Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 września 2018 r. referendarz sądowy przy Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
W uzasadnieniu wyżej wymienionego orzeczenia wskazano, że kwestia niepodejmowania przez skarżącego pracy ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku o przyznanie prawa pomocy albowiem A.Z. jest zdrowy, zdolny do pracy i posiada zawód, który bez trudu umożliwiałby mu jej znalezienie, a skoro nie wykorzystuje swoich możliwości zarobkowych, to nie istnieje możliwość uwzględnienia jego wniosku. Następnie podkreślono, że przyznanie prawa pomocy skarżącemu byłoby możliwe wyłącznie wówczas, gdyby wykazał, iż brak podjęcia zatrudnienia spowodowany jest ważną przyczyną o charakterze obiektywnym, która rzeczywiście mu to uniemożliwia lub przynajmniej w znacznym stopniu utrudnia.
Ponadto wyjaśniono, że przyznanie skarżącemu prawa pomocy byłoby zasadne w razie gdyby sprawował on nad ojcem opiekę stałą i codzienną oraz gdyby opieka ta była rzeczywiście niezbędna i konieczna. Tylko bowiem sprawowanie takiej opieki nie pozwalałoby skarżącemu na świadczenie pracy zarobkowej i jedynie taką opiekę można by uznać za uzasadnioną przyczynę braku zatrudnienia. Tymczasem z treści orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] r. wynika, że ojciec skarżącego posiada jedynie umiarkowany stopień niepełnosprawności oraz nie wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby.
Pismem z dnia 28 września 2018 r. skarżący wniósł sprzeciw od wyżej wymienionego postanowienia, domagając się przyznania pełnomocnika. Jednocześnie skarżący przedłożył orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] r., zgodnie z którym jego ojciec został zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności ze wskazaniem, iż wymaga on stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) "P.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu (art. 245 § 3 P.p.s.a.). W myśl zatem art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. jego obowiązkiem było wykazanie, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosownie do treści art. 252 § 1 P.p.s.a., osoba wnioskująca o przyznanie prawa pomocy jest obowiązana podać we wniosku dokładne dane obrazujące jej sytuację rodzinną i majątkową. W sytuacji, gdy przedstawione okoliczności faktyczne są niewiarygodne lub niekompletne, wspomniany wyżej obowiązek nie jest wypełniony.
W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że zachodzą przesłanki do ustanowienia dla skarżącego pełnomocnika z urzędu. O powyższym zadecydowało głównie dołączone do sprzeciwu orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, z którego wynika, że ojciec skarżącego został zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności wraz ze wskazaniem, iż wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Tym samym niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącego może być wynikiem sprawowania opieki nad schorowanym ojcem.
W związku z powyższym Sąd postanowił przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.