Wyrok WSA w Gliwicach z 25 kwietnia 2007 r., IV SA/Gl 643/06

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2007 r.

Sprawa

sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę.

Skład

Sędzia NSA Szczepan Prax przewodniczący
Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik
Sędzia NSA Wiesław Morys sprawozdawca
sekr. sąd. Agnieszka Wita protokolant

Uzasadnienie

W wyniku rejestracji w urzędzie pracy, dokonanej przez Z. P. w dniu [...] 2002 r., Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...]r., na podstawie m.in. art.2 ust.1 pkt 2, art.23 ust.1 i 2 oraz art.6 pkt 6 lit. a i b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz.56 ze zm.), uznał go za osobę bezrobotną z dniem [...] 2002 r. i przyznał mu prawo do zasiłku od dnia [...] 2002 r. Zasiłek ten wyczerpał z dniem [...] 2003 r. W okresie od dnia [...] 2002 r. do dnia [...] 2005 r. bezrobotny wykazywał zaświadczeniami lekarskimi na drukach ZUS ZLA czasową niezdolność do pracy. Orzeczeniem z dnia [...] 2005 r. Powiatowy Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. zaliczył go do [...] stopnia niepełnosprawności do dnia [...] 2008 r. Z zaświadczenia o stanie zdrowia Z. P. z dnia [...] 2006 r. wystawionego przez lekarza [...] z Poradni Rejonowej wynika, że wymaga on dalszego stałego leczenia farmakologicznego i rehabilitacyjnego, nadto że ani obecnie ani w przyszłości nie rokuje wyzdrowienia i powrotu do pracy.

Na tej podstawie Prezydent S. decyzją z dnia [...]r., na zasadzie art.9 ust.1 pkt 14 lit. a i art.2 ust.1 pkt 2 w związku z art.33 ust.4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz.1001), orzekł o utracie przez Z. P. statusu osoby bezrobotnej z dniem wydania decyzji. W jej uzasadnieniu podał, iż z materiału sprawy wynika, że bezrobotny nie jest zdolny do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, co jest warunkiem statusu bezrobotnego. Jego utrata oznacza konieczność pozbawienia tego statusu.

W piśmie potraktowanym jako odwołanie Z. P., nie kwestionując w zasadzie samego rozstrzygnięcia, ani jego podstawy prawnej, podważył przyjęte okresy niezdolności do pracy.

Zaskarżoną decyzją, na zasadzie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art.2 ust.1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymano kwestionowaną decyzję w mocy. Organ odwoławczy podzielił bowiem ustalenia i rozważania poczynione przez organ pierwszej instancji, które przytoczył w motywach decyzji, dodając, iż skarżący do dnia [...] 2002 r. pobierał rentę. Powołując się na treść zaświadczeń lekarskich m. in. z dnia [...] 2006 r. oraz pism skarżącego, z których wynika trwała niemożność wykonywania pracy ze względu na stan zdrowia, Wojewoda [...] doszedł do przekonania, iż istnieją podstawy do pozbawienia go statusu bezrobotnego. Jedną z jego przesłanek jest bowiem zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie, służbie lub innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, do podjęcia zatrudnienia w połowie tego wymiaru czasu pracy. Dlatego odwołania nie uwzględnił.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. P. przede wszystkim eksponował datę [...] 2002 r. jako początek jego niezdolności do pracy. Uważał, że w istniejącym stanie faktycznym należą mu się świadczenia, bo pozostaje bez środków do życia. Podczas rozprawy sądowej nadto dodał, iż nie kwestionuje pozbawienia go statusu bezrobotnego, gdyż od kilku lat jest niezdolny do jakiejkolwiek pracy, a ostatnio stan zdrowia jeszcze się pogorszył.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jako niezasadna nie mogła odnieść skutku. Jednakowoż przed przedstawieniem merytorycznych wywodów konieczne jest wyjaśnienie, że wedle treści art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy te powołane są do kontroli zgodności z prawem poddanych ich kognicji aktów administracyjnych. W toku właściwego postępowania badają więc czy owe akty nie uchybiają przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (p. art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolują również, czy owe akty nie są dotknięte kwalifikowaną wadą prawną uzasadniającą ich nieważność (p. art.145 § 1 pkt 2 tej ustawy). Przy czym, w myśl art.134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji w tych ramach niepodobna było dopatrzyć się wskazanych wyżej uchybień, dlatego nie podlegała ona wzruszeniu. Rozstrzygnięcie to wydano w wyniku zgromadzenia wszelkich dowodów potrzebnych do wydania decyzji, trafnej ich oceny oraz poprawnych ustaleń faktycznych. Dały one podstawę dla poczynienia zasadnych rozważań prawnych dokonanych pod kątem przesłanek prawidłowo zastosowanej normy prawa materialnego.

Przede wszystkim trzeba stwierdzić, iż stanowisko skarżącego zajęte w sprawie rodzi co najmniej wątpliwości w zakresie zrozumienia przezeń jej istoty oraz tego, czy rzeczywiście nie zgadza się on z zapadłymi na drodze administracyjnej rozstrzygnięciami. Wydaje się, że jego intencją jest uzyskanie jakiegokolwiek świadczenia z powodu złego stanu zdrowia uniemożliwiającego uzyskanie dochodów z pracy. Tego wszak w niniejszej sprawie osiągnąć nie może, gdyż w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna i prawomocna decyzja w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych, zaś inne kwestie, w tym zwłaszcza rentowe czy pomocowe, nie mieszczą się w granicach tego postępowania. Brzmienie zarówno skargi, jak i odwołania, nie przekonuje w pełni czy skarżący w istocie je zaczepia. Jednakowoż zastrzeżenia w tej materii należy rozstrzygnąć na korzyść skarżącego w tym znaczeniu, iż przypisać trzeba mu zamiar zastosowania środków kontroli instancyjnej i legalności.

Oceniając zatem zgodność z prawem zaskarżonej decyzji wypadło opowiedzieć się za jej trafnością. Godzi się bowiem przyznać rację organom orzekającym w sprawie, iż zebrany w niej materiał przekonuje do zajętego stanowiska o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego. Kluczowym zagadnieniem jest kwestia spełnienia przesłanek pozwalających na trwanie skarżącego przy uzyskanym uprzednio statusie osoby bezrobotnej. Jak słusznie zauważył organ, po myśli art.33 ust.4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, pozbawia się statusu bezrobotnego osobę, która nie spełnia warunków uregulowanych w art.2 ust.1 pkt 2 tej ustawy. W ostatnio przywołanym przepisie powiada się, m.in., że osobą bezrobotną może być ten, kto jest zdolny i gotowy do podjęcia zatrudnienia w określonym wymiarze czasu pracy (pełnym, bądź gdy chodzi o osobę niepełnosprawną w połowie tego wymiaru). Ocena tej zdolności pozostawiona została organom zatrudnienia, albowiem w przepisach cytowanej ustawy nie sprecyzowano ani trybu postępowania, ani wymaganych w tym zakresie dowodów. Analiza dokonana w tym przedmiocie przez organy orzekające w niniejszej sprawie jest poprawna. W istocie większość objętości akt administracyjnych to zwolnienia lekarskie skarżącego, które świadczyły o czasowej jego niezdolności do pracy. Nadto skarżący przedłożył organowi zaświadczenie lekarskie z dnia [...] 2006 r., które potwierdza, iż nie jest on zdolny do jakiejkolwiek pracy i ten stan ma charakter trwały. Przyznał to sam skarżący, który nadto wyraźnie oświadczył brak gotowości do podjęcia pracy. Zatem trafną jest teza postawiona przez organy, że zarówno w pełnym wymiarze, jak też z uwagi na [...] stopień niepełnosprawności, w wymiarze zmniejszonym, skarżący nie podejmie żadnego zatrudnienia. Zatem nie może być osobą bezrobotną, gdyż taką osobą jest ta, która - w uproszczeniu - może pracować. Takie zresztą są cele cytowanej powyżej ustawy, którymi są: promocja zatrudnienia, łagodzenie skutków bezrobocia i aktywizacja zawodowa (art.1 ust.1).

W tym stanie rzeczy prawidłową jest konstatacja, że organ wykazał ustanie przesłanek, od których zależy dalsze traktowanie skarżącego jako bezrobotnego, stąd skarga nie mogła odnieść skutku.

Co mając na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na mocy art.151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku. Skarżącemu należy jeszcze wyjaśnić, iż koszty postępowania nie mogły mu zostać zwrócone, gdyż jest to możliwe wyłącznie w razie uwzględnienia skargi (art.200 przywołanej wyżej ustawy).