Wyrok WSA w Gliwicach z 29 października 2007 r., IV SA/Gl 65/07

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 10 października 2007r.

Sprawa

sprawy ze skargi W.Ś. na uchwałę Rady Miasta C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utworzenia placówki kształcenia ustawicznego oddala skargę

Skład

Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska przewodniczący
Sędzia WSA Stanisław Nitecki Asesor WSA Edyta Żarkiewicz sprawozdawca
Starszy referent Magdalena Kurpis protokolant

Uzasadnienie

Rada Miasta C., na podstawie art. 12 pkt 8 lit.i w związku z art. 92 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm.), art. 5 ust. 2 pkt 1 i ust. 5a, art. 58 ust. 6 oraz 68a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.), podjęła Uchwałę Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie utworzenia [...] Uniwersytetu [...] wchodzącego w skład [...] w C. przy ul. [...] oraz nadania statutu. W § 1 uchwaliła o utworzeniu z dniem [...] r. publicznej placówki kształcenia ustawicznego o nazwie [...] oraz o nadaniu statutu w brzmieniu określonym w załączniku do uchwały. W § 2 uchwały przyjęto, że [...] wchodzi w skład [...] w C. przy ul. [...]. Natomiast w § 3 powierzono wykonanie uchwały Prezydentowi Miasta C. Zgodnie z § 4 uchwała weszła w życie z dniem podjęcia.

Wśród celów i zadań placówki, w § 5 Statutu, stanowiącego załącznik do wymienionej uchwały ustalono, że celem [...] jest: 1 – stymulowanie rozwoju osobowego oraz intelektualnej, psychicznej i fizycznej sprawności osób starszych; 2 - prowadzenie działalności edukacyjnej (w tym w zakresie ochrony i promocji zdrowia), kulturalnej, twórczej i krajoznawczo - turystycznej dla osób starszych; 3 – aktywizacja społeczna osób starszych i propagowanie aktywnego trybu życia; 4 – upowszechnianie profilaktyki gerontologicznej. Natomiast w § 6 Statutu przyjęto, że [...] realizuje powyższe cele poprzez: 1 – wykłady, seminaria, dyskusje, konferencje naukowe z różnych dziedzin nauki; 2 – konwersatoria z języków obcych; 3 – zajęcia informatyczne; 4 – warsztaty psychologiczne i artystyczne; 5 – spotkania z przedstawicielami nauki, kultury, sztuki, polityki, gospodarki; 6 – zajęcia z kultury fizycznej i rehabilitację zdrowotną; 7 – aktywną działalność turystyczno-krajoznawczą; 8 – działalność w zespołach, klubach i sekcjach zainteresowań; 9 – samopomoc koleżeńską i pracę społeczną słuchaczy; 10 – prowadzenie akcji informacyjnej i wydawniczej, propagującej działalność [...]. W § 14 Statutu określono, że słuchaczem może być każda osoba w wieku poprodukcyjnym, która pragnie wnieść swój wkład pracy społecznej w urzeczywistnienie celów [...].

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Wojewoda Ś., na podstawie art. 93 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. Nr 142 z 2001 r., poz. 1591 z późn. zm.) i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie utworzenia [...] wchodzącego w skład [...] w C. przy ul. [...] oraz nadania statutu, zarzucając jej naruszenie przepisu art. 68a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. Nr 256 z 2004 r. poz. 2572 z późn. zm.), ewentualnie o stwierdzenie nieważności uchwały w części dotyczącej § 6 pkt 5 –10 Statutu [...] wchodzącego w skład [...] w C., stanowiącego załącznik do tej uchwały.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że realizacja kształcenia ustawicznego może odbywać się: - w oparciu o przepisy oświatowe; - na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807); - w formach i na zasadach określonych odrębnymi przepisami (art. 68a ust. 3 i 83a ust. 2 ustawy o systemie oświaty). Jednakże organizacja i prowadzenie placówki kształcenia ustawicznego przez jednostkę samorządu terytorialnego jest możliwa tylko i wyłącznie w trybie i na zasadach przewidzianych w przepisach ustawy o systemie oświaty i jej przepisach wykonawczych (art. 5 ust. 3 ustawy o systemie oświaty). Oznacza to, że placówka taka musi spełniać wszelkie warunki przewidziane przepisami dotyczącymi systemu oświaty. Uregulowania rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 13 czerwca 2003 r. (Dz. U. Nr 132, poz. 1225) w sprawie rodzajów, organizacji oraz sposobu działania publicznych placówek kształcenia ustawicznego i publicznych placówek kształcenia praktycznego, w tym publicznych ośrodków dokształcania i doskonalenia zawodowego przewidują, że do publicznych placówek, które umożliwiają uzyskanie i uzupełnienie wiedzy ogólnej oraz umiejętności i kwalifikacji zawodowych, należą: - 1 publiczne placówki kształcenia ustawicznego, którymi są; centra kształcenia ustawicznego i ośrodki dokształcania i doskonalenia zawodowego – 2 publiczne placówki kształcenia praktycznego, którymi są centra kształcenia praktycznego. Do zadań centrum kształcenia ustawicznego, zgodnie z powyższym rozporządzeniem, należy przede wszystkim kształcenie, dokształcanie i doskonalenie osób dorosłych w szkołach wchodzących w skład centrum i w formach pozaszkolnych. Natomiast ośrodki dokształcania i doskonalenia zawodowego prowadzą dokształcanie młodocianych pracowników oraz realizują zadania z zakresu doskonalenia zawodowego osób dorosłych. Z powyższego wynika, iż w przedmiotowym przypadku placówka kształcenia ustawicznego mogłaby zostać utworzona tylko w formie centrum kształcenia ustawicznego. [...] nie jest szkołą w rozumieniu ustawy o systemie oświaty, jedyną przewidzianą dla niego formą byłaby zatem forma pozaszkolna. Tym samym jego forma organizacyjno-prawna musi odpowiadać dyspozycji normy zawartej w § 2 rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z dnia 3 lutego 2006 r. (Dz. U. Nr 31 z 2006 r., poz. 216) w sprawie uzyskiwania i uzupełniania przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych, który przewiduje, że uzyskiwanie i uzupełnianie przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych odbywa się w następujących pozaszkolnych formach kształcenia: kurs, kurs zawodowy, seminarium, praktyka zawodowa. Tymczasem zadania wymienione w § 6 Statutu [...], stanowiącego załącznik do przedmiotowej uchwały, w szczególności zadania opisane w punktach 5 – 10, nie stanowią form wymienionych w przywołanym wyżej rozporządzeniu. Jeśli więc utworzona jednostka nie stanowi, zgodnie z przepisami dotyczącymi systemu oświaty, placówki kształcenia ustawicznego, nie może równocześnie wchodzić w skład [...] w C. Nie została również utworzona w formie odpowiedniej dla prowadzenia działalności gospodarczej, jak i nie opiera się na żadnych przepisach odrębnych. Wobec tego [...] nie może zostać utworzony w formie i trybie określonym w zaskarżonej uchwale.

Prezydent Miasta C. wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazał, że żądanie dotyczące stwierdzenia nieważności uchwały w całości, z uwagi na sprzeczność z prawem, ewentualnie o stwierdzenie nieważności § 6 pkt 5 – 10 Statutu, pozostają w istotnej sprzeczności. Wniosek skargi o stwierdzenie nieważności § 6 pkt 5 – 10 Statutu pozwala bowiem na stwierdzenie, iż zaskarżona uchwała w przeważającej mierze odpowiada przytoczonym w skardze unormowaniom. Wobec tego nie ma przeszkód do uwzględnienia wniosku skargi odnośnie stwierdzenia nieważności § 6 pkt 5 - 10 Statutu, stanowiącego załącznik do zaskarżonej uchwały, natomiast całkowicie bezzasadny jest wniosek o stwierdzenie nieważności uchwały w całości jako sprzecznej z prawem. [...] spełnia bowiem zadania, które są zadaniami [...] – kształci, doskonali i dokształca osoby dorosłe.

Na rozprawie skarżący zmodyfikował żądanie skargi, wnosząc o stwierdzenie nieważności kwestionowanej uchwały w całości, z uwagi na to, że z całości uchwały wynika, iż celem Uniwersytetu miałoby być stymulowanie rozwoju intelektualnego osób starszych – zgodnie z § 14 "w wieku poprodukcyjnym", natomiast według § 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 3 lutego 2006 r. "w pozaszkolnych formach kształcenia ustawicznego odbywa się uzyskiwanie i uzupełnianie przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych".

Skarżący wniósł o stwierdzenie, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie przepisu art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż akty prawa miejscowego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Podkreślić należało, że zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. Nr 142 z 2001 r., poz. 1591 ze zm.), zwanej dalej ustawą o samorządzie gminnym, uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia mu uchwały lub zarządzenia.

Po upływie powyższego terminu – jak stanowi przepis art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym - organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Natomiast na podstawie art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Według art. 94 ust. 2 tej ustawy, jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały lub zarządzenia z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem. Uchwała lub zarządzenie tracą moc prawną z dniem orzeczenia o ich niezgodności z prawem.

W wyniku przeprowadzenia kontroli w zakresie określonym przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy o samorządzie gminnym, uznać należało, że wnioski organu nadzoru o sprzeczności z prawem uchwały Nr [...] Rady Miasta C. z dnia [...] r. w sprawie utworzenia [...] wchodzącego w skład [...] w C. przy ul. [...] oraz nadania statutu są bezzasadne, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Ponadto zgodnie z art. 94 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, z powodu upływu terminu jednego roku od dnia podjęcia zaskarżonej uchwały, przedmiotem oceny w niniejszej sprawie było rozstrzygnięcie, czy są podstawy orzeczenia o jej niezgodności z prawem. Kwestionowana uchwała nie jest bowiem aktem prawa miejscowego i nie uchybiono obowiązkowi jej przedłożenia organowi nadzoru w terminie określonym w art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, tj. w ciągu 7 dni od dnia jej podjęcia, a zatem nie mogło podlegać rozważeniu, zastosowanie stwierdzenia nieważności uchwały.

Zaskarżonym aktem, Rada Miasta C. uchwaliła o utworzeniu z dniem [...] r. [...] - w formie publicznej placówki kształcenia ustawicznego - wchodzącej w skład [...] w C. przy ul. [...] oraz o nadaniu statutu wyżej wymienionej placówce.

Wśród celów i zadań [...] - w § 5 Statutu - stanowiącego załącznik do wymienionej uchwały ustalono, że celem tym jest m. in. prowadzenie działalności edukacyjnej (w tym w zakresie ochrony i promocji zdrowia), kulturalnej, twórczej i krajoznawczo - turystycznej dla osób starszych.

Natomiast w § 6 Statutu przyjęto, że [...] realizuje cele poprzez: 1 – wykłady, seminaria, dyskusje, konferencje naukowe z różnych dziedzin nauki; 2 – konwersatoria z języków obcych; 3 – zajęcia informatyczne; 4 – warsztaty psychologiczne i artystyczne; 5 – spotkania z przedstawicielami nauki, kultury, sztuki, polityki, gospodarki; 6 – zajęcia z kultury fizycznej i rehabilitację zdrowotną; 7 – aktywną działalność turystyczno-krajoznawczą; 8 – działalność w zespołach, klubach i sekcjach zainteresowań; 9 – samopomoc koleżeńską i pracę społeczną słuchaczy; 10 – prowadzenie akcji informacyjnej i wydawniczej, propagującej działalność [...].

W § 14 Statutu określono, że słuchaczem może być każda osoba w wieku poprodukcyjnym, która pragnie wnieść swój wkład pracy społecznej w urzeczywistnienie celów [...].

W ramach oceny zgodności z prawem unormowań zaskarżonej uchwały oraz Statutu stanowiącego jej załącznik - na wstępie wskazać należało, że przepis art. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jedn. Dz. U. Nr 256 z 2004 r., poz. 2572 ze zm.), w brzmieniu z daty podjęcia uchwały, wymienia – tylko w sposób przykładowy - cele realizowane przez system oświaty. W pkt 1 tego przepisu wyszczególniono zaś realizację prawa każdego obywatela Rzeczypospolitej Polskiej do kształcenia się.

Natomiast zgodnie z art. 2 tej ustawy, system oświaty obejmuje – obok innych placówek – wymienione w pkt 3a; placówki kształcenia ustawicznego, placówki kształcenia praktycznego oraz ośrodki dokształcania i doskonalenia zawodowego, umożliwiające uzyskanie i uzupełnienie wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych.

Ponadto podkreślić należało, że według art. 3 pkt 17 ustawy o systemie oświaty, przez kształcenie ustawiczne należy rozumieć – poza kształceniem w szkołach dla dorosłych - także uzyskiwanie i uzupełnianie wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych przez osoby, które spełniły obowiązek szkolny. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 16 ustawy, przez formy pozaszkolne należy rozumieć formy uzyskiwania i uzupełniania wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w placówkach i ośrodkach, o których mowa w art. 2 pkt 3a, a więc m. in. w placówkach kształcenia ustawicznego.

W świetle przytoczonych przepisów ustawy o systemie oświaty, nie ulega zatem wątpliwości, że w ramach kształcenia ustawicznego możliwe jest – uzyskiwanie i uzupełnianie wiedzy ogólnej – także przez osoby, będące w wieku emerytalnym.

Ustawa nie określa bowiem kryterium wieku w tym zakresie, co oznacza, że nie ma żadnych podstaw, aby uzyskiwanie i uzupełnianie wiedzy ogólnej w ramach kształcenia ustawicznego było wyłączone dla jakiejkolwiek grupy wiekowej.

Wobec tego bezzasadny był zarzut skarżącego - sprecyzowany na rozprawie, że z całości uchwały wynika, iż celem Uniwersytetu miałoby być stymulowanie rozwoju intelektualnego osób starszych - zgodnie z § 14 Statutu "w wieku poprodukcyjnym", natomiast według § 2 rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z dnia 3 lutego 2006 r. "w pozaszkolnych formach kształcenia ustawicznego odbywa się uzyskiwanie i uzupełnianie przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych".

Ponadto podkreślić w tym miejscu należało, że wymienione rozporządzenie Ministra Edukacji i Nauki z dnia 3 lutego 2006 r. w sprawie uzyskiwania i uzupełniania przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych (Dz. U. Nr 31 poz. 216), zostało opublikowane w Dzienniku Ustaw z dnia 27 lutego 2006 r. i zgodnie z § 53 tego rozporządzenia, weszło w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Wobec tego przepisy rozporządzenia nie obowiązywały w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały.

Nie zasługiwała zatem na uwzględnienie argumentacja organu nadzoru, zawarta w skardze, że forma organizacyjno-prawna [...] powinna odpowiadać dyspozycji normy zawartej w § 2 rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z dnia 3 lutego 2006 r., który przewiduje, że uzyskiwanie i uzupełnianie przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych odbywa się w pozaszkolnych formach kształcenia, takich jak; kurs, kurs zawodowy, seminarium, praktyka zawodowa, a tymczasem zadania wymienione w § 6 Statutu [...], stanowiącego załącznik do przedmiotowej uchwały, w szczególności zadania opisane w punktach 5 – 10, nie stanowią form wymienionych w przywołanym wyżej rozporządzeniu.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że - jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 16 lutego 2006 r. (sygn. akt I OSK 1336/05, LEX nr 194876) - Sąd administracyjny oceniając legalność zaskarżonej uchwały rady gminy ocenia jej zgodność z prawem na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dacie podejmowania tej uchwały.

Jednocześnie podzielić należało pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 czerwca 1999 r. (sygn. akt III RN 14/99, OSNP 2000/10/377), że dla orzeczenia o niezgodności z prawem uchwały organu gminy konieczne jest wskazanie przepisu, którego naruszenie stanowi przesłankę stwierdzenia jej nieważności (art. 94 ust. 2 w zw. z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym).

W rozpoznawanej sprawie, nie stwierdzono naruszenia żadnego z przepisów ustawy o systemie oświaty, ani też przepisów wykonawczych według stanu na dzień podjęcia kwestionowanej uchwały. Obowiązujące bowiem w tej dacie przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz. U. Nr 103, poz. 472 ze zm.), zakresem regulacji obejmowały warunki podnoszenia (w formach szkolnych i pozaszkolnych) kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych. Natomiast przytoczone wyżej przepisy ustawy o systemie oświaty mają znacznie szerszy zakres regulacji, gdyż dotyczą uzyskiwania i uzupełniania wiedzy ogólnej.

Jak już była o tym mowa, na podstawie art. 3 pkt 17 ustawy o systemie oświaty, uzyskiwanie i uzupełnianie wiedzy ogólnej poprzez kształcenie ustawiczne, może odbywać się w formach pozaszkolnych, które zostały zdefiniowane w art. 3 pkt 16 ustawy jako formy uzyskiwania i uzupełniania wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w placówkach i ośrodkach wymienionych w art. 2 pkt 3a, tj. m. in. w placówkach kształcenia ustawicznego.

W cytowanej definicji, formy pozaszkolne uzupełniania i uzyskiwania wiedzy ogólnej, nie zostały zatem ograniczone do wskazania konkretnych form pozaszkolnych. Podkreślenia także wymagało, że wymieniona definicja została zawarta w przepisie rangi ustawowej.

Istotne znaczenie miała zatem zarówno ranga przepisów określających pozaszkolne formy uzupełniania i uzyskiwania wiedzy ogólnej, jak i wyżej omówione różnice pomiędzy zakresami regulacji ustawy o systemie oświaty oraz rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 12 października 1993 r., według stanu z daty podjęcia zaskarżonej uchwały.

Na marginesie dodać należało, że nawet w przepisach rozporządzenia z dnia 12 października 1993 r., pozaszkolne formy podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych, zostały wymienione tylko w sposób przykładowy. W § 8 ust. 1 rozporządzenia wskazano bowiem formy podstawowe, a w przepisie ust. 2 przewidziano, że w miarę potrzeby mogą być również organizowane inne formy, wymieniając przykładowo – m. in. samokształcenie kierowane.

Niewątpliwie rozporządzenie Ministra Edukacji i Nauki z dnia 3 lutego 2006 r. wymienia w sposób wyczerpujący – w § 2 ust. 1 – pozaszkolne formy uzyskiwania i uzupełniania przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej. Jednakże – jak już była o tym mowa – przepisy tego rozporządzenia weszły w życie po dacie podjęcia kwestionowanej uchwały, zatem nie mogą być podstawą oceny jej zgodności z prawem. Wobec tego zarzut skargi nie mógł zostać uwzględniony.

W wyniku przeprowadzenia kontroli w zakresie określonym przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy o samorządzie gminnym, uznać należało, że wnioski organu nadzoru o sprzeczności z prawem zaskarżonej uchwały Nr [...] Rady Miasta C. z dnia [...] r. w sprawie utworzenia [...] wchodzącego w skład [...] w C. przy ul. [...] oraz nadania statutu są bezzasadne, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę należało zatem oddalić.