Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 czerwca 2015 r. T.S., powołując się na art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę Komisji Konkursowej w S. powołanej przez Prezydenta Miasta S. w przedmiocie niedopuszczenia go do postępowania konkursowego na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr [...] w S., domagając się jej uchylenia.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że złożona przez niego oferta konkursowa zawierała wszystkie wymagane dokumenty zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz.U. z 13 kwietnia 2013 r.). Pomimo to Komisja Konkursowa podjęła uchwalę o niedopuszczeniu go do dalszego postępowania konkursowego. W konsekwencji pismem z dnia 20 kwietnia 2015 r. zwrócił się o uzasadnienie przyczyn niedopuszczenia go przez Komisje do dalszej części konkursu, a następnie po uzyskaniu odpowiedzi pismem z dnia 11 maja 2015r. wezwał Prezydenta Miasta S. do usunięcia naruszenia prawa polegającego na zatwierdzeniu konkursu, pomimo niezgodnej z prawem i nieuzasadnionej odmowy dopuszczenia go do kolejnego etapu postępowania konkursowego. W odpowiedzi na wezwanie organ w piśmie z dnia 21 maja 2015 r. podtrzymał stanowisko komisji.
Z akt przedstawionych Sądowi wynika, że zarządzeniem nr [...] z dnia [...]r. Prezydent Miasta S. zatwierdził nierozstrzygnięte konkursy na stanowisko dyrektora m.in. Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr [...] w S. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta S. wniósł o jej odrzucenie, względnie o oddalenie. Powołując się na uchwalę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 13 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OPS 5/14 Podniósł, że przedmiotowa uchwała nie jest aktem, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a, zaś komisja konkursowa nie posiada cech organu administracji publicznej określonych w art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać trzeba, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 P.p.s.a. W ramach tej wstępnej kontroli dokonuje przede wszystkim badania swojej właściwości biorąc pod uwagę treść art. 3 § 2 P.p.s.a. Z tego przepisu wynika, że do właściwości sądów administracyjnych należy orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie skarżący uczynił uchwałę Komisji Konkursowej w S. z dnia [...]r. o niedopuszczeniu go do postępowania konkursowego na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr [...] w S. Zatem należało rozważyć czy akt ten mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych.
W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów podjął uchwałę z dnia 13 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OPS 5/14, zgodnie z którą uchwała komisji konkursowej o odmowie dopuszczenia kandydata do postępowania konkursowego na stanowisko dyrektora szkoły podjęta na podstawie § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz. U. Nr 60, poz. 373, ze zm.) nie jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.
W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że poszczególne czynności podejmowane w postępowaniu konkursowym przez komisję, w tym czynność polegająca na odmowie dopuszczenia kandydata do postępowania konkursowego, która przyjmuje formę uchwały zamieszczonej w protokole po przeprowadzeniu tego postępowania (§ 4 ust. 2 rozporządzenia), nie mieszczą się w kategoriach aktów oraz czynności wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Podejmowane przez komisję czynności nie są ani rozstrzygnięciem indywidualnym mającym postać decyzji administracyjnej lub postanowienia, ani też nie są aktem prawa miejscowego lub też "innym aktem podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej". Rozstrzygnięcie komisji nie może też być kwalifikowane jako "inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa."
Dopiero zarządzenie organu prowadzącego szkołę o zatwierdzeniu konkursu bądź jego unieważnieniu i zarządzeniu nowego konkursu (§ 8 ust. 2 rozporządzenia) jako wynik dokonanej przez ten organ obligatoryjnej oceny konkursu (a więc i wydanej uchwały komisji konkursowej), także pod względem nieuzasadnionego dopuszczenia kandydata do postępowania konkursowego, jak również innych nieprawidłowości, które mogły mieć wpływ na wynik konkursu, jest aktem o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. podlegającym kognicji sądów administracyjnych.
Uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego posiada tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 P.p.s.a. Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu tego sądu. Skład, który nie podziela wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu. Sytuacja taka nie ma miejsca w niniejszej sprawie.
W związku z powyższym, uznając skargę za niedopuszczalną, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.