Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. Z. (Z.) na decyzję Odwoławczej Komicji Stypendialnej [...]w C. z dnia [...] nr [...].
Wnioskiem z dnia 17 marca 2014 r. złożonym na urzędowym formularzu "PPF" skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Skarżący podkreślił, że jest osobą niepełnosprawną i bezrobotną - bez prawa do zasiłku. Oświadczył jednocześnie, że nie posiada żadnego majątku, czy oszczędności i korzysta ze środków pomocy społecznej oraz pobiera stypendium socjalne (łącznie 300 zł).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Natomiast stosownie do art. 245 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym (obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) lub w zakresie częściowym (obejmującym tylko zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmującym tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego).
Wniosek skarżącego obejmuje swym zakresem ustanowienie radcy prawnego, a tym samym należało go rozpoznać w oparciu o normę określoną w art. 246 §1 pkt 2 P.p.s.a. Z brzmienia tego unormowania wynika, że przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje wtedy, gdy wykaże ona, iż nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżącego oraz akt administracyjnych (należy zaznaczyć, że sprawa dotyczy przyznania stypendium socjalnego dla osoby niepełnosprawnej) wynika, że jest on osobą samotną, bezrobotną, niepełnosprawną i nieuleczalnie chorą ([...]) J. Z. nie posiada żadnych zasobów finansowych, ani jakiegokolwiek majątku. Natomiast jego jedyny niewielki dochód stanowią świadczenia z pomocy społecznej oraz stypendia socjalne.
Mając na uwadze konieczność ponoszenia przez skarżącego stałych wydatków związanych z leczeniem oraz bieżących kosztów utrzymania, należy stwierdzić, że jego sytuacja majątkowa z pewnością nie pozwala na zaspokojenie wszystkich kosztów utrzymania, a tym samym na poczynienie oszczędności.
W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości, że opłacenie wydatków, jakie mogą wiązać się z udziałem w sprawie radcy prawnego przekracza możliwości płatnicze skarżącego i mogłoby go narazić na uszczerbek w koniecznym utrzymaniu.
Mając na uwadze powyższe postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.