Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u S. T. choroby zawodowej w postaci [...] wywołanych [...] - wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłoszenia podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), zwanego dalej "rozporządzeniem". Podstawą tego rozstrzygnięcia było ustalenie, że przedmiotowa choroba zawodowa nie została rozpoznana przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., a ponadto w okresie zatrudnienia strony w latach [...] nie była ona narażona na wskazane [...]. Charakter pracy zawodowej oraz czasokres wystąpienia u strony [...] jednoznacznie przemawiają - zdaniem organu orzekającego - przeciwko istnieniu związku przyczynowo-skutkowego między stwierdzonymi zmianami [...] wnioskodawcy, a wykonywaną przez niego pracą zawodową.
Zaskarżoną decyzją, wydaną na skutek działania wnioskodawcy Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję I instancji, całkowicie podzielając przedstawione w niej ustalenia i wnioski. W szczególności organ odwoławczy potwierdził ustalenie, że wnioskodawca nie pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania omawianej choroby zawodowej. Choroby tej nie rozpoznały też kompetentne jednostki orzecznicze służby zdrowia w dwustopniowym trybie orzeczniczym. Nie zostały zatem spełnione konieczne przesłanki do stwierdzenia choroby zawodowej, określone przepisami rozporządzenia. Wskazano też okres zatrudnienia wnioskodawcy, które ustało w [...]r.
W skardze S. W. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i stwierdzenie istnienia choroby zawodowej. Skarżący zarzucił, że w toku postępowania administracyjnego nie uwzględniono jego zastrzeżeń odnośnie orzeczeń lekarskich i [...]. Jego zdaniem ten sam lekarz odmiennie ocenił charakter jego schorzenia podczas leczenia w [...] r. i w orzeczeniu z dnia [...] r. skarżący postawił również zarzut naruszenia art. 10 kpa.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna, bowiem nie zachodzą podstawy do zakwestionowania legalności zaskarżonej decyzji, a tylko pod tym względem odbywa się sądowa kontrola działalności administracji publicznej (art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269). Mianowicie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że u skarżącego nie można było stwierdzić przedmiotowej choroby zawodowej. Na rozprawie przyznał on wyraźnie, że przed złożeniem przez niego wniosku z dnia [...] r. nie toczyło się wcześniej żadne postępowanie dotyczące rozpoznania lub stwierdzenia owej choroby zawodowej.
Tym samym nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy powoływanego rozporządzenia, wydanego w oparciu o delegację ustawową z art. 237 § 1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy. Zgodnie z tym rozporządzeniem stwierdzenie choroby zawodowej może nastąpić tylko wówczas, gdy spełnione są co najmniej dwie konieczne przesłanki, a mianowicie - choroba zawodowa została rozpoznana przez właściwą jednostkę orzeczniczą oraz choroba ta spowodowana została działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. W niniejszym przypadku obie te przesłanki nie wystąpiły.
Skarżący był badany przez jednostki orzecznicze I i II stopnia i obie te jednostki nie rozpoznały u niego omawianej choroby zawodowej. Stosownie do § 7 ust. 3 rozporządzenia orzeczenie wydane w wyniku ponownego badania jest ostateczne, w związku z czym organy Inspekcji Sanitarnej nie były uprawnione do kierowania skarżącego na kolejne badania po uzyskaniu orzeczenia [...] Instytutu. Kwestionowanie przez skarżącego tego orzeczenia jest przy tym chybione. Okoliczność, że przy jego wydaniu brał udział lekarz, który wcześniej uczestniczył w procesie leczenia, sama w sobie nie stanowi podstawy podważenia tego orzeczenia. Żadnej sprzeczności w stanowisku tego lekarza nie można się dopatrzeć, skoro przed [...] r. nie oceniano stanu zdrowia skarżącego w ramach postępowania dotyczącego rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej.
Ponadto skarżący jakichkolwiek istotnych sprzeczności nie wykazał. Powołuje się on na swoje pismo z [...]r., w którym jednak potwierdza zgodność rozpoznanego u niego w [...] r. schorzenia z zapisami zawartymi w uzasadnieniu orzeczenia Instytutu, a mianowicie, że w [...] r. rozpoznano u skarżącego [...]. Rozpoznanie w późniejszym okresie tego ostatniego stanu chorobowego nie stoi w sprzeczności z rozpoznaniem dokonanym w [...] r. Odmienna ocena skarżącego nie została wsparta, wbrew jego twierdzeniom, obiektywnymi dowodami, do których nie można zaliczyć jego dowolnych oświadczeń.
Podobnie dowolne są zarzuty skarżącego odnośnie prawidłowości przeprowadzonego postępowania epidemiologicznego. W zasadzie zgromadzonemu materiałowi dowodowemu przeciwstawia on jedynie własne twierdzenia, co z punktu widzenia art. 80 kpa mogło być uznane przez organy administracyjne za niewystarczające dla ustalenia istnienia narażenia zawodowego.
Skarżący odwołuje się przy tym do swoich wcześniejszych pism, a zwłaszcza z [...]r. W pismach tych wskazał na przyjęcie przez organ I instancji faktu [...] podczas wykonywania prac [...] w okresie pracy w firmie A od [...] r. do [...] r., co organ ten ujął w piśmie z dnia [...] r. Z pisma tego skarżący wyciąga zbyt daleko idące wnioski. Mianowicie w piśmie tym mowa jest też o okresowym eksponowaniu na [...] w wymienionym zakładzie pracy. Nie nastąpiło więc jednoznaczne ustalenie narażenia zawodowego w rozumieniu § 2 ust. 1 rozporządzenia. Jednak nawet w razie przyjęcia tego narażenia, to zauważyć przyjdzie, iż dotyczy ono tylko jednego zakładu pracy i nie można go odnosić do późniejszego zatrudnienia skarżącego, co do którego, poza twierdzeniami samego skarżącego, pozostałe dowody nie wskazują na występowanie owego narażenia. Wobec ograniczenia czasowego przewidzianego dla choroby zawodowej z pozycji [...] wykazu chorób zawodowych ewentualne istnienie narażenia w latach [...] nie mogło skutkować stwierdzeniem przedmiotowej choroby, nawet gdyby pierwsze objawy chorobowe wystąpiły już w [...] r. Niewątpliwie wystąpienie skarżącego z wnioskiem dopiero po upływie [...] lat od ustania ostatecznego zatrudnienia mogło wpłynąć na ograniczenie możliwości dowodowych.
Jest to jednak okoliczność leżąca po jego stronie i w żadnej mierze nie może ona prowadzić do odstąpienia przez organy administracyjne od reguł procedury administracyjnej, w tym również w zakresie zbierania, rozpatrzenia i swobodnej oceny materiału dowodowego. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym takich uchybień proceduralnych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dotyczy to również zarzucanego w skardze naruszenia art. 10 kpa, bowiem wydanie decyzji w dniu złożenia pisemnych oświadczeń przez skarżącego nie oznacza braku zapewnienia mu czynnego udziału w postępowaniu.
W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.
SW