaniowych przy ustaleniu wysokości należnego dodatku mieszkaniowego organy uwzględniły udział gospodarstwa domowego w kosztach utrzymania mieszkania. Jako, że średni miesięczny dochód skarżącego nie przekroczył 150 % kwoty najniższej emerytury, przy określeniu udziału gospodarstwa domowego, w myśl art. 6 ust. 1 ustawy, wzięto pod uwagę 15 % uzyskiwanych dochodów. Ponieważ zaś wysokość dodatku mieszkaniowego traktuje się jako różnicę pomiędzy wydatkami na mieszkanie ponoszonymi przez osobę ubiegającą się, czyli według ustalenia kwotą [...] zł a udziałem własnym (czyli 15% z kwoty średniomiesięcznych dochodach – czyli kwoty [...] zł) należny dodatek prawidłowo ustalono w wysokości [...] zł.
Stanowisko to jest zgodne z zapisami obowiązującej ustawy. Należy przy tym zaakcentować, że organy nie mają w tym zakresie samodzielności, zobowiązane są bezwzględnie przestrzegać obowiązujące zapisy ustawy. Nie mogą zatem brać pod uwagę żadnych innych okoliczności, niż te które zostały wskazane w ustawie, nie mogą także uzależniać wysokości przyznanego dodatku od innych wskaźników, poza tymi, które wymienia ustawa.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co nakazuje oddalić skargę w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.