Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Prezydent B., działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity obecnie: Dz.U. z 2016 r. poz. 23, dalej "k.p.a."), art. 193 ust. 1 pkt 2, ust. 2, ust. 6, art. 194 ust. 1 i art 196 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 332 z późn. zm.) w związku z § 2 i 3 uchwały Rady Miasta B. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie szczegółowych warunków umorzenia w całości lub w części łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej lub dziecka pozbawionego opieki i wychowania rodziców umieszczonego w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym lub w zakładzie rehabilitacji leczniczej przez sąd (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z dnia 2 kwietnia 2015 r., poz. 1962), odstąpił od ustalenia opłaty za pobyt dziecka S. E. (dalej "skarżący") - małoletniego A. T. w pieczy zastępczej, na okres od 1 lipca 2015 r. do 30 czerwca 2016 r., bowiem osiągnięty przez niego dochód nie przekracza kwoty minimalnego wynagrodzenia, tj. kwoty 1 850 zł. (k. 727 akt administracyjnych).
W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na wznowienie postępowania z urzędu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., na podstawie postanowienia z dnia [...] r., nr [...], w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] r., nr [...], przeprowadzenie w dniu [...] r. rozprawy administracyjnej, podczas której skarżący złożył oświadczenie o uzyskiwanym dochodzie oraz wydanie w dniu [...] r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzji nr [...], mocą której uchyliło w całości własną decyzję z dnia [...] r., nr [...], oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta B. z dnia [...] r., nr [...], w sprawie ustalenia opłaty w wysokości 4 582,17- zł. miesięcznie za pobyt syna skarżącego w pieczy zastępczej, na okres od 1 lipca 2015 r. do 16 lipca 2016 r. i umorzyło postępowanie przed organem I instancji.
Dodatkowo, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. na posiedzeniu w dniu [...] r., po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, decyzją nr [...] utrzymało w mocy własną decyzję wydaną w dniu [...] r., nr [...].
W odwołaniu od decyzji z dnia [...] r. skarżący zarzucił organowi I instancji, że odstąpił od ustalenia przedmiotowej opłaty błędnie przyjmując za podstawę orzekania wysokość jego dochodów, nie uwzględniając wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 1078/15.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 17,18,21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 1659), art. 193 ust. 1 pkt 1, ust. 2, ust. 6a i art. 194 ustawy o wspieraniu rodzin i systemie pieczy zastępczej oraz art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło decyzję organu I instancji z dnia [...] r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, celem uwzględnienia wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 kwietnia 2016r. o sygn. akt IV SA/Gl 1078/15, a także ustalenia, czy w okresie od 1 lipca 2015r. do 39 lipca 2016 r. była wykonywana piecza zastępcza wobec syna skarżącego. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przytoczyło dotychczasowy przebieg postępowania oraz zacytowało treść art. 193, art. 194 oraz art. 191 ustawy o wspieraniu rodzin i systemie pieczy zastępczej oraz wyjaśniło, iż zasadą jest obowiązek rodziców (także tych pozbawionych władzy rodzicielskiej lub którym władza rodzicielska została zawieszona lub ograniczona) ponoszenia solidarnej odpowiedzialności za uiszczanie miesięcznych opłat związanych z pobytem dziecka w pieczy zastępczej.
Organ odwoławczy wskazał, że w miesiącu maju 2013 r. A. T. podjął naukę w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych nr [...] w G., na prośbę MOPS w B. Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w G. wydało skierowanie, na podstawie którego A. T. dnia 25 lipca 2013 r. został przewieziony do Domu Dziecka w G. W dniu 5 grudnia 2013 r. organy te zawarły porozumienie dotyczące ponoszenia wydatków na utrzymanie A. T. w Domu Dziecka w G. A. T. podjął naukę w G. w roku szkolnym 2013/2014 jednak w następnym roku szkolnym 2014/15 zrezygnował z kontynuowania nauki w tej szkole i rozpoczął naukę w Liceum Ogólnokształcącym w P., mieszkał w internacie szkolnym, natomiast na dni wolne od nauki miał obowiązek powracać do placówki czego nie czynił, o czym każdorazowo placówka zawiadamia Policję i Sąd. W aktach sprawy znajduje się wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia [...]r. sygn. akt [...], na mocy którego A. T. został umieszczony w instytucjonalnej pieczy zastępczej.
Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w B. był właściwym organem do wydania skierowania o umieszczeniu A. T. w Zespole Placówek Opiekuńczo-Wychowawczych w B. przy ul. [...], gdyż przed umieszczeniem go po raz pierwszy w pieczy zastępczej zamieszkiwał i był zameldowany na terenie miasta B. W dalszej kolejności Kolegium wskazało regulacje Rady Miejskiej w B. w dniu [...] r. w sprawie szczegółowych warunków umorzenia w całości lub w części łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej lub dziecka pozbawionego opieki i wychowywania rodziców umieszczonego w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym lub zakładzie rehabilitacji leczniczej przez sąd.
Dalej stwierdziło, że skarżący na rozprawie w Kolegium złożył pod odpowiedzialnością karną oświadczenie, z którego wynika, że jego dochód netto nie przekracza 1 200 zł. miesięcznie co zostało potwierdzone w Urzędzie Skarbowym w P. oraz, że innych dochodów nie osiąga. Z pisma Wojewody [...] z dnia [...]r. wynika m.in., że obecnie 17 - letni A. T. przebywa pod opieką ojca. W opinii z dnia [...]r. Dyrektora Zespołu Szkół, do którego uczęszcza małoletni A. T., podano, że uczeń wychodząc z zajęć podaje, że przebywa u ojca. W ocenie Kolegium w sytuacji, gdy dziecko przebywa u skarżącego w P. i tam kontynuuje naukę, zatem on ponosi koszty jego utrzymania, dlatego organ I instancji winien był rozważyć zasadność zwrotu kosztów utrzymania A. T. w pieczy zastępczej Starostwu Powiatowemu w G. W dalszej kolejności wskazało, że przy orzekaniu organ I instancji nie uwzględnił wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 kwietnia 2016 r. o sygn. akt IV SA/Gl 1078/15, którym Sąd uchylił decyzję Kolegium z dnia [...] r., nr [...], którą to decyzją Kolegium uchyliło decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., nr [...], w sprawie ustalenia opłaty za pieczę, oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach S. E. wniósł o umorzenie postępowania administracyjnego i uznał prowadzenie postępowania dotyczącego odpłatności za pobyt syna w pieczy zastępczej za niedopuszczalne, gdyż nie uwzględniono w nim wskazań wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 1078/15. Wskazał, że przesłanką umorzenia postępowania nie powinny być niskie dochody skarżącego, a fakt, że w okresie objętym skargą, jak też w okresie wcześniejszym nigdy nie rozpoczęło się wykonywanie orzeczonej przez sąd pieczy zastępczej wobec jego syna A. T. Powiat B. nigdy nie był umocowany prawnie do naliczania opłaty za pobyt dziecka A. T. w pieczy zastępczej, a przez to wydanie zaskarżonej decyzji jest niedopuszczalne z powodu obrazy przepisów o właściwości miejscowej organu administracyjnego, tj. art.
19. art. 20, art. 21 k.p.a., bowiem właściwy miejscowo organ to Miasto i Powiat P., który jednakże nie prowadził postępowania w tej sprawie. Dodatkowo, zarzucił organom naruszenie prawa, w tym art. 191 ust. 1 w związku z art. 193 i art. 194 ustawy o pieczy zastępczej i systemie pieczy zastępczej oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2011 roku Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie instytucjonalnej pieczy zastępczej (Dz. U. z 2011, nr 292, poz. 1720).
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie powołując się na argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) w związku z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd oceniając legalność zaskarżonego orzeczenia kontroluje je z punktu widzenia prawidłowości zastosowania przez organ administracyjny obowiązujących przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji.
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie przez sąd, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Dodatkowo, na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd dokonuje również z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze.
Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach we wskazanym wyżej zakresie kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępnie wskazać należy, iż jak zauważył sam organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r., nr [...], postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...], zostało z urzędu wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] r., nr [...].
W dniu [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją nr [...], uchyliło w całości własną decyzję z dnia [...] r., nr [...], oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta B. z dnia [...] r., nr [...], w sprawie ustalenia opłaty w wysokości 4 582,17- zł. miesięcznie za pobyt syna skarżącego w pieczy zastępczej, na okres od 1 lipca 2015 r. do 16 lipca 2016 r. i umorzyło postępowanie przed organem I instancji.
Dodatkowo, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. na posiedzeniu w dniu [...] r., po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, decyzją nr [...] utrzymało w mocy własną decyzję wydaną w dniu [...] r., nr [...].
W tym miejscu z urzędu przyjdzie dostrzec, że po rozpatrzeniu skarg wniesionych przez skarżącego od opisanych wyżej decyzji zostały wydane dwa wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pierwszy w dniu 4 października 2016 r. o sygn. akt IV SA/Gl 560/16 i drugi w dniu 14 marca 2017 r. o sygn. akt IV SA/Gl 177/16, mocą których uchylone zostały wymienione wcześniej decyzje.
Tymczasem przeprowadzona w dniu [...] r. rozprawa administracyjna, podczas której skarżący złożył oświadczenie o uzyskiwanym dochodzie, stanowiła podstawę do wydania w obecnie rozpatrywanej sprawie decyzji przez organ I instancji z dnia [...] r. mimo, iż stanowiła ona już wcześniej podstawę do wydania w trybie wznowienia postępowania dwóch decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., tj. z dnia [...] r. i [...] r., które były przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w prawomocnym wyroku z dnia 4 października 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 560/16 i wobec braku podstaw do wznowienie postępowania zostały uchylone, bowiem organ nie dokonał oceny wniosku skarżącego z dnia [...] r., z którego nie wynika, aby domagał się on wznowienia postępowania.
W zaistniałej sytuacji wydane w niniejszej sprawie decyzje obu organów orzekających pominęły ten fakt, zatem dalsze orzekanie w tej samej sprawie przez organ I instancji było nieuprawnione.
Nie ulega przy tym wątpliwości, że objęty wydanymi w niniejszej sprawie decyzjami okres odpłatności skarżącego za pobyt syna w pieczy zastępczej został już rozstrzygnięty odrębnymi decyzjami: organu I instancji z dnia [...] r. i organu II instancji z dnia [...] r., od których skarżący złożył skargę uwzględnioną wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 marca 2017 r. sygn. akt IV SA/Gl 177/16 (nieprawomocny).
Z tego powodu sprawa dotycząca odpłatności za pobyt A. T. w pieczy zastępczej, za okres od 1 lipca 2015 r. do 30 czerwca 2016 r., jest już czwarty raz rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (wyrok z dnia: 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 1078/15 - prawomocny; 4 października 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 560/16 - prawomocny; 14 marca 2017 r. sygn. akt IV SA/Gl 177/16 - nieprawomocny).
Wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2016 r. o sygn. IV SA/Gl 1078/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Prezydenta B. decyzją z dnia [...] r., nr [...] oraz utrzymującą ją w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...]. W uzasadnieniu wyroku sąd stwierdził, że nie jest wystarczające ustalenie, że zapadło orzeczenie o umieszczeniu dziecka w pieczy zastępczej, lecz wyjaśnienia wymaga, czy piecza zastępcza jest wykonywana, a jeżeli tak to w jakim zakresie, bowiem w sytuacji, gdyby faktycznie piecza nie była wykonywana należy rozpoznać wniosek skarżącego o umorzenie postępowania.
Dnia 4 października 2016 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 560/16 zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach mocą którego uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...], na mocy której uchylono w całości decyzję z dnia [...]r., nr [...] oraz decyzję z dnia [...] r., nr [...], oraz umorzono postępowanie przed organem I instancji oraz utrzymującą ją w mocy decyzję z dnia [...] r., nr [...].
Wyrokiem z dnia 15 marca 2017 r. uchylono natomiast decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r., nr [...], oraz Prezydenta B. z dnia [...] r., nr [...].
W tym miejscu zaakcentowania jeszcze raz wymaga, że decyzje wydane w rozpoznawanej sprawie wydane zostały po wznowieniu postępowania postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. i wydaniu decyzji z dnia [...] r., nr [...], uchylającej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] oraz decyzję Prezydenta B. z dnia [...] r., nr [...] i umarzającej postępowanie przed organem I instancji.
W wyniku ich uchylenia wyrokiem z dnia 4 października 2016 r. o sygn. akt IV SA/Gl 560/16 na skutek wadliwego wznowienia postępowania (decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. i [...] r.) do obrotu prawnego ponownie weszła utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...], decyzja Prezydenta B. z dnia [...] r., nr [...], ustalająca odpłatność za pobyt A. T. w pieczy zastępczej na okres od 1 lipca 2015 r. do 16 lipca 2016 r.
Stwierdzić zatem należy, że decyzja organu I instancji wydana w rozpoznawanej sprawie jest przedwczesna, albowiem nie zostało prawomocnie zakończone postępowanie dotyczące decyzji z dnia [...] r., wydanej w tym samym przedmiocie, rozstrzygniętej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 marca 2017 r. sygn. akt IV SA/Gl 177/16 (nieprawomocny). We wskazaniach tego wyroku podano, że materialnoprawną podstawę wszystkich decyzji wydanych w sprawie skarżącego stanowią przepisy ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 332 z późn. zm., zwanej dalej "ustawą").
Zgodnie z art. 193 ust. 1 ustawy za pobyt dziecka w pieczy zastępczej rodzice ponoszą miesięczną opłatę w wysokości: 1) przyznanych świadczeń oraz dodatków, o których mowa w art. 80 ust. 1 i art. 81 - w przypadku umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej spokrewnionej, rodzinie zastępczej zawodowej, rodzinie zastępczej niezawodowej lub rodzinnym domu dziecka;
2) średnich miesięcznych wydatków przeznaczonych na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej oraz interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym - w przypadku umieszczenia dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej oraz interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym. Następnie art. 193 ust. 1a ustawy stanowi, że opłatę, o której mowa w ust. 1, rodzice ponoszą od dnia umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej. Poza tym stosownie do treści art. 193 ust. 2 ustawy za ponoszenie opłaty, o której mowa w ust. 1, rodzice odpowiadają solidarnie. Jednocześnie art. 193 ust. 6a ustawy mówi, że opłaty, o której mowa w ust. 1, nie ponosi się za okres, w którym dziecko umieszczone w pieczy zastępczej przebywa u rodziców. Natomiast zgodnie z art. 194 ust. 1 ustawy opłatę, o której mowa w art. 193 ust. 1, ustala, w drodze decyzji, starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka, placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej albo interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym.
W sprawie rozstrzygniętej przywołanym wyrokiem ustalono skarżącemu opłatę za pobyt dziecka syna w pieczy zastępczej od 1 lipca 2015 r. do 16 lipca 2016 r. w kwocie 4.582,17 zł miesięcznie. Zdaniem składu orzekającego istota sprawy sprowadza się do ustalenia kwestii rzeczywistego pobytu syna skarżącego w placówce opiekuńczo-wychowawczej, a jeżeli tak, to ile dni tam spędził począwszy od dnia 1 lipca 2015 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, iż w roku szkolnym w dni nauki syn skarżącego przebywał w internacie Zespołu Szkół [...] w P., natomiast na dni wolne od nauki zobowiązany był do powrotu do Domu Dziecka w G., jednakże wielokrotnie z tego obowiązku się nie wywiązywał, co potwierdzają pisma Dyrektora Domu Dziecka w G., m.in. z dnia: [...] r., [...] r., [...] r. i [...] r. W ocenie Sądu zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji nie ustalił powyższej kwestii a pomimo tego zobowiązały skarżącego do ponoszenia opłaty za pobyt jego syna w placówce opiekuńczo-wychowawczej.
Organy wydając zaskarżone decyzje wzięły pod uwagę jedynie fakt braku współpracy ze strony skarżącego i wiążącą się z tym niemożliwość ustalenia jego aktualnej sytuacji materialno-dochodowej, jednakże nie zbadały kluczowej kwestii.
Tymczasem stosownie do art. 193 ust. 1 ustawy obowiązek ponoszenia opłaty dotyczy pobytu dziecka w pieczy zastępczej. W ocenie Sądu nie jest więc wystarczające ustalenie, że dziecko zostało skierowane do placówki opiekuńczo-wychowawczej, czy też że zapadło orzeczenie o umieszczeniu go w pieczy zastępczej, lecz wymaga wyjaśnienia, czy rzeczywiście piecza zastępcza była wykonywana, a jeżeli tak, to w jakim zakresie. Poza tym skoro syn skarżącego uczył się w szkole z internatem, to wyjaśnienia wymagało również, czy placówka ponosiła opłatę za jego pobyt w tym internacie. Co do pozostałego okresu wyjaśnienie sprawy wymagało uwzględnienia treści art. 193 ust. 6a ustawy, zgodnie z którym rodzice nie ponoszą opłaty za okres, kiedy dziecko u nich przebywa.
Przywołanie powyższych rozważań jest konieczne wobec faktu, że okres odpłatności za pobyt syna skarżącego w pieczy zastępczej w rozpatrywanej sprawie zawiera się w terminie od dnia 1 lipca 2015 r. do dnia 30 czerwca 2016 r. (k. 727 akt administracyjnych) i jest tożsamy z okresem objętym sprawą rozstrzygniętą wyrokiem tut. Sądu z dnia 14 marca 2017 r. sygn. akt IV SA/Gl 177/16 (1 lipca 2015 r. do 16 lipca 2016 r.).
Z tych wszystkich względów, z powodu uchybień procesowych mających wpływ na wynik sprawy, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił decyzje organów obu instancji, o czym orzeczono w sentencji.