Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 2 czerwca 2011 r. uchylił zaskarżoną przez J. Ł. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. W punkcie drugim wyroku Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokat L.G. – L. kwotę [...] zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej przez adwokata przyznanego stronie z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.) zwanego dalej rozporządzeniem.
Stosownie do regulacji § 19 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3 – 5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki.
W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja, czy postanowienie Urzędu Patentowego wynoszą 240 zł.
Mając powyższe uregulowania na uwadze pełnomocnikowi skarżącego przyznano wynagrodzenie w stawce minimalnej, zatem w kwocie 240 zł, którą zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia należało powiększyć o 23 % podatku VAT. Zatem wynagrodzenie to winno wynosić [...] zł. Tymczasem Sąd w skutek błędu rachunkowego nieprawidłowo wpisał w sentencji wyroku, że przyznaje pełnomocnikowi skarżącego kwotę [...] zł.
Stosownie natomiast do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności pisarskie albo błędy rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że na skutek oczywistej omyłki rachunkowej w sentencji wyroku nieprawidłowo określone kwotę należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.