Uzasadnienie
W treści skargi M. F. wniósł o "przyznanie pomocy prawnej w formie zastępstwa procesowego".
Następnie, odpowiadając na stosowne wezwanie, skarżący nadesłał urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdzie sprecyzował, iż domaga się ustanowienia radcy prawnego. Równocześnie oświadczył, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, gospodaruje samotnie, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości (zajmuje lokal mieszkalny na zasadzie dożywocia), zaś źródłem utrzymania są dlań zasiłek stały oraz zasiłek pielęgnacyjny, w kwotach odpowiednio 481 zł i 153 zł. Nadto dodał, iż wydatkuje na leki 250 zł oraz uiszcza opłatę za energię elektryczną, w kwocie 60 zł.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Zgodnie z zasadą sformułowaną w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 § 3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Analiza stanu majątkowego i sytuacji życiowej skarżącego wskazuje, że wymóg ten został przezeń zachowany. Z oświadczeń wyżej wymienionego wynika bowiem, iż nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Jest przy tym osobą poważnie chorą, niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, zaś jedynym źródłem utrzymania są dlań świadczenia z pomocy społecznej (w tym zasiłek stały). Fakty te potwierdzają dokumenty dołączone do akt administracyjnych innych spraw ze skarg M. F. (vide między innymi kwestionariusz aktualizacji rodzinnego wywiadu środowiskowego w sprawie o sygn. IV SA/Gl 219/18, w której niedawno przyznano mu prawo pomocy), a skoro brak jest okoliczności, które mogłyby wskazywać, aby sytuacja materialna i życiowa wnioskodawcy miała ulec w międzyczasie istotnej poprawie uznano, że wykazał on w sposób dostatecznie wiarygodny, iż nie jest w stanie wygenerować środków umożliwiających opłacenie radcy prawnego z wyboru, bez uszczerbku w swoich koniecznych potrzebach.
Dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.