Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta D. orzekł o umieszczeniu A.G. w Domu Pomocy Społecznej dla osób w podeszłym wieku w D. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że skarżący jest osobą niezdolną do samodzielnego funkcjonowania w codziennym życiu i ze względu na stan zdrowia wymaga stałej opieki ze strony osób drugich.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...]r., w wyniku rozpoznania odwołania A.G., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 50 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - osobie, która z powodu wieku, choroby lub innych przyczyn wymaga pomocy innych osób, a jest jej pozbawiona, przysługuje pomoc w formie usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług opiekuńczych. Usługi opiekuńcze obejmują pomoc w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych, opiekę higieniczną, zaleconą przez lekarza pielęgnację oraz w miarę możliwości zapewnienie kontaktów z otoczeniem.
Następnie organ dodał, że art. 54 ust. 1 cytowanej ustawy stanowi, iż osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, nie mogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Wskazał, że decyzją Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z dnia [...]r., skierowano A.G. do domu pomocy społecznej przeznaczonego dla osób w podeszłym wieku na stałe. W tym zakresie organ podkreślił, że skarżący ze względu na stan zdrowia i niepełnosprawność, wymaga całodobowej opieki ze strony innych osób, której nie można zapewnić mu w miejscu zamieszkania. Dodał, że Sąd Rejonowy w B. Wydział III Rodzinny i Nieletnich postanowieniem z dnia 16 stycznia 2012 r. sygn. akt: [...] postanowił umieścić A.G. w domu pomocy społecznej bez jego zgody.
Postanowieniem z dnia 25 listopada 2013 r. sygn. akt: [...] Sąd Rejonowy zmienił postanowienie z dnia 16 stycznia 2012 r. w ten sposób, że umieścił A.G. w Domu Pomocy Społecznej dla osób w podeszłym wieku. W podsumowaniu organ wskazał, że skarżący nie wyraża zgody na umieszczenie w domu pomocy społecznej, jednak decyzja została wydana w wykonaniu postanowienia Sądu Rejonowego w B., stwierdzającego konieczność umieszczenia go - pomimo braku zgody - w domu pomocy społecznej dla osób w podeszłym wieku, co ma podstawę w art. 54 ust 4 ustawy o pomocy społecznej. Organ podkreślił, że Sąd wydał postanowienie orzekające co do istoty sprawy, które zastępuje wyrażenie zgody przez osobę wymagającą umieszczenia w domu pomocy społecznej.
W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, A.G. wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu przedstawił swój stan zdrowia oraz sytuację życiową. Wskazał, że nie wymaga całodobowej opieki ze strony innych osób, gdyż nie jest obłożnie chory i decyzja o umieszczeniu go w domu pomocy społecznej nie uwzględnia tego, że sam chce decydować o swoim losie.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W pismach z dnia 3 września 2014 r., 4 września 2014 r., 15 września 2014 r., 17 września 2014 r., 18 października 2014 r., 25 października 2014 r., 14 marca 2015, 26 marca 2015 r. skarżący podtrzymał wnioski i uzasadnienie skargi.
Na rozprawie skarżący podtrzymał skargę i podniósł, że został umieszczony w domu pomocy społecznej wskutek fałszywych zeznań jego rodziny i pracowników opieki społecznej. Ponadto dodał, że nie można wobec niego stosować reguł takich, jak wobec osób ubezwłasnowolnionych, gdyż przysługują mu wszystkie prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie podkreślić należało, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Uwzględnienie skargi – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej również P.p.s.a. - następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad postępowania.
W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, Sąd stwierdził, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też przepisy postępowania, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Podkreślenia bowiem wymagało, że decyzja o umieszczeniu skarżącego w Domu Pomocy Społecznej dla osób w podeszłym wieku w D., została wydana w wykonaniu prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia 25 listopada 2013 r. zmieniającego postanowienie tego Sądu z dnia 16 stycznia 2012 r. poprzez umieszczenie A.G. w Domu Pomocy Społecznej dla osób w podeszłym wieku.
Organy orzekające w niniejszej sprawie były zatem związane tym postanowieniem i zobowiązane do jego realizacji – poprzez orzeczenie o umieszczeniu skarżącego w domu pomocy społecznej określonego typu.
Prawidłowo zatem organ odwoławczy wskazał, że Sąd Rejonowy wydał postanowienie, które zastępuje wyrażenie zgody przez skarżącego w kwestii umieszczenia go w domu pomocy społecznej.
Z dokumentacji zawartej w aktach administracyjnych wynika, że w przedmiotowej sprawie – stwierdzenia organu będące podstawą rozstrzygnięcia – są wynikiem prawidłowej analizy, zebranych w sprawie dokumentów, w tym zwłaszcza wymienionego wyżej postanowienia Sądu.
W podsumowaniu stwierdzić zatem należało, że prawidłowe było rozstrzygnięcie organu odwoławczego, który utrzymał w mocy decyzję organu pomocy społecznej o umieszczeniu skarżącego w domu pomocy społecznej dla osób w podeszłym wieku.
Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, zostały podjęte w wyniku ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, po dokonaniu prawidłowej oceny dowodów i zastosowaniu trafnej wykładni przepisów ustawy o pomocy społecznej.
W konsekwencji – przy rozpoznaniu niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, ani też przepisów prawa materialnego.
Mając powyższe na uwadze, uznać zatem należało, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a wobec tego została oddalona na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).