Uzasadnienie
W treści skargi z dnia 19 czerwca 2017 r. I.R. wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu.
Następnie, w dniu 25 sierpnia 2017 r. skarżąca nadesłała do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdzie potwierdziła zakres swojego żądania. W treści tego formularza oświadczyła, iż pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małoletnim synem, zamieszkuje w wynajmowanym lokalu, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości i uzyskuje dochód z tytułu alimentów (600 zł), dodatku mieszkaniowego (385zł) oraz zasiłku z pomocy społecznej (270 zł) ponosząc miesięczne koszty związane z zajmowanym mieszkaniem, w kwocie 490 zł.
Odpowiadając na wezwanie do uprawdopodobnienia danych ujętych we wniosku, strona nadesłała kopie decyzji o otrzymaniu dodatku mieszkaniowego i zasiłku celowego z pomocy społecznej, wyciągi bankowe dokumentujące otrzymanie alimentów (przelewy zagraniczne na kwoty 140 i 160 Euro dokonane odpowiednio 27 lipca i 5 września 2017 r.), a także dowody wpłaty obrazujące wydatki dokonane przez nią z tytułu czynszu oraz opłat za energię elektryczną i gaz.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 § 1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
W pierwszej kolejności należy odnotować, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja administracyjna wydana w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych. Stwierdzić zatem przyjdzie, że skarżąca jest w tej sprawie zwolniona od kosztów sądowych z mocy samego prawa, na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., a co za tym idzie, jej wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia tych kosztów jest od samego początku bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu (stanowisko zgodne z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 lipca 2017 r. - karta nr 1 akt sprawy).
Odnosząc się natomiast do wniosku I.R. o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika trzeba wskazać, że po myśli art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej, prawa pomocy w zakresie częściowym (zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a., mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zdaniem rozpoznającego wniosek, skarżąca spełniła powyższy wymóg. Z oświadczeń wyżej wymienionej wynika bowiem, iż nie posiada ona żadnych zasobów pieniężnych ani łatwego do spieniężenia majątku. Dokumenty nadesłane przez nią w toku postępowania potwierdzają przy tym, że jest matką samotnie wychowującą dziecko i utrzymuje się z alimentów oraz ze świadczeń z pomocy społecznej, uzyskując w tych ramach miesięczny dochód ogółem w kwocie około 1.200 zł.
W tym stanie rzeczy uznano, iż strona wykazała w sposób dostatecznie wiarygodny, że nie jest w stanie dokonać oszczędności wystarczających na opłacenie adwokata z wyboru, bez uszczerbku w koniecznych potrzebach jej rodziny i dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.