Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 listopada 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt I OZ 852/11, na skutek zażalenia M.R. uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 września 2011 r., o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy oraz przyznał mu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata.
Pismem z dnia 15 grudnia 2011 r. Okręgowa Rada Adwokacka w K. wskazała, jako pełnomocnika dla skarżącego adwokata L. G., która podtrzymała stanowisko skarżącego zawarte w skardze, oraz wniosła o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego wskazując, że koszty te nie zostały pokryte w żadnej części.
W wyroku z dnia 20 marca 2012 r. mocą którego skarga M.R. została oddalona Sąd nie orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez wyżej wskazanego adwokata.
Następnie w piśmie procesowym z dnia 14 maja 2012 r. pełnomocnik skarżącego wywiodła, że nie znalazła podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz wniosła o przyznanie nieopłaconych kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie adwokat oświadczyła, że przedmiotowe koszty nie zostały uregulowane ani w całości ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. wyznaczony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) zwanego dalej rozporządzeniem.
Stosownie do regulacji § 19 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3 – 5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki.
W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja, czy postanowienie Urzędu Patentowego wynoszą 240 zł, a wraz z należnym podatkiem VAT – 295,20 zł.
Natomiast za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jeżeli sprawę prowadził ten sam adwokat w drugiej instancji, stawki minimalne wynoszą 50 % stawki minimalnej przewidzianej za postępowanie przed sądem pierwszej instancji. Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia.
Pełnomocnik skarżącego sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, przy czym prowadziła ona również sprawę w pierwszej instancji (za co nie otrzymała należnego wynagrodzenia). Stawka minimalna zatem za czynności dokonane przez nią w postępowaniu kasacyjnym wynosi 50 % z kwoty 240,00 zł – tj. 120, 00 zł wraz z kwotą 27,60 zł tytułem podatku od towarów i usług, co łącznie daje kwotę 147,60 zł.
Mając powyższe uregulowania na uwadze Sąd, biorąc również pod uwagę niezbędny nakład pracy oraz charakter sprawy, przyznał pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie w stawce minimalnej w łącznej kwocie 442,80 zł.
Mając wszystko powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie wyżej przywołanych przepisów orzekł, jak w sentencji.