Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 listopada 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyznał H. K. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata w sprawie. Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła skarżącemu pełnomocnika w osobie adwokat L. G., która reprezentowała stronę w postępowaniu przed sądem I instancji.
W piśmie procesowym z dnia [...] r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz oświadczył, że koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części.
Wyrokiem z dnia 17 lipca 2011r. Sąd oddalił skargę H. K. na opisaną w sentencji decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. wyznaczony adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 P.p.s.a. w związku z faktycznym udzielaniem pomocy prawnej.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348), zwane dalej rozporządzeniem.
W myśl § 19 tegoż rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych i niezbędne, udokumentowane wydatki. Wedle §18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji 240 zł.
Mając na uwadze powyższe uregulowania Sąd przyznał adwokatowi L. G. –za reprezentowanie strony w postępowaniu przed sądem I instancji wynagrodzenie w wysokości 240 zł, a więc w stawce minimalnej, którą zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia należało powiększyć o 23 % podatku VAT. Wysokość stawki przyjęto według zasad określonych w § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia.
W tym stanie rzeczy, należało orzec jak w sentencji postanowienia.