Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta B. zmienił swoją decyzję z dnia [...] dotyczącą zasiłku stałego na rzecz H. J. w ten sposób, że za kwiecień 2010 r. wysokość tego zasiłku przyznał w kwocie 305,44 zł, a za maj 2010 r. w kwocie 411,22 zł. Rozstrzygnięcie to wydano w trybie art. 106 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (j.t. Dz. U. Nr 175 z 2009 r., poz. 1362 ze zm.). Powołując się na art. 37 ust. 2 pkt 1 tej ustawy wskazano, że wysokość zasiłku ustalono jako różnicę między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej tj. kwoty 477 zł, a posiadanym dochodem strony, który w przypadku zasiłku na kwiecień wyniósł 171,56 zł, a dalszego zasiłku 65,78 zł. Zaznaczono, że do dochodu w marcu wliczono nadpłatę dodatku mieszkaniowego za luty.
W odwołaniu H. J. zarzuciła, że jej dochód nie uległ zmianie, a nadpłata dodatku mieszkaniowego wynikła z opóźnienia wypłaty jej tego świadczenia.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję I instancji, podzielając jej ustalenia i wnioski. Kolegium powołało się na definicję dochodu z art. 8 ust. 3 o pomocy społecznej oraz na zakres wyłączeń przedmiotowych z tego dochodu, przewidziany w art. 8 ust. 4, w którym nie jest wymieniony dodatek mieszkaniowy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H. J. uznała zaskarżoną decyzję za niezrozumiałą. Powtórzyła zarzuty i twierdzenia z odwołania akcentując, że do opóźnienia w wypłacie dodatku mieszkaniowego nie doszło z jej winy, gdyż należących do niej czynności dokonała terminowo.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna, bowiem zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa materialnego rzutującym na jej legalność.
W szczególności należy stwierdzić, że organ odwoławczy bazował na nieaktualnym stanie prawnym. Przytaczając art. 8 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej przeoczył zmianę tego przepisu dokonaną ustawą nowelizacyjną z dnia 12 lutego 2010 r. (Dz. U. Nr 40, poz. 229), która weszła w życie od dnia 31 marca 2010 r., a więc jeszcze przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej. Dla niniejszej sprawy istotne znaczenie ma punkt 2 art. 8 ust. 4 w nowym brzmieniu, według którego do dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3 nie wlicza się zasiłku celowego. Otóż z materiału sprawy wynika, że do dochodu skarżącej wliczono świadczenie pieniężne przyznane z mocy ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. Nr 267, poz. 2259 ze zm.). Zgodnie z art. 7 tej ustawy do udzielania pomocy zastosowanie mają odpowiednie przepisy ustawy o pomocy społecznej dotyczące udzielania świadczeń z pomocy społecznej.
Świadczenia w zakresie dożywiania mają zatem charakter pomocy społecznej. W konsekwencji udzielone świadczenie pieniężne stanowi odmianę zasiłku celowego, co potwierdza wprost § 6 rozporządzenia z dnia 7 lutego 2006 r. w sprawie realizacji programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Tym samym owo świadczenie pieniężne (zasiłek celowy) od dnia 31 marca 2010 r. nie może być wliczone do dochodu przy określeniu wysokości świadczeń z pomocy społecznej. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność, że w niniejszej sprawie chodzi także o dochód za miesiąc poprzedzający wejście w życie wymienionej ustawy nowelizacyjnej. Nie zawiera ona bowiem przepisów intertemporalnych, w związku z czym przy orzekaniu przez organy administracyjne po jej wejściu w życie zmiana art. 8 ust. 4 każdorazowo musi być już uwzględniona co do świadczeń należnych po tej dacie. W niniejszej sprawie mowa jest o świadczeniach należnych od dnia 1 kwietnia 2010 r., a zatem dochód skarżącej winien być ustalany według nowych zasad.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracyjny uwzględni powyższą ocenę prawną, co z pewnością będzie rzutować na wysokość przysługującego skarżącej zasiłku stałego.
Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.
SW