Uzasadnienie
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art.25 ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tj. z 1997 r. Dz.U. Nr 142, poz.950 z późn. zm.) pozbawił uprawnień kombatanckich I.W. W uzasadnieniu podał, że skarżący nabył uprawnienia kombatanckie z tytułu utrwalania władzy ludowej. Po myśli przywołanego powyżej przepisu pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które otrzymały te uprawnienia wyłącznie z tego tytułu.
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył skarżący, który wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji i podniósł, że w trakcie służby w [...] nie prowadził żadnych walk z osobami walczącymi o niepodległość Polski, natomiast brał udział w walkach z [...].
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 1 i art.127 § 3 oraz art.129 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art.25 ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tj. z 1997 r. Dz.U. Nr 142, poz.950 z późn. zm.) utrzymał w mocy swoją pierwszą decyzję o pozbawieniu skarżącego uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu tej decyzji przytoczył analogiczne umotywowanie jak w przypadku pierwszego rozstrzygnięcia.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanych decyzji i podniósł, że w trakcie swojej służby w [...] nie prowadził walk z osobami walczącymi o niepodległość Polski, tylko w celu likwidacji band, które grasowały w województwie [...].
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. w odpowiedzi na skargę wystąpił o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z dniem 1 stycznia 2004 r. uległ zmianie stan prawny i w myśl postanowień art.97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270).
W konsekwencji oznacza to, że stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz.652) sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
Stosownie do postanowień art.161 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) sąd administracyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania.
W aktach sprawy znajduje się odpis skrócony aktu zgonu I.W. przekazany pismem z dnia [...] przez Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w B. Z aktu zgonu wynika, że I.W. zmarł [...], a w oznaczeniu stanu cywilnego osoby zmarłej zaznaczone zostało, że [...].
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 października 2002 r. zawiesił postępowanie sądowe, ponieważ nie udało się ustalić następców prawnych. W okresie zawieszenia postępowania, do udziału w nim nie zgłosili się następcy prawni, którzy mogliby korzystać z praw i obowiązków zmarłego. Z tego powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2004 r. sygn.akt II SA/Ka 2616/00 podjął postępowanie sądowe.
W tym stanie faktycznym i prawnym wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane przytoczonym powyżej przepisem, gdyż strona postępowania zmarła. Przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłą i nie ma osoby, która zgłosiłaby udział w postępowaniu ze względu na swój interes prawny związany z wynikiem tego postępowania.
Mając zatem na uwadze powyższe ustalenia należało postanowić jak w sentencji.