Uzasadnienie
Decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] Nr [...] orzeczono na mocy art. 33 ust. 4a pkt 2 i 4b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach runku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2008r. Nr 69 poz. 415 z późn. zm.) o pozbawieniu K. B. statusu poszukującego pracy.
Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, iż strona nie stawiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Skutkować to musiało, zdaniem organu, pozbawieniem strony statusu poszukującego pracy na okres 120 dni od dnia niestawiennictwa w urzędzie pracy.
K. B. odwołał się od opisanej wyżej decyzji.
W odwołaniu tym zakwestionował działanie Powiatowego Urzędu Pracy w K. stwierdzając, iż nie otrzymał jakiejkolwiek pomocy w znalezieniu pracy, nie skierowano go na żadne szkolenie, czy kurs. Zaznaczył, iż z tytułu posiadanego statusu osoby poszukującej pracy nie pobierał żadnego zasiłku i nie ma świadczeń zdrowotnych ani żadnych korzyści materialnych lub przywilejów. Uznał, iż wydana decyzja m nosi znamiona dyskryminacji, gdyż jest on długotrwale bezrobotny. Pozbawiono go nią konstytucyjnie zagwarantowanych i niezbywalnych praw i przywilejów
Wskutek wniesionego odwołania sprawa została rozpatrzona przez Wojewodę[...], który decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu i instancji.
Badając stan faktyczny sprawy organ odwoławczy stwierdził, iż strona pouczana była o obowiązku zgłaszania się w powiatowym urzędzie pracy, a w razie niestawiennictwa o obowiązku powiadamiania w terminie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie nieobecności.
Zauważono, iż termin stawiennictwa w urzędzie został wyznaczony odwołującemu na dzień [...], co zostało przez niego potwierdzone własnoręcznym podpisem. Nie stawił się on jednak w tym dniu ani tez nie usprawiedliwił swej nieobecności w wymaganym, siedmiodniowym terminie.
Wojewoda [...] powołał się na treść art. 33 ust.4a pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia (...) i wskazał, iż zgodnie z przywołaną normą starosta pozbawia statusu poszukującego pracy osobę, która nie stawiła się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.
W konsekwencji powyższego nie znaleziono podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji organ I instancji.
Nie godząc się ze stanowiskiem organu przedstawionym w decyzji z dnia [...] Nr [...] K. B. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę.
W skardze tej stwierdził, iż powołane w zaskarżonej decyzji przepisy zostały błędnie zinterpretowane przez organ i nie mogą mieć zastosowania w jego przypadku. Celem tych przepisów jest bowiem, według skarżącego uszczelnianie systemu i nieuzasadnionego korzystania z pobierania świadczenia zdrowotnego i zasiłków chorobowych, również pobierania zasiłku pieniężnego dla osób bezrobotnych, co nie dotyczy jego osoby, jako pobierającego świadczenie rentowe z ZUS.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie o ponowił swoją argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W ramach kontroli wydawanych przez organu administracji rozstrzygnięć sądy administracyjne oceniają zgodność działania tych organów z przepisami procedury, prawidłowość zastosowania prawa materialnego, a także słuszność zastosowanej w sprawie interpretacji prawa materialnego.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1271) zwanej dalej p.p.s.a.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, wojewódzkie sądy administracyjne rozstrzygają w granicach danej sprawy nie będąc jednak związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 p.p.s.a.), biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowody i nie dokonując żadnych dodatkowych ustaleń faktycznych.
Przystępując do oceny zgodności z prawem poddanej kontroli sądowej decyzji organu, wskazać należy, iż zapadła ona w postępowaniu toczącym się na podstawie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz.U. z 2008r. Nr 69 poz. 415).
Ustawodawca w przywołanym akcie prawnym zdefiniował warunki, jakim odpowiadać ma osoba uzyskująca status poszukującego pracy treści art. 2 ust. 1 pkt 22 wymienionej ustawy określając, iż "poszukujący pracy" - oznacza to osobę poszukującą zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub innej formy pomocy określonej w ustawie, zarejestrowaną w powiatowym urzędzie pracy;
Status osoby poszukującej pracy jest przeto w pełni zdefiniowaną instytucją prawną, a nie stanem faktycznym wynikającym z braku wykonywania pracy zarobkowej. Konsekwentnie do tego trzeba przyjąć, iż nie każdy podmiot, który pragnie znaleźć pracę będzie posiadał taki status w rozumieniu prawa. Istota uprawnień osoby poszukującej nie wynika z samego faktu poszukiwania lepszego źródła dochodów lecz ustawodawca wiąże te uprawnienia z określonymi warunkami i stosowną aktywnością pozostającej bez wystarczających jej zdaniem źródeł dochodów osoby w przezwyciężaniu sytuacji, w jakiej się znalazła, a w szczególności z jej gotowością do podjęcia oferowanej pracy.
W rozpatrywanej sprawie niespornym był fakt, iż skarżący wezwany został w do stawiennictwa w siedzibie urzędu pracy i w terminie tym nie stawił się. Zgodnie z zapisem zawartym w art. 33 ust 4a pkt 2 starosta pozbawia osobę zarejestrowaną statusu poszukującego pracy, jeśli poszukujący pracy nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, który został ustalony między poszukującym pracy a tym urzędem, i nie powiadomił w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Wykonacie tego obowiązku nałożonego na starostę nie zostało uzależnione od jakichkolwiek innych okoliczności, w szczególności tych, o których mowa w skardze.
Odnosząc się zatem do twierdzeń skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreśla, że status osoby poszukującej pracy nabywa się wskutek złożonego wniosku, a więc z własnej inicjatywy, a nie ex lege. Jest to przeto dobrowolne uprawnienie, a nie nakładany z urzędu obowiązek prawny a więc przysługiwało skarżącemu w każdej chwili prawo rezygnacji z jego posiadania.
Natomiast z chwilą przyznania tego uprawnienia poszukujący pracy w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia (...)staje się zobowiązany do wypełniania określonych reguł, których nie przestrzeganie wywołuje określone prawem skutki.
Akta sprawy bezspornie pozwalają na uznanie iż skarżący został pouczony o obowiązkach powstałych z chwilą rejestracji w urzędzie pracy. Świadczy o tym jego podpis złożony na karcie rejestracyjnej (karta 1 odwrót akt), oraz na otrzymanej informacji (k. 19 odwrót 20 akt).
Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela zatem stanowisko Wojewody [...], co do tego, że nie spełnienie przez skarżącego wymagań wiążących się z przyznaniem statusu osoby poszukującej pracy musi wywoływać określone prawem konsekwencje, a przepisy regulujące zdarzenia związane z utratą tego statusu nie dają organom administracji uprawnień do wydawania decyzji uznaniowych. Z tych więc względów, z momentem powzięcia informacji o niewykonaniu przez skarżącego obowiązku przyjętego przez niego do wiadomości i potwierdzonego własnoręcznym podpisem organ administracji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie i zasadnie załatwił sprawę zaskarżoną decyzja.
Nie znajdując możliwości uwzględnienie wniesionej skargi orzeczono jak w sentencji po myśli art. 151 p.p.s.a.