Uzasadnienie
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach postanowieniem z dnia 13 września 2018 r. odmówił przyznania prawa pomocy M.K. w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu przedstawił, że zgodnie z nadesłanym formularzem PPF skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jego jedynym regularnym miesięcznym dochodem jest wynagrodzenie w kwocie około 2.200 zł netto. Referendarz zaznaczył, że zgodnie z oświadczeniem wnioskodawcy nie posiada on żadnych nieruchomości, ruchomości, papierów wartościowych, czy przedmiotów o wartości przekraczającej kwotę 5.000 zł. Jednakże w rubryce nr 7.2.1. formularza PPF oświadczył, że podsiada oszczędności zgromadzone na rachunku bankowym w gotówce – około 11.000 zł. Ponadto wnioskodawca oszacował swoje regularne miesięczne wydatki w sposób następujący: media (ok. 100 zł); paliwo (ok. 200 zł); czynsz (ok. 500 zł); energia (ok. 35 zł); wyżywienie (ok. 800 zł).
Zdaniem referendarza sądowego z wymienionych szacunkowo przez skarżącego wydatków miesięcznych wynika, że na opłaty za media, czynsz i paliwo przeznacza miesięcznie kwotę 835 zł. Nawet gdyby pozostała reszta jego wynagrodzenia, tj. kwota 1.365 zł przeznaczana była na zakup żywności (choć skarżący oświadczył, że zakup żywności pochłania kwotę ok. 800 zł), to skarżący i tak powinien wygospodarować kwotę 200 zł i przeznaczyć ją na uiszczenie wpisu sądowego od skargi. Ponadto posiada zgromadzone oszczędności w kwocie 11.000 zł, a więc uiszczenie wpisu od skargi nie powinno narazić go na uszczerbek w koniecznym utrzymaniu. Tym bardziej, że skarżący nie powołał się na trudną sytuację zdrowotną, mieszkaniową, zadłużenie, a poza tym nie posiada rodziny na utrzymaniu.
Skarżący w sprzeciwie z dnia 11 października 2018 r. od powyższego postanowienia podniósł, że nie zgadza się z jego treścią i kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W myśl § 2 tego przepisu wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Przyjdzie zatem zważyć, że zgodnie z art. 243 § 1 P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Natomiast na mocy art. 245 § 1 P.p.s.a. może ono zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. Warunkiem przyznania osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (zgodnie z art. 245 § 3 P.p.s.a. obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmującym tylko ustanowienie jednego z wymienionych w tym przepisie profesjonalnych pełnomocników) jest wykazanie niemożności poniesienia pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Instytucja prawa pomocy przeznaczona jest dla osób ubogich, które nie posiadają żadnych środków, które mogą przeznaczyć na sfinansowanie swojego udziału w danym postępowaniu sądowym, bowiem odbyłoby się to z uszczerbkiem w koniecznym utrzymaniu ich oraz innych osób wchodzących do wspólnego w nimi gospodarstwa domowego.
Skarżący zażądał przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, że kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w tym zakresie. Zdaniem Sądu referendarz sądowy w zaskarżonym postanowieniu zasadnie odmówił przyznania prawa pomocy, a skarżący w sprzeciwie nie przedstawił żadnych argumentów mogących podważyć stanowisko referendarza. Należy więc powtórzyć, że skarżący prowadzący samodzielnie gospodarstwo domowe posiada środki zgromadzone na rachunku bankowym w kwocie około 11.000 zł. Ponadto zarabia miesięcznie około 2.200 zł netto, a przedstawił miesięczne wydatki na kwotę 835 zł. Jednocześnie nie powołał się na swoją trudną sytuację zdrowotną, mieszkaniową, czy też zadłużenie. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że skarżący w oparciu o posiadane środki jest w stanie uiścić wpis sądowy w kwocie 200 zł bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 260 § 1 i § 2 P.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.