Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2017 r. Sąd odrzucił skargę w niniejszej sprawie.
Następnie, w dniu 25 września 2017 r. K.N. złożył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdzie określił, iż żąda zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, w osobie M.W. W treści tego formularza oświadczył, że gospodaruje samotnie i nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, nieruchomości ani przedmiotów wartościowych. Nadto podkreślił, że pod koniec marca 2017 r. wyszedł na wolność po kilkunastoletnim pobycie w Zakładzie Karnym i dopiero od czerwca podjął pracę w wymiarze ½ etatu za wynagrodzeniem, w kwocie 1.000 zł ("na rękę" około 620 zł), co przeznacza w całości na rachunki za telefon, leki, środki czystości, jedzenie i "koszty życia".
Do wniosku skarżący dołączył zawiadomienie o wszczęciu wobec niego egzekucji (kwota zadłużenia wynosząca 10.800 zł), rachunek za telefon oraz zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu, z którego wynika, iż od 10 kwietnia 2017 r. został zatrudniony i pobiera wynagrodzenie w kwocie brutto 1.000 zł.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Odnosząc się do wniosku K.N. należy wskazać, iż w myśl zasady wynikającej z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym (czyli, zgodnie z art. 245 § 2 cytowanej ustawy, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń wnioskodawcy wynika, że nie posiada on żadnych zasobów pieniężnych ani łatwego do spieniężenia majątku. Przebywał przy tym przez ostatnie lata w Zakładzie Karnym (co wynika z akt innej sprawy zarejestrowanej w tutejszym Sądzie pod sygn. IV SO/Gl 7/17, w zakresie której również ubiegał się o prawo pomocy), zaś przedstawione przezeń zaświadczenie potwierdza, iż został zatrudniony zaledwie kilka miesięcy temu w wymiarze ½ etatu i pobiera z tego tytułu wynagrodzenie brutto, w wysokości zaledwie 1.000 zł.
Nie budzi wątpliwości, że nawet przy bardzo oszczędnym gospodarowaniu, dochód ten, wynoszący 1.000 zł - co daje kwotę netto poniżej 700 zł - nie pozwala na wygenerowanie w zasadzie żadnych rezerw, tym bardziej, że wnioskodawca jest osobą zadłużoną (co potwierdził stosownym zawiadomieniem o wszczęciu egzekucji).
Mając na względzie powyższe uznano, iż skarżący wykazał w sposób dostatecznie przekonujący, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów związanych z niniejszym postępowaniem i dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., oraz w oparciu o art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy.