Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 kwietnia 2014 r. A.P., działająca jako przedstawiciel ustawowy T.G. wystąpiła do Dyrektora Szpitala Pediatrycznego w B. o zmianę zapisu w karcie leczenia szpitalnego jej syna, który w jej ocenie jest nieprawidłowy.
Dyrektor placówki w odpowiedzi z dnia [...] r. nr [...] poinformował stronę o trybie uzyskania historii choroby T.G., a także wskazał, że nie może prawnie usunąć zapisu "[...]", gdyż takowe dane posiada z urzędu. Powyższe pismo zostało nadane w tym samym dniu i strona odebrała je w dniu 4 czerwca 2015 r.
Następnie pismem z dnia 23 czerwca 2014 r. przedstawiciel ustawowy T.G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na pismo Dyrektora Szpitala Pediatrycznego w B. z dnia [...] r. nr [...]. Zdaniem wnoszącej skargę organ błędnie odmówił sprostowania karty leczenia szpitalnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podtrzymując stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do treści z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 tego przepisu akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy odmowy sprostowania karty leczenia szpitalnego. Zdaniem Sądu wydanie karty informacyjnej leczenia szpitalnego bądź odmowa wydania takiej karty z zapisami o określonej treści jest czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (por. postanowienia WSA w Olsztynie z dnia 7 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SA/Ol 55/06 i WSA w Łodzi z dnia 27 listopada 2007 r. sygn. akt III SA/Łd 491/07). Wobec powyższego przysługuje na taką czynność skarga do sądu administracyjnego.
Skuteczne wniesienie takiej skargi uzależnione jest jednak od wyczerpania trybu określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Skargę do sądu, jak to przewiduje art. 53 § 2 P.p.s.a., wnosi się w terminie 30 dni od daty doręczenia przez organ odpowiedzi na wezwanie, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
W przedmiotowej sprawie Dyrektor Szpitala Pediatrycznego w B. w piśmie z dnia [...] r. nr [...] odmówił sprostowania karty leczenia szpitalnego T.G.. Pismo to zostało doręczone stronie w dniu 4 czerwca 2014 r. Z tego wynika, że w tym dniu przedstawiciel ustawowy skarżącego dowiedziała się o czynności tego organu w przedmiotowej sprawie. Czternastodniowy termin do wniesienia wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa upływał więc w dniu 18 czerwca 2010 r. Tymczasem, A.P. nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa, a jedynie wniosła skargę do tut. Sądu. Należy podkreślić, że brak skutecznego wezwania do usunięcia stanowi przesłankę niedopuszczalności skargi.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Mając na uwadze powyższe, Sąd postanowił jak w sentencji.