Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2004 r. sygn. akt 4 II SA/Ka 3463/01 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę J. R. na opisaną wyżej decyzję.
Dnia następnego, tj. 31 sierpnia 2004 r. skarżący złożył skargę o wznowienie postępowania, powołując w petitium skargi przepisy art. 270, 273§2 i §3, 275, i art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U nr 153, poz. 1270). Skarżący zażądał wznowienia postępowania, zmiany lub uchylenia zapadłego wyroku oraz ponownego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia jego sprawy. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wyrok w sprawie sygn.akt 4 II SA/Ka 3463/01 jest sprzeczny z prawomocnymi orzeczeniami sądów powszechnych i sądów administracyjnych w tym z prawomocnym orzeczeniem tut. Sądu z dnia 27 kwietnia 2004r. sygn.akt 4II SA/Ka 630/02, a nadto wydany został wyjątkowo stronniczo.
Skarżący stwierdził nadto, iż wyrok ten został wydany z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, rażącym naruszeniem przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a także z naruszeniem interesu Rzeczypospolitej Polskiej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 280 § 1 tej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd w pierwszej kolejności bada jej wymogi formalne, tj. czy powyższa została wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań Sąd wniosek odrzuca.
Wskazać w tym miejscu należy, iż przesłanki wznowienia postępowania przewidziane w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi są identyczne jak te z art. 401, 402 i 403 Kpc, do których w poprzednim stanie prawnym odsyłał art. 58 i 59 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Aktualnym w tej mierze pozostaje więc dotychczasowe orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego jak również dorobek doktryny prawniczej.
Nie budzi wątpliwości, że J. R. skargę o wznowienie postępowania wniósł w terminie określonym w art.277 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast zgodnie ze wskazanym przez skarżacego art. 273§ 2 i §3 cyt. ustawy można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, a także w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Odnosząc powyższe do realiów rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że samo zacytowanie przepisów, na podstawie których skarżący domaga się wznowienia postępowania nie oznacza jeszcze, że skarga opiera się na ustawowych przesłankach wznowienia. Niezbędne jest bowiem dodatkowe wskazanie konkretnych okoliczności faktycznych (zdarzeń) bądź środków dowodowych, które spowodowały, że skarżący powziął wiadomość o podstawie wznowienia postępowania określonej w art. 273 § 2 i §3 ustawy.
Tymczasem powyższe nie zostały przez skarżącego powołane w treści wniesionej przez niego skargi. W szczególności za takowe nie mogą zostać uznane powołane w uzasadnieniu gołosłowne i nieuzasadnione argumenty dotyczące sprzeczności tego wyroku z innymi wyrokami sądów powszechnych i administracyjnych, w tym z wyrokiem tut. Sądu, czy też twierdzenia o stronniczości i dowolności orzekania. Z kolei zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego nie stanowią żadnej z ustawowych przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 271 do 273 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z powyższego wynika, że okoliczności wskazane przez skarżacego w uzasadnieniu nie stanowią w rzeczywistości podstawy wznowienia, samo natomiast formułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ww. przepisom nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. (pogląd powyższy wynika z postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 października1999r. II UKN 174/99, OSNAP 2001/4/113, a także z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2001r. IISA/Gd 970/01 nie publ.)
Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. J. R. nie wykazał okolicznościami podniesionymi w uzasadnieniu faktycznego istnienia ustawowych podstaw wznowienia. W tej sytuacji nie można w ogóle ustalić przesłanek wznowienia, na których skarżący oparł swoją skargę – bo te nie zostały przez niego bliżej sprecyzowane. Warunkiem zaś rozpatrzenia zasadności skargi o wznowienie postępowania jest spełnienie obu opisanych wyżej przesłanek, określonych w art. 280 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Brak jednej z nich sprawia, że rozpatrywanie skargi pod względem merytorycznym jest niemożliwe. Dlatego stwierdzenie braku choćby jednej z tych przesłanek powoduje odrzucenie skargi.
W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 280 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.