Uzasadnienie
Wraz ze skargą z dnia 23 czerwca 2017 r. A.N. nadała do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym oznaczyła, że domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu.
Skarżąca powołała się na trudną sytuację materialną i życiową wywodząc, iż uskarża się na zły stan zdrowia. Równocześnie oświadczyła, że gospodaruje samotnie i utrzymuje się ze stosunku pracy pobierając miesięczne wynagrodzenie w kwocie netto 1.428,85 zł. Wywiodła też, iż jest współwłaścicielką domu położonego na działce o powierzchni 0,33 ha oraz właścicielką gruntów rolnych o powierzchni 2,44 ha (z dołączonej do akt administracyjnych kopii aktu notarialnego wynika, że wspomniany dom oraz towarzyszące mu grunty rolne, położone są na terenie miejscowości Z. zostały przekazane skarżącej przez jej rodziców w drodze darowizny). Nie posiada natomiast żadnych innych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Nadto strona wyszczególniła obciążające ją koszty utrzymania wymieniając wśród nich między innymi opłaty mieszkaniowe (157 zł), wydatki na leki (220 zł), opłaty za tzw. media (122 zł) oraz wydatki związane z dojazdami do pracy (240 zł).
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 § 1 tej ustawy, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
Na wstępie należy odnotować, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja administracyjna wydana w przedmiocie zasiłku stałego z pomocy społecznej. Stwierdzić zatem przyjdzie, że skarżąca jest w tej sprawie zwolniona od kosztów sądowych z mocy samego prawa, na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., a co za tym idzie, jej wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia tych kosztów jest od samego początku bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu.
Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącej o ustanowienie pełnomocnika należy podnieść, iż w myśl zasady wynikającej z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 § 3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń skarżącej wynika bowiem, iż nie posiada ona żadnych zasobów finansowych ani majątku, który mógłby zostać łatwo i szybko spieniężony. Jest przy tym osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym (vide: orzeczenie stanowiące kartę nr 47 akt innej zawisłej przed tutejszym Sądem sprawy o sygn. IV SA/Gl 373/17, gdzie A.N. niedawno również składała wniosek o przyznanie prawa pomocy) i utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę, w kwocie zaledwie 1.438,85 zł (patrz: potwierdzenie przelewu - karta nr 34 akt wspomnianej wyżej sprawy o sygn. IV SA/Gl 373/17), co zważywszy deklarowaną we wniosku wysokość obciążających ją kosztów utrzymania (częściowo udokumentowanych w zakresie powyższej sprawy o sygn. IV SA/Gl 373/17), do których należy przecież jeszcze doliczyć wydatki na wyżywienie i zakup środków czystości, nie umożliwia dokonania oszczędności wystarczających na opłacenie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru, bez uszczerbku dla jej koniecznych potrzeb życiowych.
Zważywszy powyższe postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 tej ustawy.