Uzasadnienie
W myśl art. 175 Konstytucji RP, sądy administracyjne, podobnie jak Sąd Najwyższy, sądy powszechne i sądy wojskowe, sprawują wymiar sprawiedliwości. Granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez te sądy, zostały określone wprost w art. 184 Konstytucji RP. Z przepisu tego wynika, że sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych organów administracji rządowej. Granice właściwości rzeczowej sądów administracyjnych określono w art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Szczegółowe natomiast unormowanie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych zawierają przepisy art. 3 § 2 i § 3 oraz art. 4 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej w skrócie: ustawą p.p.s.a. Z regulacji tej w szczególności wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym, zabezpieczającym bliżej określone w art. 3 § 2 pkt 1 i pkt 2, inne akty wymienione w pkt 4 – 7 tego przepisu oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a.
Z powyższych uregulowań wynika jednoznacznie, że sądy administracyjne nie są właściwe do kontroli orzeczeń wydanych przez sądy powszechne.
Jak wynika z akt sprawy skarżący wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą, w której przedstawili problemy własnościowe dotyczące określonych nieruchomości gruntowych.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu do sprecyzowania skargi poprzez wskazanie w szczególności zaskarżonej decyzji, postanowienia lub innego aktu albo czynności oraz orzeczenia organu, którego działania lub bezczynności skarga ta dotyczy, skarżący w piśmie z dnia [...] r. jednoznacznie określili, że wnoszą skargę na postanowienie Sądu Rejonowego w W. Ś. z dnia [...] r. i inne postanowienia tego Sądu o numerach: [...], [...] i [...] oraz na uchwałę nr [...] Powiatowej Rady Narodowej w W. Ś. z dnia [...] r.
Z uzasadnienia tak sprecyzowanego żądania oraz załączników do tego pisma wynika, że skarga ta dotyczy orzeczeń sądu powszechnego i działania Powiatowej Rady Narodowej w W. Ś..
Należy zauważyć, że w piśmie sądowym z dnia [...] r. skierowanym do pełnomocnika skarżących (karta [...] akt sądowych) został on pouczony o treści art. 3 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a.
W odpowiedzi skarżący wskazali przedmiot skargi jako dotyczący wyżej wymienionych postanowień i uchwały, ale nie wykazali, aby skarga dotyczyła któregokolwiek z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 ustawy p.p.s.a. lub bezczynności, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a.
Z powyższego wynika, że skarga została wniesiona w sprawie podlegającej kognicji sądu powszechnego.
W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Wobec powyższego działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.