Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 lutego 2014 r. A. D. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. o dobrowolna zapłatę ze strony MOPS na jego rzecz rekompensaty za utracone korzyści wynikające z błędnych decyzji odmawiających przyznania pomocy. Rekompensata miała zostać wypłacona w związku z zapadłym w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach dnia 17 maja 2013 r. wyrokiem w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 670/12.
W odpowiedzi Kierownik Rejonowego Zespołu Pomocy Społecznej nr [...] w piśmie z dnia [...] r. nr [...] wskazała, że ustawa o pomocy społecznej nie przewiduje takiej formy pomocy. Wyjaśniono również, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach decyzją nr [...] przyznano A. D. zasiłek celowy w wysokości 100 zł na zakup żywności.
Pismem z dnia 22 kwietnia 2014 r. A. D. wniósł do tut. Sądu skargę na wskazane wyżej pismo. Skarżący oświadczył, że zanim Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł na jego korzyść, kilkakrotnie występował do MOPS w C., ale za każdym razem spotykała go odmowa.
Wraz ze skargą A.D. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie natomiast do art. 245 § 1 cytowanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym zgodnie z art. 243 P.p.s.a. może być ono przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
Zgodnie natomiast z regulacją art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
Z oczywistą bezzasadnością skargi mamy do czynienia przede wszystkim wówczas, gdy obowiązujące przepisy prawa jednoznacznie wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Chodzi więc o taką sytuację w której zarówno stan faktyczny jak i prawny konkretnej sprawy nie budzi wątpliwości, co do braku szans na wydanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia bądź zachodzą przesłanki odrzucenia skargi (por. J. P. Tarno "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Warszawa 2008, s. 591).
W niniejszym postępowaniu mamy właśnie do czynienia z wyżej opisaną sytuacją. Przedmiotem zaskarżenia jest pismo odmawiające A. D. wypłaty rekompensaty za utracone korzyści wynikające z błędnych decyzji MOPS.
Sprawa ze skargi na przedmiotowe pismo nie mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 P.p.s.a.). Skoro więc zaskarżone pismo nie podlega kognicji sądu administracyjnego, to tym samym skarga na to pismo jest niedopuszczalna.
Powyższa okoliczność w zakresie prawa pomocy wskazuje na oczywistą bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 P.p.s.a.
Wobec tego należało orzec jak w sentencji.