Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. A w B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podania do publicznej wiadomości informacji o zamiarze i przyczynach połączenia Muzeum [...] w K. i Muzeum [...] w B. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału organ pismem z dnia 31 lipca 2014 r. wezwany został do nadesłania, w terminie 7 dni, wezwania strony skarżącej do usunięcia naruszenia prawa oraz do przesłania informacji, czy na wezwanie została udzielona odpowiedź.
W zakreślonym przez Sąd terminie Urząd Marszałkowski Województwa [...] przedłożył wymagane wezwanie datowane na dzień [...] maja 2014 r. podpisane przez Przewodniczącą Komisji A A. W. oraz poinformował, że odpowiedź na wezwanie nie została udzielona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 596) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego.
Z kolei na mocy art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa przepisy art. 90 stosuje się odpowiednio, gdy organ samorządu województwa nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo, przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne, narusza prawa osób trzecich.
W myśl art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Wobec powyższego skarga oparta na przepisie art. 90 czy też art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa zobowiązuje sąd administracyjny do badania najpierw, czy spełnia ona wymogi formalne (termin, wezwanie do usunięcia zarzucanego naruszenia, charakter sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia).
Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że koniecznym warunkiem formalnym do skutecznego wniesienia skargi na podstawie powyższych przepisów jest uprzednie wezwanie organu województwa, który wydał zaskarżoną uchwałę, do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, dokonanego poprzez wydanie zaskarżonego aktu. Za pośrednictwem organu należy również skierować skargę na taką uchwałę. Zatem dopiero po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa skarżący nabywa prawo do złożenia skargi do sądu administracyjnego.
Podkreślić należy, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przewidziane w powołanej powyżej ustawie jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały organu samorządu województwa, od której zależy skuteczność wniesienia skargi do Sądu. Oznacza to, że w przypadku, gdy podmiotem wzywającym do usunięcia naruszenia prawa, a następnie składającym skargę do Sądu jest A w B., jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, to zarówno wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jak i skarga winny zostać podpisane przez osoby wchodzące w skład organu uprawnionego do reprezentacji tego podmiotu.
Zgodnie z zasadami reprezentacji A w B. wynikającymi z jej statutu władzą wykonawczą w organizacji zakładowej jest komisja zakładowa (§ 34 ust. 3). W przypadku, kiedy komisja zakładowa nie powołała prezydium realizuje ona zadania i wypełnia kompetencje, a w szczególności określone w postanowieniach ust. 7(są to między innymi czynności prawne), udzielając upoważnienia co najmniej dwóm osobom (§ 42 ust. 8).
W związku z powyższym nie sposób przyjąć, że wezwanie strony skarżącej do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] maja 2014 r. zostało skutecznie wniesione, bowiem podpisane zostało tylko przez Przewodniczącą A, podczas gdy zgodnie z postanowieniami statutu przy podejmowaniu czynności prawnych wymagane jest współdziałanie co najmniej dwóch osób.
Reasumując stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wyczerpała trybu postępowania przed wniesieniem skargi, to jest nie wezwała w sposób skuteczny organu do usunięcia naruszenia prawa.
Wobec tego na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Jednocześnie Sąd wskazuje, że ze względu na odrzucenie skargi wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały nie został rozpoznany.