Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. A Sp. z o.o. w K., reprezentowana przez pełnomocnika adwokata P. W., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] dotyczącą wykreślenia skarżącej z rejestru agencji zatrudnienia. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym podano, iż skarżąca nie może obecnie prowadzić działalności, co prowadzi do powstania niepowetowanej szkody zarówno dla skarżącej jak i jej kontrahentów. Ponadto wskazano, że agencja zatrudnienia usunęła wszystkie nieprawidłowości, stwierdzone podczas kontroli przeprowadzonej przez PIP i od tamtej pory jej działanie jest całkowicie zgodne z przepisami ustawy, w tym w szczególności z przepisami art. 19a i 19e-19h. Zdaniem pełnomocnika ze względu na czas trwania postępowania zasadnym jest umożliwienie realizacji zadań przez agencję do czasu rozpoznania skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, zgodnie z którą wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednocześnie wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeśli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia.
Regulacja prawna wskazanego przepisu, jak podnosi orzecznictwo i doktryna, prowadzi do wniosku, iż wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (Komentarz do art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005 r.).
Na wnioskodawcy zatem ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą okoliczności uzasadniające to wstrzymanie. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie podane przez stronę okoliczności wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Tymczasem pełnomocnik skarżącej oparł wniosek wyłącznie na ogólnym stwierdzeniu, że skarżąca obecnie nie może prowadzić działalności, co prowadzi do powstania niepowetowanej szkody dla niej i jej kontrahentów. W ocenie Sądu powyższe nie jest wystarczającą okolicznością do uznania, iż zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawiera konkretnych informacji odzwierciedlających sytuację skarżącej spółki prowadzącej agencję zatrudnienia w kontekście przesłanek wstrzymania wykonania decyzji i mogących uprawdopodobnić, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje realne niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej szkody i to "znacznej" lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Natomiast okoliczność, iż skarżąca usunęła wszystkie nieprawidłowości stwierdzone podczas kontroli PIP i jej działalność od tamtej pory jest całkowicie zgodna z przepisami ustawy o promocji zatrudnienia nie stanowi podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż jest to kwestia odnosząca się do meritum sprawy, która ewentualnie będzie podlegała ocenie przy rozpoznawaniu skargi i nie należy do przesłanek badanych na tym etapie postępowania.
Wobec braku podstaw do uwzględnienia wniosku, na podstawie 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.