Uzasadnienie
W treści pisma procesowego datowanego na 11 października 2017 r. A. K. wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie pełnomocnika powołując się na trudną sytuację materialną i życiową wynikającą z faktu, iż jej oboje dzieci, w wieku odpowiednio 5 i 7 lat są niepełnosprawne.
Następnie, w odpowiedzi na stosowne wezwanie, skarżąca złożyła do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym oznaczyła, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych, a także ustanowienia adwokata z urzędu.
Skarżąca ponownie oświadczyła, iż pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z dwojgiem niepełnosprawnych dzieci. Równocześnie zadeklarowała, iż jest współwłaścicielką mieszkania o powierzchni 72 m2 oraz samochodu osobowego marki Fiat 125p (wartość 1.000 zł). Nie posiada natomiast żadnych zasobów pieniężnych ani innego majątku, zaś na dochód jej rodziny składają się alimenty przekazywane jej przez małżonka na utrzymanie córek (odpowiednio 800 zł i 700 zł) oraz jej samej (500 zł) i zasiłek pielęgnacyjny na córkę (153 zł).
Odpowiadając na wezwanie do uzupełnienia i uprawdopodobnienia danych ujętych we wniosku, strona przedstawiła kopię decyzji o przyznaniu zasiłku pielęgnacyjnego, dwa wyciągi bankowe potwierdzające otrzymanie alimentów od męża na siebie i dzieci, w kwotach ogółem po 2.000 zł (odpowiednio w grudniu 2017 r. i w styczniu 2018 r.) oraz dokumenty obrazujące koszty poniesione na zakup leków, odzieży i obuwia (w tym ortopedycznego dla dziecka), a także w ramach opłat za telefon i za przedszkole. Nadesłała przy tym pismo procesowe datowane na 16 stycznia 2018 r., gdzie wyjaśniła, iż zamieszkuje wraz z dziećmi w lokalu, który stanowi współwłasność jej i męża. Równocześnie podała, że opłaty za media związane z tym mieszkaniem uiszcza małżonek, jednak nie pozwala jej z nich korzystać w związku z istniejącym między nimi konfliktem i dlatego jest zmuszona używać wody oraz prądu u swoich rodziców i tam przygotowywać posiłki.
Dodatkowo strona wywiodła, iż nadal nie pobiera świadczenia wychowawczego na dzieci - jak to określiła - "z winy MOPS w Z". Nadto określiła wysokość pozostałych obciążających ją kosztów utrzymania wymieniając wśród nich między innymi zakup żywności (850 zł) i środków czystości (50 zł).
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Na wstępie należy odnotować, że przedmiotem skargi A. K. jest postanowienie wydane w sprawie dotyczącej świadczenia wychowawczego, które stanowi formę szeroko pojętej pomocy społecznej. Stwierdzić zatem przyjdzie, że skarżąca jest w niniejszej sprawie zwolniona od kosztów sądowych z mocy samego prawa, na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., a co za tym idzie, jej wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia tych kosztów jest od samego początku bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu (stanowisko zbieżne z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 23 października 2017 r. - karta nr 53 akt sprawy).
Odnosząc się natomiast do wniosku strony o ustanowienie pełnomocnika należy podnieść, iż w myśl zasady wynikającej z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 § 3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń skarżącej wynika bowiem, iż nie posiada ona żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku, który nie służyłby zaspokojeniu jej koniecznych potrzeb. Równocześnie, nadesłane przez nią w toku postępowania dokumenty źródłowe potwierdzają, że na dochód jej trójosobowego gospodarstwa domowego składają się alimenty od męża oraz zasiłek pielęgnacyjny na niepełnosprawne dziecko. Kwota tego dochodu wynosi ogółem 2.153 zł (co daje per capita zaledwie nieco ponad 700 zł) i uwzględniwszy wysokość obciążających ją kosztów utrzymania stwierdzić przyjdzie, iż nie ma ona możliwości dokonania oszczędności wystarczających na pokrycie kosztów jakie wiążą się zazwyczaj z opłaceniem udziału profesjonalnego pełnomocnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym, bez uszczerbku w niezbędnych potrzebach jej oraz dzieci.
Mając na względzie powyższe postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 tej ustawy.