Uzasadnienie
W dniu [...] r. T.P. wniósł za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. skargę na decyzję tego organu z dnia [...] r., nr [...] wydaną w przedmiocie odpłatności za pobyt w Domu Pomocy Społecznej. W kolejnym piśmie procesowym z dnia [...] roku skarżący zakwestionował stanowisko wyrażone przez Kolegium w odpowiedzi na skargę.
W toku postępowania, w piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący zawarł szereg zarzutów skierowanych przeciwko skarżonej decyzji oraz wskazał na swoją trudną sytuację osobistą i finansową. W piśmie tym znalazła się również informacja dotycząca przymusowego leczenia jakiemu został poddany skarżący oraz o jego [...].
Na rozprawie, która odbyła się w dniu 15 marca 2011 r. Sąd postanowił zwrócić się do Domu Pomocy Społecznej w L. o podanie informacji, czy znana jest okoliczność, iż T. P. jest osobą [...], a jeżeli tak to wezwać o wskazanie dokumentu, z którego ta okoliczność wynika oraz osoby upoważnionej przez sąd opiekuńczy do reprezentowania interesów skarżącego.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie Dyrektor Domu Pomocy Społecznej w L. pismem z dnia [...] r. wyjaśnił, iż T. P. jest osobą [...] na mocy Postanowienia Sądu Okręgowego w C., Wydział I Cywilny z dnia [...] r., sygn. akt [...], a jego kuratorem została wyznaczona S.P.
Zarządzeniem z dnia [...] r. Sąd wezwał kuratora do złożenia oświadczenia, czy podtrzymuje skargę złożoną przez T. P., a jeżeli tak to do podpisania skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone do rąk dorosłego domownika – syna kuratora R. P. - w dniu 5 kwietnia 2001 r. Kurator w zakreślonym przez Sąd terminie nie złożył stosownego oświadczenia, nie podpisał również skargi złożonej przez T.P.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 26 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., zdolność do czynności w postępowaniu w sprawach sądowoadministracyjnych (zdolność procesową) mają osoby fizyczne posiadające pełną zdolność do czynności prawnych (§ 1). Natomiast osoba fizyczna ograniczona w zdolności do czynności prawnych ma zdolność do czynności w postępowaniu w sprawach wynikających z czynności prawnych, których może dokonywać samodzielnie (§ 2).
Istotą ograniczonej zdolności procesowej jest to, że pełnia zdolności procesowej przysługuje tym osobom wyłącznie w sprawach, które wynikają z tych czynności, które na mocy przepisów prawa, mogą być dokonywane przez nie samodzielnie.
Zgodnie natomiast z art. 15 Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 1964 r., Nr 16 poz. 93 z późn. zm.), ograniczoną zdolność do czynności prawnych ma osoba częściowo ubezwłasnowolniona. Dla osoby tej ustanawia się kuratelę (art. 16 § 2 k.c.). Osoba częściowo ubezwłasnowolniona może bez zgody przedstawiciela ustawowego zawierać umowy należące do umów powszechnie zawieranych w drobnych, bieżących sprawach życia codziennego (art. 20 k.c.), rozporządzać swoim zarobkiem - chyba że sąd opiekuńczy inaczej postanowił (art. 21 k.c.), oraz w pewnych wypadkach ma pełną zdolność do czynności prawnych dotyczących przedmiotów oddanych jej do swobodnego użytku przez przedstawiciela ustawowego (art. 22 k.c.).
W świetle powyższego należy stwierdzić, że osoba fizyczna niemająca zdolności procesowej przed sądem administracyjnym to zarówno osoba niemająca w ogóle zdolności procesowej, jak i osoba posiadająca ograniczoną zdolność procesową w zakresie spraw, w których czynności nie może dokonywać samodzielnie. Natomiast zgodnie z uregulowaniem zawartym w art. 27 P.p.s.a., osoba fizyczna niemająca zdolności do czynności w postępowaniu może podejmować czynności procesowe tylko przez swojego przedstawiciela ustawowego.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie skarżący nie mógł działać samodzielnie, a jedynie przez swego przedstawiciela ustawowego, bowiem skarga dotyczy decyzji wydanej w przedmiocie odpłatności za pobyt w Domu Pomocy Społecznej, a zatem nie w zakresie spraw, dla których obowiązujące przepisy przewidują możliwość samodzielnego działania osób nieposiadających pełnej zdolności do czynności prawnych. Skargę w imieniu skarżącego mógł zatem wnieść jedynie jego kurator ustanowiony przez sąd opiekuńczy. Tymczasem ustanowiony dla skarżącego kurator, pomimo wezwania, wniesionej skargi nie poparł.
Stosownie do regulacji art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy.
W tym stanie rzeczy, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.